Stokdroogboon Soissons grote witte BIO - Ferme de Sainte Marthe

Bekend om zijn platte, witte zaden met een zeer dunne schil, is de Stokboon Soissons Blanc een zeer robuust ras. Hij produceert lichtgroene, sterk opgezwollen peulen van 20 tot 25 cm bij volle rijpheid. Wanneer ze deze grootte bereiken, kan de oogst plaatsvinden. Daarvoor is de peul onrijp en kan worden gegeten als sperzieboon of voor de verse zaden. Zodra de peulen verharden, oogst je de droge of halfdroge bonen. Soissons Blanc komt volledig tot zijn recht qua smaak met zijn zaden in salades of stoofschotels.
Door bamboestokken in een tipi- of A-vorm te plaatsen, combineer je nut en esthetiek in de moestuin: je krijgt prachtige stokken van 2 meter hoog die een groene wand vormen. Leg meerdere zaden in een pootgat aan de voet van elke steun. Elke plant produceert in het voorjaar een veelvoud aan witte bloemen, waarna van juli tot oktober een mooie vruchtzetting volgt. Stokbonen hebben een hoge opbrengst en de oogst spreidt zich over een langere periode dan bij dwergrassen. Zaai Soissons Blanc van april tot juli om te oogsten van juli tot oktober.

Of hij nu voor zijn peul of zijn zaad wordt gegeten, de boon is een zeer geliefde groente in de tuin omdat hij heel gemakkelijk te telen is. Hij is zo punctueel dat de tuinier tot op de dag nauwkeurig weet wanneer hij zijn eerste oogst zal doen, namelijk 60 dagen na het zaaien.

Ontdekt in de Nieuwe Wereld en vervolgens vanaf de 16e eeuw in Europa geacclimatiseerd, is de boon inmiddels een onmisbaar peulvrucht geworden in alle wereldkeukens. De inheemse Amerikanen teelden hem voor zijn gedroogde zaden, maar het waren de Italianen die in de 18e eeuw de consumptie van de hele peul initieerden door hem onrijp te plukken.
De boon is een klimplant met onbepaalde groei. De primitieve rassen zijn allemaal stokbonen en hebben ondersteuning nodig. Later zijn om praktische redenen dwergrassen geselecteerd, maar alle hebben ranken die zich om een steun kunnen winden.
De peulen zijn over het algemeen groen, soms geel (boterbonen), gestreept met rood of zelfs paars. Onder de rassen die in het fijne of extra fijne stadium worden gegeten, zijn er de prinsessenbonen die bij rijpheid draden vertonen. Vervolgens verharden de peulen en verliezen ze hun smaakkwaliteit.
De sperzieboon is over het algemeen vleziger en wordt volledig gegeten, zaden en peulen, zelfs bij rijpheid. De meer recent gecreëerde prinsessen-sperziebonen kunnen jong worden gegeten als extra fijn tot een voller stadium als een sperzieboon, omdat ze geen draden vormen.

Onder de droogbonen (waarvan men alleen de zaden eet), wordt onderscheid gemaakt tussen de oogst van verse bonen en die van droge zaden, ongeveer 90 dagen na het zaaien.

De onrijpe groene peulen zijn rijk aan vitamine A, B9 en C, spoorelementen en mineralen. De droge bonen zijn ook zeer rijk aan vitamine C, spoorelementen en vooral aan plantaardige eiwitten.

De oogst: de oogst van verse bonen of jonge peulen begint 60 dagen na het zaaien. Voor verse bonen moet dit gebeuren voordat de peulen beginnen uit te drogen en rimpels vertonen. De bonen moeten nog maar net hun kleur krijgen. Voor consumptie van de peulen vindt de oogst elke 2 of 3 dagen plaats, zowel in het fijne als extra fijne stadium voor prinsessenbonen. De oogst van droge bonen gebeurt door de hele plant af te snijden en deze op te hangen op een droge, goed geventileerde plek. Ze kunnen naar behoefte worden gedopt.

De bewaring: het invriezen van peulen is tegenwoordig de meest voorkomende bewaarmethode. Daarvoor moeten ze worden gekopt, gewassen, 5 tot 6 minuten worden geblancheerd in kokend water en vervolgens in koud water worden gedompeld voordat ze in een schone theedoek worden gedroogd. Eenmaal in een zakje kunnen de bonen in de vriezer op -18°C worden geplaatst. Toch wint het inmaken weer aan populariteit bij een groeiend aantal consumenten vanwege de inherente smaakkwaliteit van deze bewaarmethode. Net als bij invriezen: kop, was, blancheer en dompel de bonen in koud water. Doe ze vervolgens in potten die je vult met kokend, gezouten water. Sluit ze af en steriliseer ze in een pan of met een sterilisator gedurende 1,5 uur op middelhoog vuur. Zorg ervoor dat de potten volledig onder water staan na ze goed te hebben vastgezet.

Droge bonen: goed gedroogde bonen kunnen een jaar worden bewaard als ze onder goede omstandigheden worden opgeslagen, bijvoorbeeld in luchtdichte potten.

De tuiniertip: bonen hebben, zoals alle leden van de vlinderbloemenfamilie, de eigenschap om stikstof uit de lucht in de bodem vast te leggen dankzij een symbiose tussen plant en bacterie. Ze hebben dus het vermogen om de bodem te regenereren. Je kunt een teelt van bonen opnemen in een vruchtwisseling na het onderwerken van groenbemester.
De boon behoort tot de planten die weinig voedingsstoffen nodig hebben. Traditioneel wordt de teelt van bonen in Midden- en Zuid-Amerika geassocieerd met die van pompoenen en maïs, wat een drietal vormt waarvan de combinatie gunstig is. Deze combinatie wordt lokaal Milpa genoemd. Bonen gaan ook zeer goed samen met aubergines, wortelen, kolen, aardappelen en radijzen omdat ze elkaar beschermen. Vermijd echter de aanwezigheid van lookachtigen of venkel, omdat hun groei elkaar remt.

Een bespuiting met brandnetelgier helpt effectief tegen aanvallen van bladluis en versterkt tegelijkertijd de planten die ervan hebben geprofiteerd.