Iris sibirica Sparkling Rose - Siberische iris

De Iris sibirica 'Sparkling Rose', ook wel Siberische iris genoemd, biedt in mei-juni sierlijke bloemen in roze-lila met blauwe weerschijn, geaderd in brons en paars. Deze zeer grafische plant vormt een krachtige pol met slanke, verticale bladeren in heldergroen, die maandenlang mooi blijven. Als oeverplant voor vochtige en zonnige plekken past deze iris zich goed aan in gewone tuingrond die goed bewerkt is, mits deze niet kurkdroog staat en vraagt weinig onderhoud.

De Iris sibirica 'Sparkling Rose' is een rhizomateuze, bladverliezende vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze vanaf het voorjaar. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die zijn verkregen uit de Iris sibirica, oorspronkelijk uit Midden-Europa, Oost-Europa en Turkije (maar niet uit Siberië), en de Iris sanguinea uit China, Siberië, Japan, Mantsjoerije en Korea. Deze iris bereikt een hoogte van 80 cm, 1 meter in bloei, en de pol zal zich over ongeveer 50 cm uitbreiden. De groei is gemiddeld, minder snel dan die van de Iris germanica. De Siberische iris 'Sparkling Rose' heeft een elegante, rechtopgaande groeiwijze in een dichte pol. Het blad bestaat uit lange, smalle, heldergroene bladeren met duidelijke nerven. In de late lente en vroege zomer steken de bloemstengels boven het blad uit en dragen bloemen met 3 kelkbladen en 3 kroonbladen die alleen of in groepjes staan en elkaar opvolgen van de top van de stengel naar de lagere vertakkingen. Ze zijn delicaat getint in roze-lila, met een blauwe keel en geaderd in brons en donkerder paars. Deze iris verspreidt zich via wortelstokken.

De Siberische iris 'Sparkling Rose' verdraagt een vochtige standplaats, bijvoorbeeld op een oever, mits hij niet permanent onder water staat. Hij kan ook worden gekweekt in gewone tuingrond, met een mulchlaag en om de twee weken water geven in de zomer. Hij houdt van een zure tot neutrale grond (pH 4,5 tot 8), rijk en goed gedraineerd. Een te kleiachtige, te kalkrijke of te zanderige bodem kan worden verbeterd door een goede hoeveelheid humus (goed verteerde compost) toe te voegen. Een alkalische grond kan licht worden verzuurd door toevoeging van tuinturf, dennenaalden of zwavelbloem. Siberische irissen hebben een zonnige standplaats nodig om te bloeien, met minimaal 6 uur zon per dag. In de warmste streken kan lichte schaduw tijdens de heetste uren gunstig zijn. Het is beter om te planten tijdens de rustperiode, van eind september tot half april, buiten vorstperiodes. In een warm klimaat plant u in september. In streken met een koude winter daarentegen, plant u bij het begin van de groei, eind maart of april. (Ze zullen pas het volgende jaar bloeien). Planten in augustus is een alternatief. Plant de wortelstokken van Iris sibirica op een diepte van 3-5 cm. Siberische irissen kunnen langer op dezelfde plek blijven staan zonder te worden gescheurd dan baardirissen. Scheur ze alleen om de 5 tot 10 jaar, wanneer de pol in het midden niet meer bloeit of een krans vormt. Het is nodig om ruimte te voorzien voor een goede ontwikkeling van de pollen. Bemesten kan met een NPK 10-10-10 meststof bij het begin van de groei en na de bloei in juni. Bij jonge pollen knipt u systematisch de uitgebloeide bloemstengels af om uitputting te voorkomen. Bij goed gevestigde pollen verwijdert u de stengels om spontane uitzaai van zaailingen die niet identiek zijn aan de moederplant te voorkomen.
Na de eerste herfstvorst kan het vergeelde blad worden teruggesnoeid tot 3-5 cm boven de grond (en ter plekke laten liggen als mulch). Dit droge blad kan echter ook tijdens de winter blijven staan als 'architectonisch' element in de tuin. Knip het dan pas aan het einde van de winter, eind februari, vóór de groei van het nieuwe blad.

Aan de rand van een vijver of beek, of simpelweg in zeer vochtige grond, is de Siberische iris 'Sparkling Rose' onvervangbaar. Hij is ook bruikbaar in elk type tuin dat niet kurkdroog is. Zijn gratie past perfect in romantische tuinen, Engelse tuinen en andere mixed borders. In vochtige grond kan hij worden gecombineerd met zomerklokje, camassia, dichtersnarcis, montbretia, crinum, daglelies en astilbes, ridderspoor, akelei, ruit, helmbloem, flox, aster, kruidachtige pioen en vrouwenmantel.

De wilde Iris sibirica L. is een bedreigde en beschermde soort die absoluut gerespecteerd moet worden. Er zijn nog maar zeer weinig groeiplaatsen in Frankrijk. De tuinbouw-'Sibirica'-irissen zijn het resultaat van hybridisatie van verschillende soorten uit de Sibiricae-serie (I. sanguinea, etc.). Hun bloemen zijn groter dan bij de wilde vormen en hebben gevarieerde kleuren. Er zijn honderden benaamde cultivars geregistreerd.