Doperwt Ceresa

De Erwt 'Ceresa' (Pisum sativum) is een nieuwe, vrij uitzonderlijke variëteit doperwt. Ze is zeer productief en geeft een overvloed aan peulen met wel 10 heerlijke erwten. De planten hebben weinig blad maar zijn voorzien van vele ranken, waardoor het plaatsen van rijshout optioneel is. Je zaait van maart tot juni voor een oogst van juni tot september.

De erwt is een eenjarige groenteplant uit de familie Fabaceae (voorheen Leguminosae) met een zeer oude herkomst uit het Nabije Oosten. Het is een van de oudste groenten die in Europa en Azië wordt geteeld. Lange tijd werd hij gedroogd en gespleten geconsumeerd; de consumptie van verse erwten is vrij recent.

Er bestaan zeer veel soorten erwten: lage of klimmende (die rijshout nodig hebben) die peulen produceren gevuld met ronde, gladde of gerimpelde korrels. Ze worden gekookt na het doppen, omdat de perkamentachtige peul waarin ze zitten niet eetbaar is. Alleen de peultjes (met platte, knapperige peul) worden in hun geheel gegeten.

Over het algemeen zijn stok- of klimerwten productiever, maar ze zijn minder vroeg en vereisen het plaatsen van een structuur van 1,5 tot 2 meter hoog waar ze tegenop kunnen klimmen. De oogst is dan wel weer gemakkelijk. Lage of halfhoge erwten hebben genoeg aan wat vertakte takken (van 50 cm tot 1 meter) als steun. Sommige nieuwe rassen, waarvan het loof grotendeels is vervangen door ranken, kunnen zichzelf dragen; het plaatsen van rijshout is dan optioneel.

Erwten met gladde korrels zijn bestand tegen voorjaarskou. Het zijn zeer vroege of vroege rassen die bijvoorbeeld heel vroeg onder een vliesdoek kunnen worden gezaaid, maar ze houden niet van overmatige hitte.

Voor zaaien in het late voorjaar en de vroege zomer gebruik je rassen met gerimpelde korrels, die zoeter van smaak zijn. Deze verdragen de hitte beter en geven een langere oogstperiode.

De erwt is een zeer gewaardeerde voorjaarsgroente, maar door verstandig te kiezen uit de rassen kan hij over een lange periode worden geoogst, van juni tot september.

In de keuken kan de erwt rauw gegeten worden, maar traditioneel wordt hij gekookt als bijgerecht bij vlees en vis of voor de bereiding van heerlijke soepen. Het is een vrij calorierijke groente omdat hij rijk is aan koolhydraten; hij bevat veel vezels, ijzer en vitamine C en B9.

De erwt houdt van een gematigd en vochtig klimaat, maar vreest extreme weersomstandigheden zoals hittegolven, vorst, en een tekort of teveel aan water. Dit verzwakt de plant en maakt hem gevoelig voor meeldauw en de bladroller, een kleine rups die de zaden aanvreet.

Oogst: afhankelijk van het ras worden erwten tussen de tweeëneenhalve en vier maanden na het zaaien geoogst. De pluk moet regelmatig gebeuren op het moment dat je, door met je vinger te drukken, voelt dat de peulen goed gevuld zijn. Wacht niet te lang... erwten hebben de neiging hard te worden als ze ouder worden!

Bewaring: verse erwten kun je, ongepeld, in de groentelade van de koelkast bewaren. Ze zijn perfect in te vriezen na ze kort te hebben geblancheerd in kokend water.

De tuintip: erwten hebben, net als alle Fabaceae, de eigenschap om atmosferische stikstof in de bodem vast te leggen; ze spelen dus een beetje de rol van groenbemester. Deze stikstoftoevoer is gunstig voor zowel de planten die in de buurt staan als voor de planten die daarna worden geplant, volgens het principe van vruchtwisseling.