Vijgenboom Noire de Bellone

De Vijgenboom Noire de Bellone, ook wel Bellone bifère, Noire de juillet of Sultane genoemd, is een zeer winterharde, krachtige, vroegdragende en zelfbestuivende variëteit. Deze vijg is bifère; hij produceert overvloedig een eerste keer rond juli en een tweede keer in september-oktober. De langwerpige vruchten met een paarse schil, die bij rijpheid barst, hebben een gemiddeld formaat, rood vruchtvlees, zijn sappig en hebben een zoete, aromatische smaak. Ze zijn zeer geliefd om vers, gekookt of gedroogd te worden gegeten. De vijg is een heerlijke zomervrucht met veel gezonde eigenschappen en voedingswaarde. Planten in de herfst of winter, bij vorstvrij weer (of in het voorjaar voor koudere streken).

Oorspronkelijk afkomstig uit streken met een warm gematigd klimaat, van het Middellandse Zeegebied tot Centraal-Azië, behoort de vijgenboom tot de moerbeifamilie (Moraceae). Meestal wordt hij niet hoger dan drie à vier meter en heeft hij een vrij kronkelige stam en een bossige groeiwijze. De bladverliezende bladeren zijn ruw en behaard, kunnen tot 25 cm lang worden en zijn min of meer verdeeld in drie tot zeven gelobde, gekartelde delen met een wisselende vorm. De onderkant van het blad is fluweelachtig en toont uitstekende nerven. De stengels, bladeren en vruchten bevatten een wit, vrij irriterend melksap. Het hout, met een grijze, gladde schors, is zacht, sponsachtig en hol. De wortels van de vijgenboom zijn oppervlakkig en krachtig.

We onderscheiden: unifère variëteiten die één, vrij overvloedige oogst per jaar geven, meestal in het vroege najaar, en bifère variëteiten die twee keer per jaar vruchten dragen. De zogenaamde 'voorvijgen' in de zomer aan de twijgen van het voorgaande jaar en de herfstvijgen die zich normaal in het najaar ontwikkelen aan het hout van het lopende jaar.

Van alle vijgenboomvariëteiten is de Vijgenboom Noire de Bellone een bifère variëteit. Hij produceert overvloedig een eerste keer in juli 'voorvijgen' van ongeveer 60 tot 80 gram en vervolgens in oktober-november vijgen van 40 tot 60 gram. Deze gespreide vruchtzetting zorgt voor een oogst van smakelijke vijgen gedurende het hele seizoen. Het plukken vereist meerdere keren langs te gaan, zodat de vijgen op perfecte rijpheid worden geoogst en met maximale smaak kunnen worden gegeten. Het is een zelfbestuivende en parthenocarpe variëteit, waardoor vruchten worden verkregen zonder bestuiving. Hij heeft geen andere vijgenbomen nodig en ook niet de tussenkomst van de vijgewesp, het enige bestuivende insect voor vijgen, dat te vorstgevoelig is om in een koud klimaat te overleven.

Vol van zon kan de vijg puur natuur worden gegeten als vers fruit, waarbij hij al zijn smaak en romigheid zal tonen. Hij zal ook verrassen en zoete gerechten zoals taarten, clafoutis en andere compotes opfleuren, en hartige gerechten in combinatie met geitenkaas, rauwe ham of foie gras, maar ook als begeleiding van gevogelte of wit vlees. De fijne, uitgesproken smaak van de vijg kan worden geaccentueerd met honing. Hij combineert ook uitstekend met zoet fruit zoals rood fruit (kers, aardbei, framboos, braam, bes, bosbes, ...) en druiven. Onder de vruchten voor jam nemen vijgen een eerste plaats in met een delicate en rijke smaak, een zeer zoete toon. Rijk aan vezels, heeft de vijg laxerende eigenschappen en de zaadjes bevorderen de spijsvertering. Hij is rijk aan mineralen, spoorelementen en vitamine B. Na de oogst is het, om de aroma's van de vijg niet aan te tasten, niet aan te raden ze in de koelkast te bewaren; de schil kan lijden onder vocht en condens.

De vijgenboom wordt vaak beschouwd als een van de mooiste fruitbomen. Zijn bijzondere blad geeft hem een sierwaarde en biedt een mooie schaduwrijke plek, zeer aangenaam tijdens de zomerhitte. Plant de vijgenboom beschut tegen een muur die hem bij strenge winters tegen de kou beschermt, met een zuidelijke of zuidwestelijke expositie, in gezelschap van de Granaatappel, de Witte moerbei en de Japanse wolmispel in de warmere streken. Meer naar het noorden kan hij worden gecombineerd met de Kweepeer, de Akebia quinata en de Feijoa, die eveneens winterhard en exotisch zijn. Houd goed rekening met zijn afmetingen op volwassen leeftijd om de plantafstand te bepalen. Hoewel de wortels geen schade veroorzaken aan moderne constructies, kunnen ze wel schade toebrengen aan muren opgetrokken in droge steen of met arm mortel, op ouderwetse wijze.