Stokslaboon Montebello - Vilmorin

De Stokboon Montebello is het eerste stokbonenras dat peulen van het type 'filet' produceert (8 mm in diameter). Met een lengte van 15 tot 20 cm, een ronde doorsnede en een prachtige appelgroene kleur bij rijpheid, vormen ze zich in grote trossen.
Zeer smaakvol en met een mooie textuur, krijgt Montebello nooit draden. Wij zijn er dol op in eenvoudige bereidingen met boter, knoflook en peterselie, zo komt de volle smaak het beste tot zijn recht.
Dit is een krachtig en resistent ras dat snel tot 2,5 meter hoog klimt. Door bamboestokken in een tipi- of 'Canadese tent'-vorm te zetten, voeg je esthetiek toe aan je moestuin: je krijgt prachtige klimsteunen die een groene wand vormen. Zaai meerdere zaden per zaaikuiltje aan de voet van elke steun. Elke plant produceert in het voorjaar een overvloed aan witte bloemen, gevolgd door een prachtige vruchtzetting vanaf juli. Dit ras met zijn frisse kleuren bewijst opnieuw dat een moestuin zowel voedzaam als mooi kan zijn.
De oogst vindt plaats van juli tot september na een zaaiperiode van april tot juli. Om optimaal te profiteren van de kwaliteiten van deze boon, adviseren we om de 5 tot 7 dagen te plukken. Stokbonen hebben een hoge opbrengst en de oogstperiode is langer dan bij stamslabonen.

Of je ze nu eet voor hun peul of hun zaad, bonen zijn zeer geliefde groenten in de tuin omdat ze heel gemakkelijk te telen zijn. Ze zijn zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer de eerste oogst zal zijn: 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon nu een onmisbare peulvrucht geworden in voeding wereldwijd. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele, onrijpe peul introduceerden.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. Primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stamslabonen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, zijn er de slabonen die bij rijpheid draden ontwikkelen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De prinsessenboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, zaden en peul, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde filet-prinsessenbonen kunnen jong als extra fijn worden gegeten tot een voller stadium als een prinsessenboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten), onderscheiden we de oogst van verse bonen van die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. Gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun kleur krijgen. Voor consumptie van de peulen vindt de oogst om de 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor slabonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Snijd hiervoor de steeltjes eraf, was ze, blancheer ze 5 tot 6 minuten in kokend water en dompel ze daarna in koud water voordat je ze droogt in een schone theedoek. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze methode. Net als bij invriezen: steeltjes eraf, wassen, blancheren en dan de bonen in koud water dompelen. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed vastzitten.

Droogbonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen een jaar worden bewaard onder goede omstandigheden, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, een drietal waarvan het gezelschap gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijsjes omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan profiteren.