Meconopsis cambrica - Schijnpapaver

Meconopsis cambrica, ook wel de Welshe papaver of gele Pyreneeën-papaver genoemd, lijkt op een klaproos, maar is een vaste plant en citroengeel van kleur. Hij is charmant in zijn eenvoud, zowel luchtig als landelijk. Speels in de manier waarop hij zomaar ergens in de tuin opduikt, geeft hij de voorkeur aan schaduw en koelte. Het is een vriendelijk onkruid dat zich gemakkelijk uitzaait en bijna het hele jaar bloeit, van het voorjaar tot aan de winter. Het blad, van een zeer fris groen, is diep ingesneden, staat in een rozet en lijkt op dat van selderij. Hij is gemakkelijk te telen, in gewone grond, zelfs zware, en goed winterhard. Ideaal voor de natuurlijke zones in de tuin.

Meconopsis cambrica behoort tot de papaverfamilie. Het is een soort die oorspronkelijk uit West-Europa komt, meer specifiek van de Atlantische kust en de regio's rond de Golf van Biskaje, in Wales en Ierland. Hij komt ook voor in Frankrijk, in de Pyreneeën, in vochtige bossen. Het is een vaste plant die een penwortel vormt, waaruit aan de voet een meer of minder dichte pol met diep ingesneden, lichtgroene, behaarde bladeren groeit. De plant bereikt een hoogte van 40 cm in bloei en 30 cm in diameter. De bloeiperiode is indrukwekkend. Al in april in bloei, bloeit deze papaver nog in oktober, soms zelfs in november als het niet vriest, wanneer de bomen rood zijn en hun blad verliezen. De bloemen, als gouden tot citroengele klaprozen, worden gedragen door lange, slanke stelen. Ze hebben een diameter van 3 tot 5 cm. De wortelbladeren zijn samengesteld, elliptisch tot veerdelig, lichtgroen aan de bovenkant, meer blauwachtig aan de onderkant, behaard en 10 tot 20 cm lang. De bovenste bladeren zijn vergelijkbaar, maar hebben een kortere bladsteel. De vrucht is een kale capsule die een grote hoeveelheid kleine, zwarte zaden bevat.

De Meconopsis cambrica mag dan niet de originaliteit en ontoegankelijke schoonheid van andere soorten uit het geslacht hebben, hij blijft een delicaat en charmant alternatief voor de imposante bloei van klassieke papavers. Deze plant ontwikkelt zich goed op alle halfbeschaduwde plekken in een tuin. Hij is altijd welkom en dankzij zijn luchtige uitstraling gemakkelijk te combineren in landelijke borders of zelfs in frisse rotstuinen. Moeilijk vol te houden in aaneengesloten groepen in een border, het is beter hem te laten opduiken waar hij zelf wil, tussen varens, tussen heuchera's, gebroken hartjes of longkruid in een bosrandscène. In een rotstuin, weg van de wat fragiele alpiene planten, gemengd met voorjaarsbollen (zoals Ipheion, scilla's), met bodembedekkende vaste planten met zomerbloei zoals Campanula portenschlagiana of Geranium cinereum of met lage coniferen zoals Juniperus horizontalis 'Blue Chips'. Probeer de combinatie met de late bloei van Ceratostigma plumbaginoides met hemelsblauwe bloemen, het effect is gegarandeerd, vooral begeleid door de roodkleurende bladeren van de struiken in de omgeving.