Prunus laurocerasus Mano - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Mano' is een selectie met een zeer compacte, brede groeiwijze en een langzame groei, speciaal geschikt voor het maken van lage of middelhoge hagen zonder onderhoud. Zijn glanzende, gezonde, wintergroene blad heeft bovendien het bijzondere kenmerk dat het mooi rond is en in het voorjaar bronskleurige jonge scheuten draagt die verkleuren naar middel- of donkergroen afhankelijk van het type bodem. Omdat hij geen snoei nodig heeft, biedt hij daarnaast een opvallende bloei met witte, rechtopstaande en geurende bloemtrossen in het voorjaar. Deze laurierkers is niet veeleisend en redelijk winterhard op de meeste plekken. Hij accepteert alle standplaatsen met een voorkeur voor halfschaduw en doet het goed in een goede tuingrond.

Oorspronkelijk afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië, inheems in Iran, de Kaukasus en Turkije, is de Laurierkers, soms ook laurier van Trebizonde, amandel- of palmboomlaurier genoemd, een wintergroene struik uit de rozenfamilie. Het zijn winterharde, wintergroene struiken die gemakkelijk te kweken zijn in normale grond en echt weinig eisen stellen aan de standplaats, en die snoei verdragen. De cultivar 'Mano' is geselecteerd vanwege zijn compacte formaat en zijn zeer dichte blad. De groeiwijze van deze struik is breed bossig en goed vertakt. Met zijn vrij langzame groei bereikt hij slechts een hoogte van 2 m bij een breedte van 2 m. Winterhard tot -15 °C. Zijn blad bestaat uit grote, leerachtige bladeren in een glanzend groen, meer of minder intensief afhankelijk van de grondsoort. In kalkhoudende grond wordt het lichter groen, in zure grond donkergroen. De bladschijf is glanzend aan de bovenkant, lichter en mat aan de onderkant, zeer decoratief. De jonge, bronzen scheuten ontwikkelen zich tot kleine elliptische tot ronde blaadjes. In april-mei verschijnen aan de uiteinden van de scheuten rechtopstaande trossen, bedekt met kleine witte bloemetjes, licht geurend en bezocht door bijen. In de zomer maken ze plaats voor kleine, eivormige vruchtjes, eerst groen, dan rood en dan donkerpaars, die zwart worden bij rijpheid. Ze zijn niet eetbaar maar gegeerd door vogels die de zaden verspreiden.

De Laurierkers is momenteel een van de meest gebruikte struiken ten noorden van de Loire voor het maken van schermhagen. Hij bezit inderdaad alle vereiste kwaliteiten om uit te blinken in de functie van geknipte hagen, laag of hoog. De variëteit 'Mano' blinkt uit in lage en middelhoge hagen, beschermt tegen inkijk van de buren en vormt structurele grenzen, die zowel decoratief als blijvend zijn. Voor een aanplant als haag, zorg ervoor dat je elke plant 80 cm tot 1 m uit elkaar zet. De Laurierkers verdient echter beter dan de herhaalde snoeibeurten die zijn blad verknoeien en zijn charmante bloei in de kiem smoren: hij komt goed tot zijn recht in een informele haag, gemengd met andere wintergroene soorten (Elaeagnus ebbingei, Viburnum tinus, Rhamnus alaternus, Arbutus unedo, Photinia, Taxus (x) media, Pyracantha, hulst...), of in een struikenborder. Als de vruchten zich tot rijpheid ontwikkelen, zullen ze leiden tot de geboorte van veel jonge planten binnen of buiten de tuin.

Let op: De bladeren en alle delen van de laurierkers zijn giftig bij inname, met uitzondering van het vruchtvlees (het zaad is giftig). Ze bevatten blauwzuur, geassocieerd met een aromatische stof genaamd benzaldehyde, met de geur van bittere amandel. Een stof die ook voorkomt in de amandelen van abrikozen- en perzikpitten bijvoorbeeld.