Rudbeckia subtomentosa Henry Eilers - Zonnehoed

De Rudbeckia subtomentosa 'Henry Eilers', verwant aan de grote zonnehoeden, is een opvallende, hoge, bijenvriendelijke vaste plant die onmisbaar is in een natuurlijke tuin. Ze is gul en zeer rijkbloeiend, met donkergroen, behaard blad tot aan de top van haar bloemstengels die zeer stevig zijn tegen de wind. Van de zomer tot in het najaar, onafgebroken, verschijnen er aangenaam geurende bloemen die lijken op grote gele margrieten met een groot roodbruin hart. Ze zijn bijzonder door hun kraag van opgerolde lintbloemen die aan het uiteinde spatelvormig verbreed zijn. Geliefd bij insecten en vogels, zal deze wilde uitstralende plant ook de tuinier weten te bekoren op de achtergrond van borders, wanneer in het najaar haar zonnige bloei zich mengt met het vlammende loof van struiken. Hoewel ze droge grond goed verdraagt, is deze rudbeckia op haar mooist in diepe, frisse bodem, in de volle zon maar ook in halfschaduw.

De Rudbeckia subtomentosa behoort tot de asterfamilie. Deze grote vaste plant is afkomstig uit het Amerikaanse Midwesten, de Ozark-gebergten en de grote vlakten in het zuiden van de Verenigde Staten. In het wild groeit ze op uiteenlopende plekken zoals open bosgebieden, droge of vochtige graslanden en langs beekjes. De cultivar 'Henry Eilers' werd ontdekt door een gepassioneerde hovenier die haar zijn naam gaf. Hij selecteerde haar uit een wilde populatie van R. subtomentosa vanwege haar originele bloei, langs de oever van een waterloop in Illinois. Het is dus een bijzonder robuuste en sterke vaste plant, bestand tegen droogte, ongevoelig voor harde wind en tevreden met moeilijke grond.

Ze vormt een pol met stevige, zeer rechtopgaande stengels die gemakkelijk een hoogte van 1,50 m kunnen bereiken, met een breedte van 60 tot 70 cm. Haar loof bestaat uit gaafrandige, verspreid staande, ovale en langwerpige bladeren met een spitse punt. Ze zijn dik en behaard en hebben een mooie donkergroene kleur. Ze zijn groter aan de onderkant van de stengel. Eenmaal droog verspreiden de bladeren een geur die aan vanille doet denken. Wanneer de bloei verschijnt, meestal eind augustus, is het spektakel even verrassend: aan het uiteinde van de lange stengels verschijnen solitaire bloemhoofdjes van 6 cm in doorsnee, in de vorm van margrieten. Ze hebben goudgele, volledig opgerolde lintbloemen met merkwaardig verbrede uiteinden. Deze omringen een licht uitstekende, donkerbruine tot paars glanzende centrale kegel. Het zaad dat blijft staan trekt vogels aan en voedt putters en mezen in de vroege winter.

Profiteer van de sterke aanwezigheid van de rudbeckia door haar te combineren met kortbloeiende planten in een 'mixed border' in de stijl van cottage-tuinen. Kies voor variëteiten met zachtere, bijna pastelkleuren om haar veroverende geel te temperen. Op de achtergrond geplaatst, komt ze prachtig tot haar recht met asters, siergrassen (Panicum virgatum), slingers van klimplanten (clematis 'Grace'), vaste planten (alsem 'Silver Queen', witte valeriaan, Agastache rugosa 'Alabaster' en bergamot) en dahlia-bollen (zoals de variëteiten 'Bishop of Dover' en 'Leicester'). In grote groepen geplant voor heesterborders is de Rudbeckia 'Henry Eilers' magnifiek in combinatie met het herfstloof van bladverliezende kardinaalshoeden (Euonymus), pruikenbomen (Cotinus), Hydrangea quercifolia en Parrotia persica.