Rheum alexandrae - Sierrabarber

De Rheum alexandrae, ook wel Alexanderse rabarber genoemd, is een Tibetaanse neef van onze inheemse rabarber die allesbehalve gewoon is, maar zich gemakkelijk laat acclimatiseren in onze tuinen als hij een humusrijke bodem heeft die het hele jaar door vochtig tot nat blijft. Uit een rozet van groene bladeren met witte nerven komt in de zomer een spectaculaire bloeiwijze tevoorschijn, die doet denken aan een vegetatieve toren, bedekt met prachtige, lichtgroen-crèmekleurige schutbladeren die elkaar overlappen en zo groot als een hand kunnen worden. In het najaar kleurt het loof in vuurtinten en krijgen de schutbladeren rode strepen wat een prachtig effect geeft. Plaats deze botanische curiositeit bij een vijver, beekje of in een grote, altijd vochtige rotstuin.

De Rheum alexandrae, uit de Duizendknoopfamilie (Polygonaceae), is afkomstig uit het Himalayagebied van Azië. Hij komt meer specifiek voor op de alpiene oevers van Tibet, in het westen en zuiden van China, waar hij altijd in de buurt van waterlopen groeit, in moerassige gebieden of soms op zeer natte hellingen of tussen vochtige rotsen, op hoogtes tussen 3000 en 4600 meter. Deze rabarber vertoont een relatief langzame groei. Hij houdt niet van zomerse hitte, net als de meeste hooggebergteplanten. Zijn winterhardheid is daarentegen goed onder een dikke sneeuwlaag of onder een beschermende mulchlaag.

Het is een vaste plant met een diepe wortelstok, die vanaf het voorjaar een rozet van bladeren ontwikkelt die voor een rabarber bescheiden van formaat is. Op volwassen leeftijd zal de rozet niet hoger worden dan 30-40 cm. De bladeren, ovaal tot ovaal-elliptisch van vorm, soms geplooid, zijn 9 tot 14 cm lang en 6,5 tot 9 cm breed. Ze worden gedragen door een bladsteel van 10 tot 14 cm lang, die eerst rechtop staat en later afhangt. Het blad is lichtgroen van kleur en heeft 3 of 4 duidelijk zichtbare witte nerven. De bloei vindt plaats in juni-juli en is gedurende 2 tot 3 maanden zeer sierlijk. Bloeistengels komen uit de pol bladeren tevoorschijn en rijzen 90 cm tot wel 1,50 m boven de grond, afhankelijk van de teeltomstandigheden. Elke bloeistengel is een pluim van minuscule bloemetjes die verborgen zitten onder grote, hangende schutbladeren in een onzeker lichtgroen-crème, gerangschikt als dakpannen, waarvan de grootte van onder naar boven afneemt. Met een enigszins perkamentachtige textuur blijven ze lang decoratief en krijgen ze aan het eind van het seizoen rode strepen. De vruchten (driezijdige, gevleugelde nootjes) zijn 2 maanden na het begin van de bloei rijp. Het loof krijgt, voordat het verdwijnt, ook prachtige koper-oranje kleuren.

Naast de algemeen bekende smaakkwaliteiten zijn rabarbers ook blikvangers voor de versiering van een kleurrijk bloemperk, een exotische tuin of waarom niet, een sierlijke moestuin. De Alexanderse rabarber houdt van humusrijke, niet-kalkhoudende, losse, diepe en vochtige grond. Het is dus heel logisch dat hij zijn plek vindt in een bergtuin (of een tuin met een koel klimaat), niet ver van een wateraftappunt dat hem permanente koelte garandeert. Het is een spectaculaire vaste plant tijdens de bloei, die goed tot zijn recht komt naast kandelaarprimula's zoals de Primula bulleyana. Plaats hem op de achtergrond van een border of tegen de zuid- of westmuur van een huis. Zijn exotische, om niet te zeggen vreemde, uitstraling combineert zeer goed met duizendknopen (Polygonum), hosta's en zegges (Carex).