Malrove - Marrubium vulgare

De Marrubium vulgare, beter bekend als Witte Malrove of Gewone Malrove, is een inheemse plant verwant aan de salies (familie van de lipbloemigen). Het is een zeer winterharde vaste plant die weinig water nodig heeft en voorzien is van aromatisch blad. De dikke, gerimpelde, witachtige en viltige bladeren geven bij het wrijven een vrij uitgesproken geur af die een beetje aan tijm doet denken. De lange, witte en vrij onopvallende bloei trekt bijen aan. In de traditionele geneeskunde en fytotherapie wordt witte malrove gebruikt tegen aandoeningen van de luchtwegen. Hij gedijt in de volle zon, in elke goed doorlatende grond, zelfs kalkhoudende en droge grond in de zomer.

Witte malrove is oorspronkelijk afkomstig uit Zuid-Europa, Noord-Afrika en Azië. Afhankelijk van de regio staat hij ook bekend als Malrove vulgaire, kruid maagd, marrochemin of bonhomme. In het wild vind je hem langs paden, in droge weiden en braakliggende terreinen, in de zon, op vaak kalkhoudende en goed gedraineerde grond. De plant, die enigszins op een vergrijsde munt lijkt, vormt een pol van bebladerde stengels die 30 tot 50 cm hoog worden. Deze rechtopstaande, vierkantige stengels, bedekt met een grijzige viltlaag, dragen dikke, gerimpelde, witachtige en viltige bladeren van 2 tot 5 cm lang. Ze zijn aromatisch bij het kneuzen. De bloei, rijk aan nectar en aantrekkelijk voor bijen zoals bij veel lipbloemigen, strekt zich uit van mei tot september. In de oksels van de kleine blaadjes die het bovenste deel van de stengels sieren, komen kleine witte, lipbloemige bloemetjes tot bloei. Het blad is bladverliezend en afwezig in de winter.

Malrove is een mooie plant voor de rotstuin, een landelijke of naturalistische border. Deze vaste plant combineert goed met lavendel, tijm, echte salie, oregano en andere soorten bonenkruid. Al deze aromatische planten gedijen op zonnige plekken, in goed gedraineerde grond, zelfs arme, kalkhoudende en droge grond. In de fytotherapie wordt hij gebruikt als infusie, afkooksel of gemacereerd in wijn. De gekookte bladeren zijn eetbaar, maar de bittere smaak wordt door onze smaakpapillen minder gewaardeerd.