Iris germanica Devil Baby - Baardiris Lilliput

De Iris germanica 'Devil Baby', ook wel Lilliput-tuiniris genoemd, is een dwergvariëteit die in april zeer donker bordeauxrode, bijna zwarte bloemen met een zijdeachtige textuur geeft. Bronzen baarden maken het geheel af met een mysterieuze charme. Deze iris vormt snel mooie bloeiende pollen, perfect om een prachtig contrast te creëren met witte of roze bloemen, in rotstuinen en borders.

De Iris 'Devil Baby' is een rhizomateuze, bladverliezende vaste plant met een opgaande, polvormige groeiwijze vanaf het voorjaar. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele bescheiden formaat cultivars die in de jaren 50 verschenen. Oorspronkelijk verwees de 'lilliput'-categorie naar een kruising van een Iris pumila en een grote iris. Deze term wordt nu algemener gebruikt voor de categorie standaard dwergirissen (SDB). 'Devil Baby' bereikt een hoogte van 20 cm in bloei, met veel bloemknoppen, en de pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden verdwijnen ten gunste van de buitenste. Hij heeft een dichte polvormige groeiwijze. Het blad bestaat uit lange, zwaardvormige bladeren, blauwgroen van kleur en sterk generfd. In maart verschijnen bloemstengels die in april bloemen geven die van de top naar de lagere vertakkingen toe open gaan. De kleur van deze plant wordt, zoals altijd bij tuinirissen, versterkt door de textuur van de kroonbladen en kelkbladen, die hier zeer zijdeachtig is.

Veredelaar : Keppel 2005.　

Om irissen te begeleiden, kiest u de bijbeplanting op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun "respectvolle" groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht blad) en hun decoratieve complementariteit (uitstraling, bloeitijd). Gauras bijvoorbeeld geven weinig schaduw aan irissen en houden het uitgebloeide irisperk de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes zijn, net als de iris, tevreden met een droge en arme bodem. Ooievaarsbekken, salies en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude diploïde variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijk voor onderhoud, kunt u kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld intermediaire irissen die minder risico lopen om omgewaaid te worden dan de hoge soorten.

Border langs een pad: het hele assortiment kan worden gebruikt, van de vroege dwergen van minder dan 40 cm, tot de hoge irissen van meer dan 75 cm die in mei bloeien, via de intermediaire soorten (in grootte en vroegheid) en de zogenaamde borderirissen, van gemiddelde grootte maar bloeiend met de hoge soorten. Op zeer winderige plekken lopen hoge irissen het risico om om te waaien als ze niet worden gesteund.

Borderrand: het domein van de borderirissen... maar ook van de dwergen, afhankelijk van de omstandigheden.

Mixed-border: het hele formaatbereik kan worden gebruikt, te kiezen op basis van de plaats (voorgrond, achtergrond) en de grootte van de omringende planten.