Oignon rouge long de Florence BIO

De 'Rode Lange van Florence'-ui is een oud Italiaans ras dat rond Florence in Toscane is geselecteerd en tegenwoordig zeer geliefd is in de moestuin. Zijn langwerpige, roodpaarse bollen bevatten wit vruchtvlees met een delicate roze tint en een zachte, zoete smaak, tussen ui en sjalot in. Dit halfvroege ras levert uien die perfect zijn in salades, in plakjes op brood of in hun geheel gegrild op de barbecue.

De Rode Lange van Florence-ui behoort tot de Amaryllidaceae-familie en de soort Allium cepa. Deze soort zou zijn oorsprong hebben in Centraal-Azië, waarschijnlijk rond Turkmenistan, en wordt tegenwoordig wereldwijd geteeld. Het is een tweejarige plant: in het eerste jaar vormt de plant de bol en het blad, in het tweede jaar een bloemstengel met een scherm van kleine witte tot groenachtige, zeer nectarrijke bloemetjes, gevolgd door capsules met zwarte, hoekige zaden.
Het ras 'Rode Lange van Florence' wordt ook verkocht onder de namen 'Rossa lunga di Firenze' of 'Rode Lange Zoete van Florence'.
De groei is vrij snel: gezaaid in de late winter of het vroege voorjaar, kan hij worden geoogst als verse ui in de zomer, en bij volledige rijpheid van het late zomer tot het vroege najaar. Elke plant ontwikkelt één langwerpige bol van 12 tot 20 cm lengte en 4 tot 7 cm diameter, soms erg groot in rijke grond. De zaden zijn reproduceerbaar, dus je kunt je eigen zaden oogsten van een paar planten die je laat bloeien en deze van jaar op jaar opnieuw zaaien.

De ui is een plant die wordt geteeld als groente en als specerij. Hij wordt zowel rauw, gekookt als gemarineerd gegeten. Zijn bol, rijk aan zwavelverbindingen, zorgt voor tranende ogen zodra je hem snijdt. Naast andere eigenschappen staat de ui bekend als vochtafdrijvend, interessant voor het verlagen van het cholesterolgehalte in het bloed en het verlagen van de bloeddruk. Rijk aan vitamine A, B, C en mineralen, is hij vaak beter verteerbaar als hij gekookt is en krijgt hij een zoetere smaak.

De oogst: je kunt beginnen met het rooien van enkele bollen zodra ze een mooie langwerpige grootte hebben bereikt en de buitenste huid een roodpaarse tint krijgt, zelfs als de bladeren nog groen zijn. Voor een oogst die je wat wilt bewaren, wacht je tot de meeste stengels omvallen en beginnen te vergelen. Kies bij voorkeur twee tot drie mooie dagen achter elkaar, trek de bollen voorzichtig uit en laat ze twee tot drie dagen in de zon op de grond drogen. Veeg daarna voorzichtig de droge aarde weg zonder de huid te beschadigen.

De bewaring: de Rode Lange van Florence bewaart minder lang dan de grote gele bewaarrassen. Als de staat van de stengels het toelaat, kun je de uien vlechten en de bossen ophangen op een donkere, koele, droge en goed geventileerde plek. Anders leg je ze op rekken of in kistjes, in één laag. Verwijder kneusde of beschadigde bollen, omdat deze de andere kunnen laten rotten. Het is beter ze binnen enkele maanden na de oogst te consumeren, waarbij je eerst de minst goed gedroogde uien gebruikt.

De tuintip: zoals alle uien waardeert de Rode Lange van Florence de nabijheid van wortelen. De twee gewassen beschermen elkaar: de ui beperkt aantasting door de wortelvlieg en de wortel tempert aantasting door de uienvlieg. Hij staat ook graag tussen rijen bieten, aardbeienplanten of sla. Vermijd echter om hem vlak bij tuinbonen, erwten en sperziebonen te planten.