Iris sibirica Perrys Blue - Siberische iris

De Iris sibirica 'Perry’s Blue', ook wel Siberische iris genoemd, biedt in mei-juni sierlijke bloemen in hemelsblauw, licht geaderd met donkerblauw, en getint met wit en goudgeel aan de basis van de bloembladen. Gewaardeerd om hun gracieuze bloemen en hun fijn, rechtopstaand blad in een grafische en krachtige pol, zijn de zogenaamde Siberische irissen zeer mooie planten voor vochtige grond, in tegenstelling tot hun neven de Iris germanica. Het zijn ook winterharde en aanpasbare planten, die het goed doen in goede tuingrond, mits deze in de zomer koel blijft. Onmisbaar bij waterpartijen, mits de wortelstokken in de winter niet onder water staan, passen ze perfect in romantische, Engelse en zelfs moderne tuinen.

De Iris sibirica 'Perry’s Blue' is een bladverliezende vaste plant met een wortelstok, die vanaf het voorjaar een rechtopstaande, polvormige groeiwijze heeft. Hij behoort tot de familie van de Iridaceae. Het is een van de vele cultivars die zijn verkregen uit de Iris sibirica, afkomstig uit Centraal-Europa, Oost-Europa en Turkije maar afwezig in Siberië, en de Iris sanguinea die voorkomt in China, Siberië, Japan, Mantsjoerije en Korea. Deze iris bereikt een hoogte van 80 cm, 1 m in bloei, en de pol zal zich over 50 cm uitbreiden. De groei is gemiddeld, minder snel dan die van Iris germanica. De Siberische iris 'Perry’s Blue' heeft een elegante, rechtopstaande groeiwijze in een dichte pol. Het blad bestaat uit lange, smalle, grijsgroene bladeren. In het late voorjaar en vroege zomer steken de bloemstengels boven het blad uit met bloemen bestaande uit 3 kelkbladen en 3 bloembladen die alleen staan en elkaar opvolgen van de top van de stengel naar de lagere vertakkingen. Ze hebben een zeer helder hemelsblauwe kleur, gemarkeerd met geel en wit in de keel en geaderd met donkerblauw. Deze iris verspreidt zich via wortelstokken.

De Siberische iris 'Perry’s Blue' verdraagt een vochtige standplaats, bijvoorbeeld op een oever, mits hij niet permanent onder water staat. Hij kan ook worden gekweekt in gewone tuingrond, met een mulchlaag en om de twee weken water geven in de zomer. Hij houdt van een zure tot neutrale grond (pH 4,5 tot 8), rijk en goed gedraineerd. Een te kleiachtige, te kalkrijke of te zanderige bodem kan worden verbeterd door een goede dosis humus (goed verteerde compost) toe te voegen. Een alkalische grond kan licht worden verzuurd door toevoeging van tuinturf, dennenaalden of zwavelbloem. Siberische irissen hebben een zonnige standplaats nodig om te bloeien, met minimaal 6 uur zon per dag. In de warmste regio's kan lichte schaduw tijdens de heetste uren gunstig zijn. Het is beter om te planten tijdens de rustperiode, van eind september tot half april, buiten de vorstperiodes. In een warm klimaat plant u in september. In streken met een koude winter daarentegen, vindt de plaatsing plaats aan het begin van het groeiseizoen, eind maart of april. (Ze zullen pas het volgende jaar bloeien). Planten in augustus kan een alternatief zijn. Plant de wortelstokken van Iris sibirica op een diepte van 3-5 cm. Siberische irissen kunnen langer op hun plaats blijven zonder te worden gescheurd dan baardirissen. Ze worden alleen om de 5 tot 10 jaar gedeeld, wanneer de pol in het midden niet meer bloeit of een krans vormt. Het is nodig om ruimte te voorzien voor een goede ontwikkeling van de pollen. Bemesten kan met een meststof type NPK 10-10-10 bij het begin van de groei en na de bloei in juni. Bij jonge pollen, knip systematisch de uitgebloeide bloemstengels af om uitputting te voorkomen. Bij goed gevestigde pollen, verwijdert u de bloemstengels om spontane zaailingen te voorkomen die niet identiek zijn aan de moederplant.
Na de herfstvorst kan het vergeelde blad worden teruggesneden tot 3-5 cm boven de grond (en ter plaatse worden gelaten als mulch). Dit droge blad kan daarentegen ook tijdens de winter blijven staan als "architectonisch" element in de tuin. Snijd het dan pas aan het einde van de winter, eind februari, vóór de groei van de nieuwe bladeren.

Aan de rand van een vijver of beek, of gewoon in zeer vochtige grond, is de Siberische iris 'Perry’s Blue' onmisbaar. Hij is ook bruikbaar in elk type niet-uitgedroogde tuin. Zijn gratie past perfect in romantische tuinen, Engelse tuinen en andere 'mixed borders'. In vochtige grond kan hij worden gecombineerd met zomerklokje, camassia, dichtersnarcis, montbretia, crinum, daglelies en pluimspirea's, riddersporen, akeleien, ruit, helmbloem, flox, asters, kruidachtige pioenen en vrouwenmantel.

Goed om te weten: De wilde Iris sibirica L. is een bedreigde en beschermde soort die absoluut gerespecteerd moet worden. Er zijn nog maar zeer weinig groeiplaatsen in Frankrijk. De tuinbouw 'Sibirica'-irissen zijn het resultaat van hybridisatie van verschillende soorten uit de Sibiricae-serie (I. sanguinea, enz.). Hun bloemen zijn groter dan bij de wilde vormen en hebben gevarieerde kleuren. Er zijn honderden benaamde cultivars geregistreerd.