Syringa persica Laciniata - Perzische sering

De Syringa (x) persica 'Laciniata' wordt ook wel Perzische sering of Peterseliesering genoemd, vanwege zijn opvallend diep ingesneden, smal gelobde blad. Deze eigenschap, gecombineerd met een spreidende, losse en luchtige groeiwijze, geeft hem een sierlijke en heel natuurlijke uitstraling, die duidelijk anders is dan die van de gewone sering. Hij onderscheidt zich ook door zijn lichtere, blauwachtig paarse, vroegere en langere bloei. Het is tevens een plant met een verfijnde geur, die weinig ruimte inneemt en zowel charmant als sterk is. Deze Perzische sering verdient het ongetwijfeld om vaker in tuinen geplant te worden, ook als de ruimte beperkt is.

De Syringa (x) persica 'Laciniata' staat ook bekend onder de namen Syringa pteridifolia, S. filicifolia, S. persica var. pinnata. Deze struik is waarschijnlijk een natuurlijke kruising tussen Syringa protolaciniata en S. laciniata. Recente studies van zijn genoom wijzen erop dat hij als een aparte soort kan worden beschouwd. Zijn herkomst ligt in het noordwesten van China (Gansu) en Afghanistan. Deze sering werd in de 17e eeuw via Turkije in Europa (Italië) geïntroduceerd. Seringen behoren tot de olijffamilie (Oleaceae).

Deze licht uitlopende struik heeft een bossige, ronde, ietwat losse vorm die breder dan hoog is, ondersteund door slanke, fijne, licht overhangende twijgen. Zijn groei is vrij langzaam; hij bereikt uiteindelijk ongeveer 1,50 meter hoog en 2 meter breed. Zijn twijgen dragen lancet- tot elliptisch, bladverliezend loof. De bladeren zijn 5 tot 8 cm lang en heldergroen. Ze zijn veerdelig, wat betekent dat ze zijn ingesneden in 5 tot 7 lange, smalle lobben met een stevige textuur. De bloei begint meestal eind april, afhankelijk van het klimaat, en kan soms tot in juni doorlopen. De bloeiwijzen zijn zijstandige, piramidevormige, lichte en luchtige pluimen van 7 tot 10 cm lang, die aangenaam geuren. Ze bestaan uit kleine, fijne, enkelvoudige bloempjes in een bleekpaarse tot blauwachtige kleur, met een dieper paarse keel. Deze bloeiwijzen verschijnen aan het uiteinde van de scheuten van het voorgaande jaar. Hun geur, zeer aangenaam, is complexer en verfijnder dan die van onze gewone sering (Syringa vulgaris).

Geur, bloei, jeugdherinneringen of zelfs symbool van een bijzondere gebeurtenis – iedereen heeft een goede reden om van seringen te houden, die even aantrekkelijk als pretentieloos zijn. De sering 'Laciniata', met de charme van een wilde plant, vindt zijn plek in tuinen van elke omvang, of zelfs op een terras of balkon, geplant in een grote kuip. Perfect winterhard en gemakkelijk te telen in normale, goed doorlatende grond, weinig eisend en geschikt voor ons gematigde klimaat. Hij vormt een belangrijk element voor een geurentuin, waarbij zijn bloei die van de gewone seringen voor is, zodat die zijn delicate bloemen niet overstemmen. Hij kan ook worden geplant in grote borders, in groepen, solitair of als een informele, gemengde haag met andere struiken (boerenjasmijn, sierappels, schermbloem, Prunus triloba, forsythia, Japanse sierkwee, parelstruik, Deutzia...). Zijn heerlijk geurende pluimen zijn geliefd in lenteboeketten, samen met de eerste tuinirissen, vroege pioenen, tulpen, klokjesbloemen en ranonkels.