Chilipeper Hungarian Yellow Wax Hot BIO

De Hongaarse Gele Was peper 'Hot' is een in Hongarije geselecteerd ras, bekend om zijn gemakkelijke teelt, kracht, productiviteit en zijn pittige smaak. Hij scoort 7.000 eenheden op de schaal van Scoville, wat overeenkomt met een vurige sterkte, vergelijkbaar met Tabasco® saus. Hij vormt prachtige langwerpige en puntige vruchten van 13 tot 20 cm lang, die van groen naar geel en vervolgens naar rood verkleuren bij rijpheid. De planten vormen grote struiken die soms wel 1 meter hoog kunnen worden.

De Hongaarse Gele Was peper 'Hot' kan zowel vers, rauw of gekookt, als gedroogd of ingemaakt worden gebruikt. Hij wordt bij voorkeur nog jong geconsumeerd, voor de volledige rijpheid, wanneer zijn wasachtige schil een mooie gele kleur heeft. Zaai binnenshuis op een warme plek van februari tot april of buiten in mei voor een oogst die gespreid is van juli tot september. Als je hebt gekozen voor een teelt in pot, is het mogelijk je peperplant binnen te halen op een warme plek tijdens de winter, zo kun je hem meerdere jaren behouden.

De peper is een specerij die behoort tot de nachtschadefamilie (Solanaceae), net als de paprika. Archeologische vondsten bewijzen dat de peper al werd geconsumeerd door de Inca's 7500 jaar voor Christus en dat hij al vanaf 3000 jaar voor Christus werd geteeld. De peper is een vaste plant in een tropisch klimaat en wordt bij ons als eenjarige geteeld, tenzij hij in een pot is geplaatst zodat hij tijdens het koude seizoen warm kan worden overwinterd. Hij produceert kleine bloemen, wit, paars met helmknoppen of zaden van verschillende kleuren afhankelijk van de soort.

Ontdekt door de Spanjaarden in de 16^e eeuw, verspreidde het gebruik ervan zich snel over de hele wereld. Alle regio's van de wereld hebben het opgenomen in hun culinaire traditie, tot het punt dat men zou denken dat de Indiase, Indonesische of Afrikaanse keuken de peper altijd al heeft gebruikt. Ze waren allemaal in de ban van deze felrode vrucht die 'bijt als je erin bijt'; een kenmerk dat hem de naam Capsicum heeft opgeleverd. Er zijn vijf hoofdsoorten, vaak herkenbaar aan onder andere de kleur van hun bloei. Ze vormen een struik met een opgaande groeiwijze en lancetvormige bladeren en produceren kleine bloemen die holle vruchten worden met daarin de zaden, waarvan de kleur varieert per ras.
De peper is van nature rijk aan vitamine C, ongeveer twee keer zoveel als citroenen of sinaasappels. Dit is een zeer vluchtige stof waarvan het gehalte aanzienlijk afneemt naarmate de peper droogt. Het wordt nog schaarser wanneer het tot poeder wordt vermalen. Het is ook zeer rijk aan vitamine A, een stabielere vitamine waarvan het gehalte juist toeneemt naarmate de vrucht droogt.

De peper staat er vooral om bekend een alkaloïde te bevatten zonder smaak of geur maar extreem krachtig: capsaïcine, waarvan de sterkte gewoonlijk wordt gemeten met de schaal van Scoville, die 11 niveaus heeft: neutraal, mild, warm, pikant, heet, sterk, vurig, brandend, gloeiend, vulkanisch en explosief. Smaak en sterkte van de peper zijn twee volledig onafhankelijke begrippen. De sterkte gemeten door de schaal van Scoville activeert niet de smaakpapillen maar de warmtereceptoren in de huid of slijmvliezen en veroorzaakt een levendig branderig gevoel. Het capsaïcinegehalte maakt het onderscheid tussen peper en paprika. Studies hebben bewezen dat, wanneer gebruikt in gerechten, de hete peper ook als bacteriedodend middel werkt. Van nature ontwikkelen peperplanten zonder natuurlijke vijanden maar weinig capsaïcine in hun vruchten. Planten die echter worden blootgesteld aan veel vijanden van allerlei aard, zullen vruchten produceren die rijk zijn aan deze stof. Het is dus een effectief verdedigingsmiddel van de plant.

We zijn gewend paprika's en pepers te onderscheiden. Paprika is een benaming voor een peper zonder of bijna zonder capsaïcine. Beide kunnen worden bereid als puree of confit, als bijgerecht of als hoofdgerecht. De peper wordt zo veel over de hele wereld gebruikt dat 'pittig gerecht' synoniem wordt met 'gerecht met peper', ondanks het grote aantal specerijen met uiteenlopende smaken.

De oogst: Het moment van oogsten wordt bepaald door de kleur van het ras bij rijpheid, maar ook door wat je prefereert in de peper: zijn sterkte of zijn aroma. Sommige rassen ontwikkelen een vrucht met een betoverend aroma dat bij rijpheid verdwijnt. Andere worden met plezier nog groen gegeten, terwijl weer andere alleen geschikt zijn als ze rijp zijn. Oogst ze met een mesje of met de hand naar behoefte, en zorg dat je één tot twee cm van het steeltje laat zitten. Weet ook dat de peper na het plukken nog narijpt.

De bewaring: Pepers zijn enkele dagen houdbaar in de groentelade van de koelkast. Afhankelijk van de hoeveelheid van je oogst, zul je ze waarschijnlijk langer willen bewaren. Er zijn verschillende methoden: allereerst het drogen, wat op verschillende manieren kan: in de zon door de pepers in de lengte door te snijden. Binnenshuis aan de lucht drogen is alleen mogelijk als de omstandigheden droog genoeg zijn, anders worden de vruchten zacht. Het kan ook met hele vruchten in de oven op het rooster op lage temperatuur (ongeveer 50°C) gedurende enkele uren. Als ze goed droog zijn, kun je ze tot poeder malen in de mixer of ze gevlochten of als slinger in huis laten hangen als decoratief element. Je kunt ook kiezen voor een methode waarbij de peper vers blijft. Je kunt hem dan inmaken in olie met kruiden, in azijn op pickles-manier, of tot puree verwerken. Voor deze laatste methoden zijn er talloze recepten. Als laatste redmiddel kun je je pepers ook invriezen. In alle gevallen: was en droog ze zorgvuldig af en draag een paar handschoenen. Sommige peperrassen zijn zo sterk dat het intense branderige gevoel al op de handen kan optreden tijdens het snijden. Raak je ogen niet aan na het hanteren van pepers zonder je handen grondig te hebben gewassen met een vet zoals olie.

De tuintip: Zet je peperplant(en) samen met tomaten, basilicum of aubergines. Nachtschadeachtigen waarderen elkaars gezelschap. Om spintmijten te bestrijden, plant je radijsjes in de buurt. Er zijn experimenten gedaan met afkooksels van pepers in Vietnam met groot succes tegen plagen. De zo gemaakte thee wordt namelijk een krachtig natuurlijk insecticide dat een schadelijk effect heeft op het spijsverteringsstelsel van de plaaginsecten. Kook simpelweg een handvol pepers in 2 tot 3 liter water en laat het resultaat een week trekken. Draag uit voorzorg handschoenen en een veiligheidsbril tijdens het spuiten.