Polygonatum Weihenstephan - Tuinsalomonszegel

De Polygonatum Weihenstephan is niet alleen de meest krachtige en spectaculaire van alle salomonszegels, maar heeft ook het goede karakter om een weelderig uiterlijk te behouden, zelfs in de zomer, wanneer zijn kleinere familieleden het al hebben opgegeven tegen de hitte. Het is een prachtige vaste plant voor schaduw of halfschaduw, die zich gemakkelijk aanpast in de tuin of zelfs in potten in de meeste van onze streken. In het voorjaar biedt hij, hangend aan lange, bebladerde stengels die sierlijk gebogen zijn, mooie hangende klokjes in een wit-crème kleur, die plaatsmaken voor kleine decoratieve blauw-zwarte bessen. Perfect winterhard en onverschillig voor de aanwezigheid van wortels in de bodem, breidt deze plant zich uit als een groot bodembedekker via zijn wortelstokken, en bedekt zo de voet van hagen of de rand van een bosje.

De polygonatum (x) hybridum (synoniem x intermedium) behoort tot de leliefamilie (of de aspergefamilie volgens de huidige indeling). Het is het resultaat van een spontane kruising tussen twee soorten die onze Europese bossen bevolken: de Polygonatum officinale, de welriekende salomonszegel, en de P. multiflorum, de gewone salomonszegel. 'Weihenstephan' is een zeer mooi Duits cultivar, dat nog krachtiger is.

Het is een kruidachtige vaste plant die zich ontwikkelt vanuit een vlezige, okerkleurige wortelstok en in het voorjaar hoekige, bebladerde stengels naar boven uitstuurt, die zowel rechtopstaand als overhangend zijn, met een gemiddelde hoogte van 1 m (van 80 cm tot 1,20 m afhankelijk van de groeiomstandigheden). Deze salomonszegel vormt uiteindelijk kolonies die minstens 1 m grond in beslag nemen. Het blad is bladverliezend, de ovale bladeren staan in twee tegenoverstaande rijen. Het blad is donkergroen en glanzend. De bladeren zijn 6 tot 12 cm lang, ovaal-lancetvormig van vorm en hebben duidelijke nerven. De bloei vindt plaats van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, in de vorm van buisvormige bloemen met een lichtgroene top, 1 tot 2 cm lang, alleenstaand of in paren, hangend, ontstaan in de bladoksels. Deze bloei, rijk aan nectar, wordt veel bezocht door bijen maar is geurloos. Ze wordt gevolgd door blauw-zwarte, bolvormige vruchten met een diameter van 2 tot 6 mm. De plant gaat pas in rust met de komst van de herfst. De salomonszegel is, net als het lelietje-van-dalen, een zeer mooie maar giftige plant; let op jonge ontdekkingsreizigers die uw tuin bezoeken!

Sierlijk en toch robuust, vaak wat traag om zich te vestigen, maar deze salomonszegel 'Weihenstephan' is wel trouw, leeft lang, stelt zeer weinig eisen en vraagt weinig onderhoud. Hij verdraagt de concurrentie van boom- en struikwortels zeer goed, in vochtige grond. Je kunt hem aanplanten in een bosrand of gefilterde zon (plant er meerdere op een klein oppervlak), om de voorjaarsbloei van Magnolia, Kolkwitzia, Deutzia, spirea, sering, sierkersen en sierappels te begeleiden. In deze borders aan de voet van struiken combineer je hem met Anemone 'Robinsoniana', Macleaya, Anemone blanda en de goudgele ranonkel. In de natuur staat de salomonszegel vaak naast het lelietje-van-dalen. Doe hetzelfde en verfraai dit mooie bosplantsoen door er narcissen, sneeuwklokjes of lenteklokjes en blauwe sterhyacinten aan toe te voegen, waarna hij het overneemt.

De meest gangbare verklaring voor de naam Salomonszegel komt van het uiterlijk van de littekens die op de wortelstokken achterblijven nadat de bloemstengels zijn verdord, die eruitzien als het zespuntige zegel van de koningen Salomo en David. Koning Salomo zou ook de geneeskrachtige eigenschappen van de Polygonatum hebben ontdekt. Tegenwoordig wordt het gedistilleerde sap van de wortelstokken nog steeds gebruikt in de cosmetologie.