Corylus maxima Purpurea - Lambertsnoot

De Corylus maxima 'Purpurea', in de volksmond purperen hazelaar genoemd, is een variëteit van een fruitboom, die zeer sierlijk is! Hij vormt een struik met een opgaande, elegante groeiwijze, met een bladverliezend loof in een uitzonderlijk donkerpaars en hangende, geel met rood omrande katjes, die afsteken tegen het kale hout en de tuin verlichten midden in de winter. In augustus-september produceert hij grote, bruinrode en zeer smakelijke hazelnoten. Populair in gebruik, is hij interessant voor het vormen van informele hagen, geplant met andere hazelaars voor een goede vruchtzetting of op de achtergrond van een border. Het is een krachtige en winterharde struik voor al onze klimaten die groeit in elke grond, zelfs kalkhoudend, bij voorkeur rijk en vochtig, in de zon of halfschaduw.

De Corylus maxima behoort tot de Berkenfamilie (Betulaceae), net als de berk. Hij is afkomstig uit Zuidoost-Europa en de Kaukasus. Het is een middelgrote fruitboom, eenhuizig, die op hetzelfde individu aparte mannelijke en vrouwelijke bloeiwijzen draagt. De purperen hazelaar is een soort voor lichte standplaatsen en een vrij vruchtbare, neutrale bodem die niet te droog is. Te warme en droge plekken zijn af te raden.

De purperen hazelaar is een tuinbouwselectie uit het midden van de 19e eeuw die vaak als sierstruik wordt geplant. Hij onderscheidt zich van de Lambertsnoot door zijn purperen kleur en zijn geel met rood omrande katjes. De struik bereikt ongeveer 5 meter hoogte bij 3 meter breedte. Zijn jonge, behaarde twijgen zijn donkerpaars van kleur, ze worden bedekt met een lichtbruine schors die in de loop der tijd zeer donker wordt. De bloei vindt in twee fasen plaats: in februari verschijnen de mannelijke bloemen, verzameld in hangende katjes van 6 cm lang, die veel door bijen worden bezocht. In een tweede fase komen de zeer onopvallende vrouwelijke bloemen uit, in maart. Ze hebben de vorm van een bladknop van 6 tot 8 mm die felrode stempels gedeeltelijk verbergt. Het bladverliezende loof verschijnt laat in de maand mei. Zeer vol, geeft het zijn bossige aanzicht. De bladeren zijn ovaal van vorm, sterk generfd, licht gekruld en opgerold, en meten 5 tot 12 cm lang. Eerst zeer donkerpaars, bijna zwart, verkleuren ze later in de zomer naar purpergroen. De vruchten die zich vormen op de eenjarige scheuten zijn nootvruchten die hazelnoten worden genoemd. Ze zijn groot en langwerpig, omgeven door zeer lange omhulsels. Ze zijn wit en worden later bruinrood bij rijpheid. Gegroepeerd met 1 tot 4 stuks, meten ze 2 cm in diameter, ze zijn rijp van augustus tot september. Deels zelfsteriel, wordt aangeraden om meerdere hazelaars dicht bij elkaar te planten voor een overvloedige vruchtzetting. Let ook op het verwijderen van de zeer talrijke worteluitlopers die snel de ruimte in zullen nemen!

De purperen hazelaar vormt een prachtig blikvanger in de tuin in de winter, waardoor je zijn grote, gekleurde katjes op het kale hout kunt bewonderen, die een spectaculaire kandelaar vormen. Makkelijk te telen in gewone grond, is hij af te raden op te droge standplaatsen. Hij is uiteraard prachtig als solitair geplant, en zo komt hij het best tot zijn recht, vooral in de winter wanneer zijn zo bijzondere silhouet afsteekt tegen een loodgrijze lucht. Hij wordt ook vaak gebruikt in een informele haag. Je zou hem ook kunnen plaatsen in een tuin in Japanse stijl, op een zonnige plek. Het is mogelijk je voor te stellen dat een kleine clematis met blauwe bloemen (Clematis alpina of integrifolia) zich aan de voet van een al wat oudere boom uitspreidt en tegelijkertijd zijn takken bestormt.