Enkianthus campanulatus Red Bells - Pronkklokje

De Enkianthus campanulatus 'Red Bells' is een prachtige variëteit van de Klokjesgentiaan met bloemen die sterk getint zijn met framboosrood en ook groter zijn dan bij de soort. Deze schilderachtige struik biedt in het voorjaar schitterende kleine, klokvormige bloemen met een rand, adering en strepen in framboosrood op een lichte roze tot witte achtergrond. Ze zijn verenigd in hangende trossen onder een mooi, heldergroen en glanzend loof aan het uiteinde van de twijgen. Voordat het blad valt, krijgt het mooie herfstkleuren van geel tot oranje. De klokjesgentiaan bloeit het best in halfschaduw of schaduw, samen met rododendrons en azalea's, in een zure, vochtige en humusrijke bodem.

Oorspronkelijk afkomstig uit Japan en het zuiden van China, behoort Enkianthus campanulatus tot de heidefamilie (Ericaceae), net als de heide en de Pieris, waar hij enigszins op lijkt. Het is een bladverliezende struik voor een frisse, humusrijke ondergroei, die perfect winterhard is maar geen kalk en droge gronden verdraagt.

De cultivar 'Red Bells' (synoniem Princeton Red Bells) onderscheidt zich van de soort vooral door zijn bloemen die zowel kleurrijker als groter zijn. Deze struik, met een langzame groei, bereikt gemiddeld na vele jaren een hoogte van 2,50 m bij een breedte van 1,50 m. Zijn habitus is bijzonder, zowel open als opgaand, bijna zuilvormig, bossig en opgebouwd uit regelmatig etagevormige takken. De originele bloei is een van de grootste troeven van deze plant. Hij verschijnt van april tot juni, afhankelijk van het klimaat, en duurt minstens 3 weken. De bloemen worden gedragen door korte twijgen aan het uiteinde van de takken, net onder het loof. De bloemen, 1,5 tot 2 cm breed in diameter, licht geurend, hangend en klokvormig, hangen aan licht behaarde, framboosgetinte steeltjes en zijn met 12 tot 15 stuks verenigd in dichte trossen. Hun kleur is een framboosroze-rood waarbij de lichtere strepen een heel mooi patroon vormen. De bloei is rijk aan nectar en trekt bijen aan.

Het bladverliezende loof bestaat uit kleine bladeren met fijn getande randen, 3 tot 5 cm lang en 2 cm breed. Ze lijken in etages aan het uiteinde van de twijgen gerangschikt en hebben een glanzend groene kleur van het voorjaar tot de zomer. De onderkant van de bladeren is rood getint langs de nerven. De herfstkleuren, geel-oranje, zijn zeer helder.

De Enkianthus campanulatus vraagt om een zure bodem en moet worden geplant in zure tuinturf (heidegrond), samen met Rhododendron, Camellia, Pieris, Kalmia, azalea's en andere Leucothoe, wat zorgt voor zeer mooie combinaties in de halfbeschaduwde delen van de tuin. Hij heeft een goede winterhardheid en is niet moeilijk te telen als aan de voorwaarden is voldaan. Plaats hem in grote heesterborders, in de ondergroei van bomen, in een bosje of een wat wildere struikbegroeiing. Zijn bescheiden ontwikkeling maakt hem ook zeer geschikt voor kleine tuinen en terrassen, geplant in een grote kuip, altijd in niet-kalkhoudende grond.