Iris germanica Agrippa - Baardiris

Iris germanica 'Agrippa' is een historische variëteit van de Baardiris, ontwikkeld door Cayeux rond 1936. Oude cultivars krijgen opnieuw de aandacht van verzamelaars en tuiniers vanwege hun kracht en sierlijke bloei, die zo ver afstaat van de enorme, frutselige bloemen van moderne soorten. 'Agrippa' biedt het oog lichte, overwegend tweekleurige bloemen in een palet van warme tinten. Hij bezit alle kenmerken van de diploïde irissen die zoveel charme brengen naar oude tuinen: het is een productieve en veeleisende plant.

De Iris 'Agrippa' is een rhizomateuze vaste plant die vanaf het voorjaar uitgroeit tot sierlijk opgaande pollen, waarbij het blad in de winter verdwijnt. Hij behoort tot de Iridaceae-familie. Het is een van de vele cultivars die door de eeuwen heen zijn ontwikkeld, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. We kunnen stellen dat Baardirissen Europese wortels hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Minimaal 6 uur zon per dag is over het algemeen vereist.

'Agrippa' bereikt een hoogte van tussen de 70 en 80 cm tijdens de bloei. De bloemstengels zijn dun, weinig vertakt en dragen enkele langwerpige, spitse bloemknoppen in de vorm van een puntzak. Deze stengels zijn, net als de bloemen, gevoelig voor wind en regen. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden uitdunnen ten gunste van de buitenste. Het blad bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren met een blauwgroene tint, dooraderd met parallelle nerven. De niet erg grote bloemen met een eenvoudige vorm bloeien van de top naar de lagere vertakkingen. De opstaande bloemblaadjes hebben een roze-geel, koperachtige tot gerookte kleur met een roze-paarse rand, en staan boven de smalle, Bordeauxrode tot granaatrode kelkbladen, die lichter zijn aan de rand en gestreept bij de schouders. De baard is geel-oranje, omgeven door witte strepen. Middentijdse bloei, in mei.

Om irissen te begeleiden, kies je planten om mee te combineren op basis van hun behoeften (standplaats, bodem...), hun 'respectvolle' groeiwijze ten opzichte van de irissen (lage planten of licht blad) en hun decoratieve aanvulling (uitstraling, bloeitijd). Zo zullen Gaura's weinig schaduw geven aan de irissen en houden ze het uitgebloeide irisperk de hele zomer aantrekkelijk. Slaapmutsjes stellen, net als de iris, tevreden met een droge bodem in de zomer. Ooievaarsbekken, saliesoorten en Libertia's begeleiden irissen ook uitstekend. Taluds en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude diploïde variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig verzorging vragen. Als het doel meer decoratief is en toegankelijkheid voor onderhoud mogelijk is, kun je kiezen voor modernere variëteiten, bijvoorbeeld middelhoge soorten die minder risico lopen dan de hoge om letterlijk platgeslagen te worden door wind en regen.

De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of borders van irissen, want het is ook de klassieke plek voor de familieteelt van snijbloemen.