Parrotiopsis jacquemontiana - Himalaya Toverhazelaar

De Parrotiopsis jacquemontiana is een bladverliezende struik, verwant aan de toverhazelaar, die het verdient om ontdekt en vaker aangeplant te worden in onze tuinen. Hij is interessant vanwege zijn vroege voorjaarsbloei die doet denken aan die van de Cornus kousa, vanwege zijn mooie, open groeiwijze en vanwege zijn prachtige herfstkleuren. De bloei begint soms al in maart, met pluizige bolletjes van gele meeldraden omgeven door mooie, witte schutbladen. Hij is gemakkelijk te kweken in verse grond, bij voorkeur zuur tot neutraal, en verdraagt kou uitstekend. Deze plant brengt echt zon in het najaar en kondigt het einde aan van de sombere winterdagen. Plant hem samen met andere vroegbloeiende struiken, op een zonnige of halfbeschaduwde plek.

De Parrotiopsis jacquemontiana, soms ook wel Jacquemonts papegaaiebloem genoemd, is oorspronkelijk afkomstig uit een uitgestrekt gebied dat zich uitstrekt van Afghanistan tot het noordwesten van de Himalaya, waar hij groeit in lichte bossen, op hoogtes tussen 1500 en 2100 meter. Deze plant behoort tot de familie van de toverhazelaarachtigen (Hamamelidaceae), waartoe ook Loropetalum, Liquidambar en de Perzische parrotia (Parrotia persica) behoren, die zich allemaal kenmerken door fantastisch gekleurd loof. De Parrotiopsis jacquemontiana vormt zeer langzaam een grote, krachtige struik met een opgaande groeiwijze in zijn jeugd, die zich met de tijd uitspreidt. Op volwassen leeftijd bereikt hij ongeveer 6 meter hoogte en 4 meter breedte. Zijn bladverliezende loof bestaat uit afwisselend geplaatste, hangende en ronde, getande bladeren, die aan de onderkant behaard zijn en 5 tot 8 cm lang worden. Ze zijn eerst geelgroen in het voorjaar, worden groen in de zomer en kleuren in de herfst koperoranje, geel, soms getint met karmozijnrood en scharlakenrood, afhankelijk van de bodem, waardoor de tuin gevuld wordt met warme tinten. Zijn verrassende voorjaarsbloemen zijn evenzeer een lust voor het oog als zijn gekleurde loof. Ze verschijnen in overvloed op de twijgen in maart-april, tegelijk met het uitlopen van de jonge bladeren. Elke bloeiwijze, ongeveer 5 cm breed, bestaat uit talrijke bloempjes zonder kroonbladen met gele meeldraden, verzameld in een ronde kop omgeven door 4 tot 6 papierachtige, sterk generfde, witte schutbladen. Na de bloei volgt de vorming van een klein vruchtje, een doosvrucht van ongeveer 6 mm lang, die bij rijpheid openspringt in 4 hokjes die elk slechts één zaad bevatten.

De Parrotiopsis jacquemontiana houdt van frisse, humusrijke grond, arm aan kalk, niet te zwaar. Een standplaats in de volle zon of halfschaduw is perfect voor hem. Zet hem aan de rand van een bosachtige border, onder grote, bladverliezende bomen met een luchtige kruin of achterin een border samen met Heuchera's, Daphne en Sarcococca. Hij zal ook prachtig staan in een border, gecombineerd met groenblijvende struiken zoals een herfstbloeiende camelia, een Fothergilla gardenii of een Chimonanthus praecox. Aan zijn voet kunt u bijvoorbeeld winterheide of kerstroos (Helleborus) planten.