Opuntia discata - Schijfcactus

De Opuntia discata is een bijzonder krachtige, relatief winterharde variëteit van de engelmannii-cactus, die zich kenmerkt door een opgaande groeiwijze en zeer grote, bijna ronde 'bladschijven' die voorzien zijn van sterke witte doorns die in grote, decoratieve maar gevreesde sterren gerangschikt zijn. De voorjaars- tot zomerbloei is betoverend, met citroengele bekerbloemen die aan de basis oranje getint zijn. Deze worden gevolgd door aantrekkelijke purperkleurige vruchten. Winterharde schijfcactussen worden buiten in de vollegrond gekweekt, weg van paden, zodat ze ongeremd de sfeer kunnen uitstralen van de dorre landschappen van Noord-Amerika.

De Opuntia discata, een naaste verwant van de Barbarijse vijg (Opuntia ficus-indica), is een vetplant zonder echte bladeren uit de cactusfamilie. Deze botanische soort is afkomstig uit het zuiden van Arizona en het noorden van Sonora in Mexico. Ze heeft een compacte, opgaande en goed vertakte, polvormige groeiwijze. Een volwassen exemplaar bereikt gemakkelijk een hoogte van 2 meter bij een breedte van 1 meter. De groei is matig snel, waarbij de plant van het voorjaar tot het najaar 1 of 2 nieuwe bladschijven per jaar produceert. De vegetatie bestaat uit cladodiën of bladschijven die als het ware op elkaar gestapeld zijn; ze zijn afgeplat, vlezig, dik, cirkelvormig en meten tot 25 cm in diameter. De basis van de plant verhout met de jaren. Het oppervlak van de grijsgroene cladodiën is rijkelijk bezet met grote, ivoorwitte doorns die aan de basis bruiner zijn en stralen rond oranje areolen. De areolen bevatten minuscule, transparante doornjes, glochiden genaamd, die bij aanraking zeer gevaarlijk zijn. De bloei vindt overvloedig plaats van eind mei tot juli, afhankelijk van het klimaat. Verscheidene bloemen verschijnen aan de rand van de bladschijven, voornamelijk naar de uiteinden toe. Hun kleur is een helder citroengeel, soms met een oranje tint aan de basis, en ze verkleuren vaak naar oranje. De ronde bekerbloemen bestaan uit bloemblaadjes met een fijne, licht doorschijnende textuur. Ze maken plaats voor langwerpige vruchten van tot 6 cm lang, die rijkelijk bedekt zijn met glochiden en bij rijpheid een dieprode kleur hebben.

Te kweken in de vollegrond in onze niet al te koude streken, is deze verrassende cactus winterhard tot -12 °C, maar alleen in perfect gedraineerde, steenachtige, rotsachtige of zanderige grond. Het is een prachtige plant die op natuurlijke wijze structuur geeft aan exotische of moderne decoraties, in een grote rotstuin, op een droge helling of aan de rand van een droge tuin. Hij kan ook gebruikt worden om een defensieve haag te versterken, die daardoor extreem afschrikwekkend wordt. Hij past perfect tussen winterharde agaven, Nolina's en boomvormige Euphorbia's. Combineer hem met redelijk winterharde zuilcactussen zoals Cleistocactus strausii of Cylindropuntia imbricata. Het is raadzaam hem uit de buurt van looproutes en kinderen te plaatsen vanwege zijn gevreesde doorns.

Let op, de Opuntia mag dan wel een 'taaie rakkert' zijn, zijn gewrichten zijn bijzonder breekbaar! Is er een bladschijf gevallen tijdens transport of hantering? Geen zorgen, dit is juist hoe deze veroveraar zich in de natuur verspreidt: elke bladschijf die op de grond valt, kan namelijk een hele nieuwe plant voortbrengen! Dit is een mooie kans om een nieuwe Opuntia te krijgen: laat de bladschijf simpelweg een paar dagen aan de lucht drogen, zodat het weefsel kan helen. Plant deze bladschijf vervolgens verticaal, met 1/3 van het oppervlak onder de grond, in een pot met goede drainage gevuld met een mengsel van zand en potgrond. Zet hem in de volle zon, geef af en toe water als je eraan denkt, en hij groeit vanzelf!