Granaatappel Noshi Shibari - Punica granatum (siergranaatappel)

De Punica granatum Noshi Shibari is een oude variëteit van siergranaatappel van Japanse herkomst, gewaardeerd niet om zijn vruchten, die vrijwel nooit gevormd worden, maar om zijn prachtige en langdurige dubbele bloei. Zijn grote, gekreukelde bloemen zitten vol met bloemblaadjes in een zeer levendige kleur die tussen rood en oranje in zit. Ze worden geaccentueerd door mooi blad in een stralend voorjaarsgroen. Krachtig en rijkbloeiend is het ook een struik die weinig eisen stelt en gemakkelijk te telen is, zelfs op droge grond. Zijn bloei brengt een zeldzame kleur in de tuin, die prachtig zal staan naast die van bijvoorbeeld ceanothus of witte seringen.

De siergranaatappel Noshi Shibari is een kleine boom of grote struik uit de familie Lythraceae, die verwant is aan de veel voorkomende kattenstaart (Lythrum salicaria) langs onze waterwegen. De vruchtdragende granaatappel, waarvan hij afstamt, komt oorspronkelijk uit een uitgestrekt gebied dat Zuidoost-Europa beslaat en zich naar het oosten uitstrekt tot aan de Himalaya.

'Noshi Shibari' vormt eerst een pol van niet-stekelige, wat verwarde twijgen in zijn jeugd, met een vrij snelle groei tot aan de volwassenheid, die pas na ongeveer 5 jaar intreedt. De volwassen plant ontwikkelt zich in een veel langzamer tempo en vormt na enkele jaren een kleine boom van 3 m tot 3,50 m hoogte met een minimale breedte van 2 m, met een uitgespreide en ronde habitus. Van een pol groeit hij uit tot een boom op een grillig gevormde stam, waarvan de charme doet denken aan die van olijfbomen. De grijs-beige schors is eerst glad en begint te schilferen bij het ouder worden. De bloei begint soms al in april, afhankelijk van de regio. Hij herhaalt zich van mei-juni tot in augustus, op licht gebogen takken van minstens één jaar oud. De bloemen, groot voor de soort, hebben een diameter van 6 cm. Ze bestaan uit talrijke gekreukelde, roodoranje bloemblaadjes die ontspruiten aan een dikke, wasachtige kelk die doet denken aan een beginnende granaatappel. Maar bij deze variëteit, zoals bij alle dubbele siergranaatappels, zijn de bloemen steriel en vormen zich geen vruchten. Het blad, dat in de winter afvalt, bestaat uit kleine, ovale, dikke, glanzende blaadjes in een levendig groene kleur. Ze verschijnen brons tot paars in het voorjaar en worden goudgeel voordat ze in het najaar afvallen.

Een symbool van overvloed, net als zijn emblematische voorouder uit de oudheid, is de siergranaatappel een prachtige plant om solitair te zetten op een warme standplaats. Winterhard tot -12/-15°C, zal hij zonder problemen groeien op alle plekken waar de olijf- en vijgenboom zich kunnen handhaven, en zelfs tot in bijvoorbeeld de beschutte delen van de regio Parijs. Je kunt hem ook gebruiken in een haag, door hem regelmatig te snoeien, gecombineerd met sterjasmijn (Trachelospermum jasminoides), mirte en zelfs, zoals in de tuinen van het Alhambra, met grote rozestruiken (Rosa complicata, Rosa glauca, 'Ghislaine de Féligonde', Rosa mutabilis...).

De stad Granada, een kruispunt van Arabische en Andalusische culturen in het zuiden van Spanje, dankt zijn naam aan de aanwezigheid van de granaatappel, die door de Moren werd meegebracht en in overvloed werd geplant in de mythische tuinen van het Alhambra-paleis. Deze boom bloeide ook in de hangende tuinen van Babylon en de Romeinen ontdekten hem in Carthago, waar ze hem de 'Appel van Carthago' noemden.