Kousenband Dolico del Metro

De Dolico del Metro is een ras dat enorme groene peulen produceert. Ze bereiken namelijk een indrukwekkende lengte van ongeveer 45 cm. Dit Italiaanse ras staat ook wel bekend als aspergeboon of kilometerboon. Het behoort tot de familie van de Fabaceae (vlinderbloemigen), maar is geen Phaseolus. Het is dus, ondanks de naam, strikt genomen geen sperzieboon. De smaak van de Dolico del Metro is zacht en mals. De zeer bijzondere smaak zit op het kruispunt van sperzieboon en asperge. De peulen worden vooral gewaardeerd als ze onrijp worden geoogst, want de smaak van de gedroogde zaden is vrij matig. Deze plant houdt bijzonder veel van warmte. Zorg er dus voor dat je hem op een zeer zonnige en warme plek plant. De planten kunnen wel 180 cm hoog worden, denk er dus aan om bij het uitplanten in de vollegrond meteen steun te geven. Zaai van april tot juli voor een continue oogst van juni tot september. Of je ze nu voor de peul of het zaad teelt, bonen zijn zeer geliefde groenten in de moestuin omdat ze heel makkelijk te telen zijn. Ze zijn zo punctueel dat de tuinder tot op de dag nauwkeurig weet wanneer de eerste oogst zal zijn: ongeveer 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon nu een onmisbare peulvrucht geworden in voeding over de hele wereld. De inheemse Amerikanen teelden hem voor de gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw begonnen met het consumeren van de hele peul, geoogst in onrijpe staat.
De boon is een klimplant met een onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn er om praktische redenen stamslagen geselecteerd, maar alle soorten hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn meestal groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, zijn er de slabonen (prinsessenbonen) die bij rijpheid draden vormen. Daarna wordt de peul perkamentachtig en verliest hij zijn smaakkwaliteit.
De sperzieboon (snijboon) is over het algemeen vleziger en wordt in zijn geheel geconsumeerd, zaden en peul, zelfs als hij rijp is. De meer recent gecreëerde draadloze slabonen kunnen jong worden gegeten als extra fijn tot een voller stadium als een sperzieboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan alleen de zaden worden gegeten), wordt onderscheid gemaakt tussen de oogst van verse bonen en die van gedroogde zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De gedroogde bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint ongeveer 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog net hun kleur krijgen. Voor het eten van de peulen vindt de oogst elke 2 à 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor slabonen. De oogst van gedroogde bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, luchtige plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gesnaveld, gewassen, 5 à 6 minuten worden geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteiten van deze methode. Net als bij invriezen: snavel de bonen, was ze, blancheer ze en dompel ze daarna in koud water. Doe ze vervolgens in potten die je vult met gezouten kokend water. Sluit ze af en steriliseer ze in een stoofpan of met een sterilisator gedurende ongeveer 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan en goed zijn vastgezet.

Gedroogde bonen: goed gedroogde bonenzaden kunnen tot een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de Fabaceae-familie, de eigenschap om stikstof uit de lucht vast te leggen in de bodem dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de grond te regenereren. Je kunt een bonenteelt opnemen in een vruchtwisselingsschema na het onderwerken van groenbemesters.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoen en maïs, wat een drietal vormt waarvan de combinatie gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijsjes omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen (uien, knoflook) of venkel, omdat ze elkaars groei remmen.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen bladluisaanvallen en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan profiteren.