Clematis patens Diamantina - Bosrank

De clematis Diamantina is een prachtige, minder bekende klimplant. In het late voorjaar produceert ze weelderige, zeer dubbele bloemen in een blauwachtig mauve, die wel 15 cm in doorsnee kunnen worden, met een licht gekreukeld hart. Een waar juweeltje dat elegantie en verfijning brengt op uw terras in een grote pot, maar ook aan de voet van een boog, of terwijl ze zich omhoog slingert in een grote struik. Geef haar een rijk, fris en goed doorlatend substraat, in de zon of halfschaduw.

De clematis Diamantina behoort tot de grote botanische familie van de Ranunculaceae - die sierplanten omvat die zo divers zijn als monnikskap, anemoon en boterbloem... Clematissen hebben al eeuwenlang de interesse van bloemenliefhebbers, en kwekers hebben zich daarom toegelegd op het creëren van zeer vele kruisingen die steeds weelderiger worden. Diamantina is een variëteit verkregen uit de botanische soort *Clematis patens*, die oorspronkelijk uit Japan komt. Met een gemiddelde grootte, ongeveer 2 tot 3 meter hoog, heeft ze grote drietallige bladeren, dat wil zeggen met drie diep ingesneden lobben. Zoals de meeste klimmende clematissen hecht ze zich aan haar steun met behulp van bladstelen die zijn omgevormd tot ranken.
De clematis Diamantina is een Engelse hybride, verkregen in 2007 door kweker Raymond Evison. Zeer rijkbloeiend draagt ze tussen mei en juni een groot aantal bloemen in de vorm van blauw-mauve pompons van 15 cm doorsnee, die 3 of 4 weken mooi blijven. Zeer dubbele bloemen met weelderige blauw-mauve bloemblaadjes, licht getint met paars, een beetje frivool. In het midden zijn de meeldraden petaloïde, dat wil zeggen omgevormd tot bloemblaadjes. Rechtopstaand en verenigd in een punt vormen deze meeldraden als het ware een zeer elegant kristal, geplaatst in het midden van de bloem. Als het weer mild is, volgt er vaak een tweede bloei in september.

De teelt van de clematis Diamantina is vrij eenvoudig: geef haar een diepe, vrij rijke, losse, frisse maar goed doorlatende bodem. De enige echt gevreesde ziekte voor deze clematis blijft inderdaad de verwelkingsziekte, die optreedt bij een teveel aan vocht aan de voet. Deze ziekte kenmerkt zich door bladeren die plotseling verwelken. Voor de meeste clematissen is het goed om de spreuk "hoofd in de zon, voeten in de schaduw" in gedachten te houden: hoewel relatief veel zonlicht nodig is voor een goede bloei, is het beter om de voet te beschermen tegen te felle zonnestralen, bijvoorbeeld door er een dakpan overheen te leggen. Het wordt ook aanbevolen om de wortelkluit horizontaal te planten, om het verschijnen van verschillende knoppen vanaf de basis van de plant te stimuleren. Elk jaar, aan het einde van de winter, kunt u één op de twee stengels terugsnoeien tot 50 cm boven de grond, om het hout te verjongen en de bloei te vergroten. Verwijder tegelijkertijd het dode hout.

Voor een optimaal effect, geef de clematis een geschikte steun: in een pot, die u ruim genoeg kiest (minimaal 25 cm), kan een klein klimrek volstaan. In de tuin vormen een pergola, een boog in gezelschap van de kamperfoelie Scentsation, de *Actinidia kolomikta*, of een kleine boom zoals de sierappel Coccinella uitstekende steunen om haar te laten stralen. Je kunt haar ook over de grond laten kruipen, dan komt ze vrolijk op tussen de vaste planten.