Prunus laurocerasus Fontanettes - Laurierkers

De Prunus laurocerasus 'Fontanettes' is een variëteit die zich onderscheidt door een krachtige groei, met een compacter en voller bladerdek dan de soort. Hij vormt een rechtopstaande, dichte struik met langwerpig ovale, wintergroene bladeren in een glanzend donkergroene kleur. Eind voorjaar verschijnen er roomwitte, geurende bloempluimen die rechtop staan, gevolgd door bessen die op kersen lijken. Deze zijn eerst rood en kleuren in het najaar naar donkerpaars. Dit ras heeft een uitstekende winterhardheid en een gezond blad dat resistent is tegen meeldauw. Door zijn compacte, middelgrote formaat is dit de perfecte plant voor een middelhoge haag! Net als andere laurierkersen verdraagt hij alle standplaatsen, zolang de plek maar goed doorlatend, koel en diep is, zonder te veel kalk.

De Laurierkers, afkomstig uit Zuidoost-Europa en Klein-Azië en inheems in Iran, de Kaukasus en Turkije, wordt soms ook laurier van Trebizonde, amandel- of palmboomlaurier genoemd. Het is een wintergroene struik uit de rozenfamilie. Het zijn redelijk winterharde, groenblijvende struiken die makkelijk te kweken zijn in normale grond, niet veeleisend zijn qua standplaats en goed tegen snoei kunnen. Hij verdraagt ook zeewind en luchtvervuiling goed. Voor kalkhoudende gronden heeft u beter de Portugese laurier (Prunus lusitanica). De cultivar 'Fontanettes' onderscheidt zich vooral door een compacter groeivorm en een voller blad dan de soort. Met een gemiddelde groeisnelheid bereikt hij een hoogte van 3 m bij een breedte van 1 m. Winterhard tot -20 °C. Het blad bestaat uit grote, ovale, lancetvormige bladeren van 15 tot 18 cm lang. Ze zijn leerachtig en glanzend groen, waarbij de kleur meer of minder intens is afhankelijk van de grondsoort. Op kalkrijke grond wordt het blad lichter groen, op zure grond donkergroen. De bladschijf is glanzend aan de bovenkant, lichter en dof aan de onderkant, wat zeer decoratief is. In het voorjaar verschijnen er aan het uiteinde van de scheuten rechtopstaande pluimen van 8 tot 12 cm, bedekt met kleine witte bloemetjes die licht geuren en door bijen worden bezocht. In de zomer maken deze plaats voor kleine, eivormige vruchtjes. Deze zijn eerst groen, dan rood en uiteindelijk donkerpaars, 8 tot 10 mm groot. Ze zijn giftig voor mensen, maar worden graag gegeten door vogels die de zaden verspreiden. Overweeg deze plant voor het aanleggen van interessante hagen om nuttig dierenleven aan te trekken en het ecologisch evenwicht in de tuin te bevorderen.

De Laurierkers is momenteel een van de meest gebruikte struiken ten noorden van de Loire voor het maken van schermhagen. Hij bezit namelijk alle kwaliteiten die nodig zijn voor het vormen van gesnoeide hagen, zowel laag als hoog. De variëteit 'Fontanettes' is uitstekend geschikt voor een middelgrote, enkelvoudige haag, zowel in losse vorm als gesnoeid. Hij vormt structurele grenzen die zowel decoratief als duurzaam zijn en ondoordringbaar voor het oog. Voor een haagbeplanting is het belangrijk om elke plant 80 cm tot 1 m uit elkaar te zetten. De Laurierkers verdient beter dan herhaaldelijke, rigoureuze snoei die het blad beschadigt en de charmante bloei "in de kiem smoort". Hij komt goed tot zijn recht in een losse, gemengde haag met andere wintergroene soorten (zoals *Elaeagnus ebbingei*, *Viburnum tinus*, *Rhamnus alaternus*, *Arbutus unedo*, Glansmispel, *Taxus (x) media*, Vuurdoorn, hulst...), of in een gemengde border tussen bladverliezende planten. Daar brengt hij dan de kleur die zij in het winterseizoen missen. Als de vruchten tot rijping komen, kunnen er binnen of buiten de tuin veel jonge zaailingen ontstaan.

Let op: De bladeren en alle andere delen van de laurierkers zijn giftig bij inname, met uitzondering van het vruchtvlees (het zaad is wel giftig). Ze bevatten blauwzuur, gecombineerd met een aromatische stof genaamd benzaldehyde, die naar bittere amandelen ruikt. Dit principe komt ook voor in bijvoorbeeld de amandelen van abrikozen- en perzikpitten.