Passiflora edulis f. flavicarpa - Gele passievrucht

De Gele Passievrucht of Passiflora edulis f. flavicarpa levert de echte vrucht die maracuja of gele grenadilla wordt genoemd. Hij onderscheidt zich van de Passiflora edulis f.edulis met dieppaarse vruchten die simpelweg grenadilla's of passievruchten heten. Deze halfhoutige klimplant wordt, hoewel hij sierwaarde heeft, vooral geteeld voor zijn eetbare vruchten met oranje, geleiachtige en zoete pulp, die zeer rijk is aan vitamine A en C.

Omdat hij niet winterhard is onder 0°C, kiest men eerder voor teelt in een kuip om ervan te kunnen genieten. Deze botanische soort vormt in de zomer geurige witte bloemen die plaatsmaken voor grote eivormige geelgroene vruchten, iets frisser van smaak dan de paarse vruchten. Deze passiebloem heeft om goed te groeien een goed gedraineerde grond nodig, niet te droog, en warmte in de zomer om te bloeien, en in de winter een niet te vochtige bodem.

De meeste passiebloemen komen oorspronkelijk uit de tropische gebieden van Zuid-Amerika en behoren tot de grote familie van de Passifloraceae, die 400 soorten en vele spontane of gekweekte hybriden telt. De Passiflora edulis f. flavicarpa is een botanische soort afkomstig uit Brazilië, Argentinië, Venezuela, Colombia en Paraguay.

De gele grenadilla is een zeer krachtige, windende plant die zich met behulp van ranken aan zijn steun vasthecht en tot gemiddeld 4 m hoogte klimt, met een spreiding die wel 10 m kan bedragen! Hij kenmerkt zich door zijn halfhoutige stengels bedekt met 20 cm lange, wintergroene bladeren, in een felgroene, glanzende kleur, ingesneden in 3 eivormige, dikke lobben met een getande rand. De bloei duurt de hele zomer. Hij bestaat uit bloemen met een gemiddelde diameter van 7 cm die voortdurend op de plant verschijnen. Het zijn alleenstaande, aangenaam geurende bloemen, gevormd door witte tepalen met daarboven een krans van witte filamenten die aan de basis paars zijn. De bloemen van deze zelfsteriele variëteit vereisen kruisbestuiving en dus de aanwezigheid van een andere passiebloem in de buurt om vruchten te produceren. De eivormige vruchten van 5 tot 8 cm diameter hebben een zoetzure smaak en verspreiden een heerlijk exotisch aroma. Ze worden geoogst wanneer de schil licht gerimpeld is, aan het eind van de zomer, van augustus tot oktober. De sappige, geleiachtige pulp (aril) bevat talrijke zwarte zaden.

Passievruchten worden rauw gegeten, als sap, in ijs, mousses, in fruitsalades of gewoon naturel, doormidden gesneden en uitgelepeld. Ze staan bekend om hun vele goede eigenschappen: ze zijn antioxidant, rijk aan vitamine A en C, kalium, vezels en flavonoïden.