Tilia platyphyllos Rubra - Zomerlinde

De Tilia platyphyllos 'Rubra' is een selectie van de grootbladige linde die zich onderscheidt door jonge twijgen met een prachtige koraalrode tint, die vooral in de winter erg decoratief is. Net als alle lindes biedt hij een geurende en bijenvriendelijke bloei die waardevol is voor de bijenteelt en ook voor de fytotherapie. Zijn grote, hartvormige bladeren die in het najaar geel verkleuren zijn een extra pluspunt, net als zijn mooie grijze bast die met de jaren barsten vertoont. Hij groeit langzaam en stelt weinig eisen; een normale, vochthoudende bodem is voldoende.

De Tilia platyphyllos behoort tot de kaasjeskruidfamilie (Malvaceae). Vrij zeldzaam in het wild, is hij oorspronkelijk afkomstig uit West-Europa en komt onder andere in Frankrijk voor, met name in bergbossen en kloven in het oosten van het land. Deze boomsoort ontbreekt in het mediterrane zuiden. Zijn groei is vrij langzaam en zijn volwassen afmetingen kunnen onder goede omstandigheden oplopen tot 35 m hoog en 22 m breed. In cultuur bereikt hij vaak een hoogte van 15 m bij een breedte van 10-12 m. Deze linde kan tot wel 1000 jaar oud worden. Ook wel Hollandse linde genoemd, is het een majestueuze, bladverliezende boom die vaak wordt aangeplant als schaduwboom in parken of in lanen.

De cultivar 'Rubra' heeft op jonge leeftijd een vrij piramidale vorm, later wordt hij breder en vormt een brede, koepelvormige kroon die naar de top toe smaller is, bovenop een vaak massieve stam. De jonge twijgen zijn glanzend, gekleurd van roodoranje tot fel koraalrood, kaal of licht behaard, met langwerpige, lichte lenticellen. Ze krijgen na verloop van tijd een grijzere tint. De bladeren zijn gaafrandig, verspreid staand, 8 tot 15 cm lang, hartvormig aan de basis en hebben een fijn gezaagde rand. Bij het uitlopen roodachtig en behaard, krijgen ze in de zomer een heldergroene kleur aan de bovenkant, terwijl de onderkant viltig behaard is met geelachtige haren in de nerfoksels. In het najaar verkleuren ze naar goudgeel. De bloei is vroeg voor een linde en vindt plaats in de vroege zomer, meestal in juni. De kleine, bleekgele bloemen met lindegroene meeldraden staan met 2 tot 5 bijeen in hangende tuilen, die via een lange steel aan de twijgen vastzitten. Ze zijn opvallend geurend, zeer rijk aan nectar en maken bijen en liefhebbers van kruidenthee blij. Ze worden gevolgd door kleine, ronde vruchtjes met 5 uitstekende ribben, vastgehecht aan een vleugel (een samara), eerst groen en later grijs van kleur.

De Hollandse linde 'Rubra' wordt voor het nageslacht geplant, in een tuin die ruim genoeg is om hem te herbergen. Hij kan solitair worden gezet als schaduwboom of in een laan langs een zeer grote oprijlaan. Als u genoeg ruimte heeft, kunt u twee exemplaren bij de tuiningang plaatsen om een mooie poort te flankeren. U kunt hem combineren met andere bomen of struiken zoals de Perzische ijzerhoutboom (Parrotia persica) of de x Sycoparrotia, die er vergelijkbaar uitziet maar halfwintergroen blad heeft, de karamelboom (Cercidiphyllum japonicum), de kurkentrekker (Euonymus alatus), waar u een wilde wingerd in laat klimmen om een bosje te creëren dat van september tot november in vuur en vlam staat. Zijn bloemen zijn een belangrijke bron van nectar, waardevol voor wie bijen houdt. Een Japanse wolmispel (Eriobotrya japonica), die in oktober-november bloeit met een geur van bittere amandel, een valse acacia (Robinia) en de bijenboom (Tetradium daniellii), die van juni tot augustus bloeit, kunnen ook deze voedende rol vervullen als u een bijenkast in uw tuin heeft.

Een boom vol legendes:

In Gallië was de linde traditioneel de boom die men in het midden van het dorp plantte. In Duitsland kwamen de Germaanse volkeren onder een linde bijeen om recht te spreken. Het gebruik van lindebloesem voor thee is nog steeds heel gewoon in Frankrijk en vroeger noemde men hem "de toverboom", vanwege zijn geneeskrachtige eigenschappen die werden toegeschreven aan krachtige geesten die in zijn bast huisden. Op de Canarische Eilanden groeit een eerbiedwaardige linde die de plaatselijke bevolking "de boom die huilt" noemt. Men zegt dat in jaren van droogte hij genoeg vers water afscheidt om alle dieren op het eiland te laten drinken.