Iris germanica English cottage - Baardiris

De Iris germanica 'English Cottage' is een vrij oude variëteit van de baardiris, die twee keer per jaar grote, heerlijk geurende bloemen geeft. Ze zijn bijna wit, met een discrete paarse sprenkeling, en bestaan uit golvende bloembladen en kelkbladen die een pluizige, witte baard nauwelijks verbergen – alles in harmonie. Deze bewezen variëteit heeft een uitzonderlijke groeikracht, waardoor hij elk jaar trouw opnieuw bloeit, vroeg in het seizoen en vervolgens weer in september. Baardirissen zijn robuuste, droogtebestendige planten die zich gemakkelijk naturaliseren in de tuin.

De Iris 'English Cottage' is een bladverliezende, rhizoomvormende vaste plant met een opgaande, polvormige habitus vanaf het voorjaar. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die door de eeuwen heen zijn verkregen, met een omstreden herkomst die draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we onthouden is dat Baardirissen Europese wortels hebben. 'English Cottage' bereikt een hoogte van 85 cm in bloei, met talrijke bloemknoppen die garant staan voor een lange bloeiperiode. De pol breidt zich snel uit, zonder theoretische limiet in de tijd, waarbij de wortelstokken in het centrum geleidelijk verdwijnen ten gunste van de buitenste. Hij heeft een sierlijke, opgaande en dichte groeiwijze. Het loof bestaat uit lange, zwaardvormige, blauwgroene en sterk generfde bladeren. In april verschijnen de bloemstengels, die elk begin mei gelaagde bloemen zullen dragen op de stengel, die zich van de top naar de lagere vertakkingen openen. De krachtige geur van deze plant is een van haar grootste troeven en, zoals altijd bij Baardirissen, wordt de tint van de bloemdelen versterkt door hun satijnachtige textuur. Opmerkelijk is dat doorbloeiende variëteiten meer voedingsstoffen vragen dan andere, en hun groei is nog krachtiger.

Introductie Zurbrigg 1976.

Om irissen te begeleiden, kies je planten om mee te combineren op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun 'respectvolle' groeiwijze ten opzichte van de iris (lage planten of luchtig loof) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Gaura's bijvoorbeeld geven weinig schaduw aan de irissen en houden het irisperk na de bloei de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes zijn, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, salie en Libertia begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van (droog)muurtjes worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude, diploïde variëteiten die permanent kunnen blijven staan en echt heel weinig onderhoud vragen. Als het doel meer decoratief is en de toegang voor onderhoud gemakkelijker moet zijn, kun je modernere variëteiten plaatsen, bijvoorbeeld intermediaire irissen, die minder risico lopen dan de hoge soorten om omgewaaid te worden door wind en regen.