Acacia baileyana Purpurea - Mimosa

De Acacia baileyana Purpurea is een vorm met prachtig gekleurd blad van de Bailey-mimosa, een Australische soort die bij tuiniers nog vrij onbekend is ondanks zijn uitzonderlijke sierwaarde en zijn gemakkelijke teelt in elke goed doorlatende grond. Het is een grote, groenblijvende struik met lange, soepele takken die getooid zijn met een zeer fijn verdeeld blauwgrijs blad en jonge scheuten die sterk getint zijn met een ijzig lila-paarse kleur. Zijn trossen met kleine, goudgele pomponbloempjes zijn niet overvloedig, maar vormen in de winter een opvallend contrast met de kleuren van het blad. De struik is weliswaar vorstgevoelig, maar past zich aan aan matige en kalkhoudende gronden, verdraagt perfect droogte en woekert niet. Zowel in de volle grond als in een pot geeft deze mimosa diepte en intensiteit aan de meest bescheiden decoratie.

Mimosa's moeten niet worden verward met de boom die wij acacia noemen, die tot het botanische geslacht Robinia behoort. Ze behoren tot de familie van de fabaceae, net als luzerne en lupinen. De Acacia baileyana is een struik afkomstig uit Tasmanië en Australië, meer specifiek uit het zuidelijke deel van Nieuw-Zuid-Wales. De vorm 'Purpurea' onderscheidt zich door een jong, paars blad en een minder rijke bloei. De Acacia baileyana wordt meestal geënt op de Acacia retinodes (de vier-seizoenenmimosa) die als voordeel heeft dat hij niet woekert en teelt mogelijk maakt in kalkhoudende en zeer droge gronden. 'Purpurea' heeft een soepele, ronde groeiwijze, gedragen door lange, een beetje overhangende takken.

Hij bereikt in ons klimaat ongeveer 4 meter in alle richtingen op volwassen leeftijd. Zijn groei is snel, een exemplaar dat al 2 jaar in de volle grond staat kan in een mediterraan klimaat al meer dan 2 meter hoogte bereiken. Zijn levensduur bedraagt ongeveer 10 tot 15 jaar. De bast heeft dezelfde blauwgrijze tint als het volwassen blad. De bloemknoppen, die bij deze variëteit niet talrijk zijn, verschijnen al in augustus op de twijgen. De bloei vindt plaats van januari tot maart, afhankelijk van het klimaat en de weersomstandigheden, en duurt ongeveer 3 weken. Zijn kleine, ronde bloempjes zijn heldergele meeldraadbolletjes die verzameld zijn in trossen in de bladoksels aan het uiteinde van de twijgen.

Hun geur is vrij licht, beter waarneembaar tijdens de warmste uren van de dag. Zijn blad bestaat uit kleine blaadjes die zeer fijn verdeeld zijn in minuscule deelblaadjes, eerst paars gekleurd en dan geleidelijk overgaand in grijsblauw. De struik zelf kan korte vorstperiodes van ongeveer -8/-10°C weerstaan, maar de onderstam, die minder winterhard is, gaat dood bij temperaturen onder -5°C als hij niet beschermd is. Zijn weerstand tegen zomerdroogte is daarentegen uitstekend. Omdat het wortelstelsel vrij oppervlakkig is, is het raadzaam deze mimosa op een plek te planten die beschut is tegen harde wind.

De Paarse Bailey-mimosa kan, wanneer hij in de volle grond wordt geplant in een mild klimaat, als solitair worden geplaatst op een plek beschut tegen harde wind, of in een struikenborder. Je kunt hem combineren met andere vorstgevoelige, exotisch ogende struiken, zoals de Caesalpinia gilliesii, de Jacaranda mimosifolia (Blauwe Jacaranda), de Sesbania punicea, de escallonia's, of bijvoorbeeld met de Garrya elliptica 'James Roof' met zijn lange, zilveren katjes en de Coleonema pulchrum met roze bloempjes, die beide in de winter bloeien, tegelijk met deze mimosa. Je kunt hem in pot kweken in heel Nederland, door hem te beschermen tegen wintervorst in een kas of een zeer licht verwarmde serre.