Stamslaboon Carrousel

De Stamslaboon met draad 'Carrousel' is een stamboon die een veelvoud aan prachtige, lange peulen vormt van 15-16 cm met gemarmerde, grijze zaden. Ze zijn draadvrij, hebben een uitstekende smaak en zijn zeer geschikt om in te vriezen of in te maken. Dit is een doorzettend ras dat gespreide oogsten mogelijk maakt; na de eerste pluk duurt het ongeveer 3 weken voordat er weer een nieuwe oogst klaar is. Het ras 'Carrousel' heeft als groot voordeel dat het zeer resistent is tegen bonenmozaïekvirus en anthracnose. Je kunt deze boon zaaien van april tot augustus en oogsten van juni tot oktober.

Of je ze nu eet voor hun peul of hun zaad, bonen zijn zeer geliefde groenten in de moestuin omdat ze zo gemakkelijk te telen zijn. Ze zijn zo punctueel dat je als tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer je de eerste oogst kunt verwachten: ongeveer 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvrucht geworden in voeding wereldwijd. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw begonnen met het consumeren van de hele, onrijpe peul.
De boon is een klimplant met een onbepaalde groei. Primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen stambonen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die je in het fijne of extra fijne stadium eet, zijn de draadbonen, die bij rijpheid draden vormen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.

De prinsessenboon is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel gegeten, zaden en peul, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde draadloze prinsessenbonen kunnen jong gegeten worden als extra fijn tot aan een voller stadium als een prinsessenboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan je alleen de zaden eet) maak je onderscheid tussen de oogst van verse bonen en die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

Onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. Gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun kleur krijgen. Voor het eten van de peulen vindt de oogst elke 2 à 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor draadbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Je kunt ze naar behoefe dopelen.

Conservering: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende conserveringsmethode. Snijd daarvoor de steeltjes eraf, was ze, blancheer ze 5 à 6 minuten in kokend water en dompel ze daarna onder in koud water voordat je ze droogt in een schone theedoek. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze methode. Net als bij invriezen: steeltjes eraf, wassen, blancheren en dan in koud water dompelen. Doe ze daarna in potten en vul deze aan met gezouten kokend water. Sluit de potten en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed vastzitten.

Droogbonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen een jaar bewaard worden als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, net als alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht vast te leggen in de bodem dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika gecombineerd met die van pompoen en maïs, een drietal dat elkaar positief beïnvloedt. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijs, omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan profiteren.