Dwergaardpeer BIO

De Dwergaardpeer is een dwergvariëteit die toch productief is en niet hoger wordt dan 40 tot 50 cm in bloei, perfect geschikt voor teelt in potten of een kleine tuin. Deze winterharde vaste plant produceert veel eetbare, onregelmatig gevormde knollen met een roodachtige schil. Het vruchtvlees krijgt na het koken een fijne smaak die aan artisjok doet denken. Deze vergeten groente verleidt ook met zijn goudgele bloemen die op kleine zonnebloemen lijken. Plant in het voorjaar of najaar voor een oogst gedurende de hele winter, van november tot maart.

De aardpeer, in het Latijn Helianthus tuberosus, wordt geteeld voor zijn langwerpige knollen met een fijne smaak die lijkt op de bodem van een artisjok. Net als de heliaant behoort hij tot dezelfde soort als de zonnebloem en de grote familie van de Asteraceae. Hij is afkomstig uit Noord-Amerika, waar de inheemse bevolking hem al lang voor de komst van de Europeanen teelde. Aan het einde van de zomer verschijnen er bloemen in de vorm van kleine zonnetjes. Met stengels die ongeveer 45 cm hoog worden, is de dwergaardpeer interessant om op het balkon of terras te kweken, maar ook in zomerborders. Kies zorgvuldig de plek waar u hem wilt planten. Deze vaste plant verspreidt zich namelijk zeer snel vanuit de resten van knollen die na de oogst achterblijven. Baken daarom de zone waar u hem wilt telen duidelijk af en verwijder indien nodig de uitlopers in het volgende voorjaar.

Gekookt en geschild kunnen aardperen worden bereid zoals aardappelen, in gratins, gebakken in de pan of als puree. U kunt ze ook in de bouillon van de poule au pot doen, samen met pastinaak, wortelen en prei. Eet ze met mate, want ze zijn soms moeilijk te verteren. U kunt er desalniettemin de hele winter van genieten, want het is een van de laatste groenten die uit de moestuin worden geoogst. De knollen bevatten veel vitamines (A, C en B3) en mineralen zoals kalium. Ze bevatten weinig zetmeel, maar een andere suiker genaamd inuline die minder goed verteerbaar is. De rijkdom aan vezels maakt de aardpeer echter een bondgenoot voor een soepele darmwerking. U kunt ook de jonge, ruwe bladeren na het koken eten; ze hebben dezelfde smaak als de knol.

De oogst: rooi de knollen met een spitvork na de eerste vorst, wanneer het loof zwart is geworden. Zeer winterhard, de aardpeer kan vorst verdragen en kan dus van november tot maart worden geoogst, naar behoefte.

De bewaring: de knollen moeten snel na de oogst worden geconsumeerd, binnen 2 tot 3 dagen.

De tuintip: Wij adviseren om de bodem te mulchen met dunne, opeenvolgende lagen grasmaaisel, bij voorkeur gemengd met afgevallen blad. Deze bescherming, die ervoor zorgt dat de grond vochtig blijft, vermindert ook het onkruid wieden. Bovendien vergemakkelijkt een dikke mulchlaag de oogst tijdens de winterperiode.