Liquidambar styraciflua Albomarginata Manon - Amberboom

De Liquidambar styraciflua 'Manon' is een variëteit van de Amberboom met een aanzienlijk bescheidener ontwikkeling dan de soort, ideaal voor kleine tuinen. Deze kleine, bladverliezende boom valt ook op door zijn uitgesproken piramidale groeiwijze, maar vooral door zijn absoluut opmerkelijke bonte blad. Zijn prachtige, handvormige bladeren hebben een blauwgroene kleur en zijn onregelmatig omrand met roomwit. In het najaar kleuren ze rood met een roze rand, voordat ze afvallen. In de winter komt een bruine, kurkachtige bast tevoorschijn die niet misstaat. Deze lichtminnende soort, die een frisse, niet-kalkhoudende bodem verlangt, vraagt om een prominente plek in de tuin, als solitair, waar je hem in al zijn pracht kunt bewonderen.

De Amberboom is een boom uit de familie van de toverhazelaarachtigen (Hamamelidaceae), waartoe veel planten behoren die in het najaar prachtig kleuren, zoals de toverhazelaars (Hamamelis), de Parrotia en de Loropetalum. Deze majestueuze boom is afkomstig uit Noord-Amerika, meer specifiek van de oevers van grote rivieren zoals de Mississippi en de Ohio. Zijn naam Liquidambar komt van het Latijnse "liquidus" (vloeibaar) en het Arabische "ambar" (amber), vanwege de aromatische, amberkleurige hars die uit zijn bast vloeit. Hij werd in 1528 ontdekt en in 1681 in Europa geïntroduceerd.

De cultivar 'Manon' (ook wel Albomarginata genoemd) bereikt in ons gematigde klimaat een gemiddelde hoogte van 7 meter en groeit vrij langzaam. Hij ontwikkelt een zeer rechte stam met daarop een dichte kroon, met een duidelijk piramidale en gedrongen, wat onregelmatige vorm, waarvan de diameter aan de basis ongeveer 5 meter zal bedragen. Het bladverliezende loof is de belangrijkste troef van deze boom. Het bestaat uit handvormige bladeren, verdeeld in 5 tot 9 driehoekige, fijn getande lobben, die afwisselend aan de twijgen staan. Ze zijn blauwgroen van kleur met een roomwitte rand en tooien zich in het najaar met vlammende rode en roze kleuren. De onopvallende bloei vindt plaats in april bij exemplaren van 25 jaar en ouder, in de vorm van rechtopstaande mannelijke katjes, gescheiden van de vrouwelijke bloemen, die hangende, 2 tot 3 cm grote bolvormige hoofdjes vormen. Na bestuiving ontstaan er vruchten in bolvormige pluisjes die een beetje lijken op die van de plataan. Elke vrucht bestaat uit verschillende capsules die kleine gevleugelde zaadjes bevatten, vergelijkbaar met de helikoptertjes van esdoorns. De bast van de amberboom is donkerbruin van kleur en dooraderd met kurkachtige groeven. De levensduur van deze zeer mooie boom bedraagt ongeveer 150 jaar.

De amberboom 'Manon' is winterhard. Deze boom vereist een niet-kalkhoudende, diepe, frisse maar niet drassige bodem en een zonnige standplaats. Eenmaal gevestigd vraagt hij geen onderhoud. Je kunt hem zowel als solitair op een gazon planten als op een rij, langs een brede oprit of als erfafscheiding. De Liquidambar styraciflua 'Manon' kom je ook in openbare ruimtes tegen, waar hij opvalt door zijn prachtige kleuren van het voorjaar tot in de herfst. Je kunt hem combineren voor een mooi najaarspalet met andere kleurrijke bomen zoals de Ginkgo Biloba, de Toona sinensis 'Flamingo', de Nyssa sylvatica en de toverhazelaars (Hamamelis), die van dezelfde frisse omgeving en diepe grond houden.

Eigenschappen:

De aromatische hars die door de bast wordt afgescheiden, wordt ook wel styrax of liquidambarbalsem genoemd. Vroeger werd deze gebruikt in de aromatherapie, eerst door de inheemse bevolking en later, na zijn aankomst in Europa, door cosmeticafabrikanten die het verwerkten in diverse preparaten zoals melk of schoonheidscremes. Het hout van de amberboom, met een roodbruine kleur, staat bekend om zijn geur en mechanische kwaliteiten en werd veel gebruikt in de meubelmakerij voor de vervaardiging van kostbaar meubilair.