Hordeum jubatum - Kwispelgerst

Hordeum jubatum, de Maanvormige gerst, is een kleine grassensoort die geliefd is om zijn aren met lange, fijne en glanzende naalden. Eerst lichtgroen, kleuren ze zilverroze of paars en worden ze bij het rijpen goudblond. Deze bloeiwijzen zijn bijzonder decoratief bij invallend strijklicht of wanneer ze in de wind golven. Deze plant groeit en bloeit snel in een goed gedraineerde grond, op een zonnige plek. Ze is perfect voor natuurlijke borders, randen en kusttuinen, maar levert ook sierlijke aren voor droogboeketten.

Deze soort behoort tot de familie van de Grassenfamilie (Poaceae), voorheen Gramineeën genoemd. Het is een kruidachtige plant, een kortlevende vaste plant, soms tweejarig en vaak als eenjarige gekweekt. Haar voortbestaan is grotendeels te danken aan spontane uitzaai, die talrijk kan zijn. De Hordeum jubatum groeit van nature in de gematigde en koude streken van Noord-Amerika en in een groot deel van Azië, van de Kaukasus tot Siberië en Noord-China. In haar oorspronkelijke habitat bewoont ze graslanden, tijdelijk vochtige laagtes, oevers van waterlopen en verstoorde gronden. Dit wilde gras is bijzonder goed aangepast aan alkalische of licht zoute bodems. Haar vezelige wortelkluit, zonder kruipende rizomen, produceert nieuwe stengels vanuit de basis en vormt een dichte pol van 25 tot 35 cm breed. De smalle, platte en enigszins ruwe bladeren zijn lichtgroen tot grijsgroen. Ze verdrogen aan het einde van het groeiseizoen. De fijne bloemstengels worden rechtop tot 50 of 60 cm hoog en buigen dan licht door onder het gewicht van de bloeiwijzen. Deze zijn 7 tot 13 cm lang. Ze bestaan uit aartjes die verlengd worden door lange, zijdeachtige naalden die de kenmerkende "manen" van deze gerst vormen. De bloei vindt plaats van juni tot augustus, maar kan bij jonge planten die in het voorjaar zijn gezet, verschuiven naar het einde van de zomer. De aren zijn groen wanneer ze zich vormen, waarna de punten roze tot paarse tinten krijgen. Bij rijpheid verbleken ze, worden ze zilverbeige en vallen ze uiteen om de zaden vrij te geven. Deze kiemen gemakkelijk in open grond. De plant is zeer winterhard, bestand tegen wind en enige zouttolerantie. In tegenstelling tot wat haar veelvuldige gebruik in droge tuinen doet vermoeden, verdraagt ze geen lange droogteperiodes.

De Maanvormige gerst is het mooist in kleine groepjes geplant of onregelmatig verdeeld tussen vaste planten voor de volle zon. In een natuurlijke border kunnen haar zilverroze aren zich mengen met de lange, bleke bloemblaadjes van de Echinacea pallida 'Hula Dancer' en de paarse aren van de Salvia nemorosa 'Caradonna'. In een bloementuin combineert ze goed met dahlia's en rozenstruiken. Deze gerst is ook geschikt voor zonnige borders en kusttuinen, omdat ze licht zoute grond en zeewind verdraagt. De aren voor droogboeketten moeten worden gesneden voordat ze volledig rijp zijn, wanneer ze nog zijdeachtig aanvoelen en stevig aan de stengel vastzitten.

Let op: de rijpe naalden hebben minuscule weerhaakjes die in de huid, oren, ogen of neusgaten van dieren kunnen dringen. Deze plant moet daarom uit de buurt worden gehouden van plekken waar honden komen.