Sperzieboon Fleuret

De Stamsperzieboon 'Fleuret' is een extra fijne sperzieboon, geselecteerd vanwege zijn lange, zeer dunne en perfect draadloze peulen. Dit vroege ras kenmerkt zich ook door een overvloedige en langdurige productie; de peulen blijven meerdere dagen aan de plant mals en smaakvol. Met een goede ziekteresistentie, weinig gevoelig voor wind en legering, is 'Fleuret' een betrouwbaar ras. Zijn knapperig-smeltende sperziebonen zijn vers te bereiden of in te vriezen.

De boon 'Fleuret' behoort tot de soort Phaseolus vulgaris, de gewone boon, een eenjarige uit de familie Fabaceae. Het is een stamsperzieboon: de hele peul wordt gegeten, zonder perkamentlaag of draad, op een stadium waarin de zaden nog weinig ontwikkeld zijn.
'Fleuret' toont een goede resistentie tegen de belangrijkste bonenziekten, waaronder het gewone mozaïekvirus en anthracnose, wat de productie in de moestuin zekerder maakt.
Elke plant bereikt ongeveer 40 cm hoogte bij 25 tot 30 cm breedte, zijn korte en stevige stengels hebben geen steun nodig. De bloemen, wit tot crèmewit, licht groenachtig, staan in kleine trossen in de bladoksels. Ze zijn tweeslachtig en overwegend zelfbestuivend. Na de bloei ontwikkelen zich de peulen die 'Fleuret' zijn reputatie geven: lang (ongeveer 15 cm), zeer dun, volledig rond in doorsnede, mooi recht, van een fris donkergroen en glad. De textuur is mals, vlezig zonder vezelig te zijn, met een zoete en aromatische smaak; het ras staat bekend om zijn zeer goede smaakkwaliteit. De peulen worden boven het blad gedragen, wat het plukken vergemakkelijkt en vuil beperkt.
'Fleuret' is een snelgroeiende boon: onder gunstige omstandigheden duurt het ongeveer tweeënhalve maand tussen zaaien en de eerste oogst. De bloei en productie spreiden zich uit van juli tot september, of zelfs tot oktober afhankelijk van de zaai datum. Zoals bij alle bonen, worden de peulen uitsluitend gekookt gegeten, om de lectines in het weefsel af te breken. Omdat het een niet-hybride cultivar is, kun je zaden van jaar tot jaar bewaren, opnieuw zaaien en vrijwel dezelfde planten en bonen terugkrijgen.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, aan sporenelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, sporenelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

Conservering: het invriezen van de peulen is de meest voorkomende bewaarmethode. Inmaken geeft de bonen een specifieke smaakkwaliteit die sommigen waarderen.

De tuiniers tip: bonen hebben, zoals alle vlinderbloemigen (Fabaceae), de eigenschap om stikstof uit de lucht vast te leggen in de bodem dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze dragen bij aan de verrijking van de grond. Je kunt een bonenteelt opnemen in een schema voor vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen vragen. Traditioneel wordt de bonenteelt in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, waarbij ze een drietal vormen waarvan de combinatie gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen combineren ook uitstekend met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijsjes omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een verneveling van brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaantasting en versterkt de planten die ervan profiteren.