Iris germanica After The Rain - Baardiris

De Iris germanica 'After The Rain' is een variëteit van de Grote Tuiniris met een zijdezacht kleurenspel, dat een lucht na de regen kan symboliseren. De sterk gegolfde bloembladen hebben een melkachtig wit dat aan de basis is doortrokken van een middelblauw-paarse tint. De melkwitte kelkbladen staan bijna horizontaal en de harmonieuze baarden zijn lavendelkleurig met witte punten. De bloem verspreidt een uitgesproken zoete geur. In de tuin vormt deze plant in het voorjaar grote, rijkbloeiende pollen, tussen het midden en het einde van het irisseizoen.

De Iris 'After The Rain' is een rhizomateuze vaste plant die vanaf het voorjaar uitgroeit tot sierlijk opgaande pollen; het blad verdwijnt in de winter. Hij behoort tot de irissenfamilie. Het is een van de vele cultivars die sinds eeuwen zijn verkregen, waarvan de omstreden herkomst draait om het aantal chromosomen van mogelijke voorouders. Wat we moeten onthouden, is dat de Tuinirissen Europese wortels hebben. Het zijn planten voor kalkhoudende grond die veel zon nodig hebben, waarvan de wortelstokken in de zomer moeten 'bakken' om te kunnen bloeien. Over het algemeen is minimaal zes uur zon per dag vereist.

'After The Rain' is het resultaat van een kruising tussen de variëteiten 'Simply Sensational' x 'Blue Trill'. Hij bereikt een hoogte van 90 cm in bloei, met 2 tot 3 bloemstengels per wortelstok en 8 tot 9 bloemknoppen aan elke stengel. De pol zal zich in de loop der tijd theoretisch onbeperkt uitbreiden, waarbij de wortelstokken in het midden uitdunnen ten gunste van de buitenste. Het blad bestaat uit lange, brede, zwaardvormige bladeren met een enigszins blauwgroene kleur, dooraderd met parallelle nerven. In april verschijnen er bloemstengels die in mei-juni bloemen zullen geven die zich van de top naar de lagere vertakkingen openen. Ze bestaan uit 3 opstaande, gegolfde bloembladen boven 3 brede kelkbladen waarvan de randen brede golven vertonen. Hun kleur is een melkachtig wit, dooraderd met fijne grijze nerven en doortrokken van een middelblauw-paarse tint in het centrum. De baarden zijn lavendelkleurig met witte punten. Het kleurenspel van deze plant wordt, zoals altijd bij de Tuinirissen, versterkt door de dikke, iriserende textuur van de bloemdelen.

Veredeling Paul Black (VS), 2013. Onderscheiding: eervolle vermelding in 2015.

Om irissen te begeleiden, kiest u planten die vergelijkbare eisen stellen aan grond en standplaats. Kies voor soorten met een lage groei of licht blad, die het voor irissen benodigde licht niet belemmeren en niet te concurrentieel zijn, terwijl ze een gelijktijdige of verspreide bloei bieden. Gaura's houden bijvoorbeeld de hele zomer de visuele aantrekkingskracht vast en verbergen na de bloei het blad van de Iris. Slaapmutsjes en nigelles, die droge grond verdragen, passen goed bij de behoeften van irissen. Vaste geraniums, salie en Libertia zijn ook goede metgezellen die de bloeiperiode verlengen. Aan de voet van een muur biedt de relatieve beschutting tegen wind de mogelijkheid om hoge irissen te gebruiken. Als u bang bent voor weersinvloeden, geeft u de voorkeur aan middelhoge irisvariëteiten, die beter bestand zijn tegen wind en regen. Taluds, voeten van kleine bomen met een lichte kruin en randen van restanques worden gestabiliseerd door een dichte beplanting met oude variëteiten die lang op hun plek kunnen blijven staan en weinig onderhoud vragen.

De moestuin kan worden opgefleurd met enkele pollen of borders van irissen, want het is ook de plek bij uitstek voor de teelt van snijbloemen.