Vijgenboom Firoma

De Ficus carica Firoma ® kenmerkt zich door zijn hoge productiviteit van grote vijgen, zelfs op jonge planten, zijn uitstekende winterhardheid en zijn vroege vruchtdracht, al vanaf juli. Dit recent geïntroduceerde ras produceert vijgen met een groot kaliber in peervorm en een roodbruine tot paarse schil. Het roze vruchtvlees is heerlijk zoet, romig en fijngeurig, bijzonder smaakvol en bevat veel kleine pitjes (achenen). Midden in de zomer of in het najaar kunnen de heerlijke vruchten vers geplukt worden gegeten of verwerkt in tal van recepten. Zijn gemiddelde groei tot ongeveer 3 meter hoogte, zijn sierlijke port en zijn opvallende blad maken deze Vijgenboom tot een charmante en zeer decoratieve struik. Planten in de herfst of winter, bij vorstvrij weer (of in het voorjaar voor koudere streken). Weinig vatbaar voor ziekten, bijna onderhoudsvrij.

Oorspronkelijk afkomstig uit streken met een warm gematigd klimaat, van het Middellandse Zeegebied tot Centraal-Azië, behoort de Vijgenboom (Ficus carica) tot de moerbeifamilie (Moraceae). Meestal wordt hij niet hoger dan drie à vier meter en heeft hij een vrij kronkelige stam en een bossige groeiwijze. De bladverliezende bladeren zijn ruw en behaard, kunnen 25 cm lang worden en zijn min of meer verdeeld in drie tot zeven gelobde, gekartelde lobben van wisselende vorm. De onderkant van het blad is zacht en toont prominente nerven. De stengels, bladeren en vruchten bevatten een wit, melkachtig sap dat vrij irriterend is. Het hout, met een grijze, gladde schors, is zacht, sponsachtig en hol. De wortelstokken van de vijgenboom zijn krachtig.

De Vijgenboom Firoma is een zelfbestuivend en tweemaaldragend ras, wat betekent dat hij twee keer vruchten draagt, de eerste keer vanaf begin juli en de tweede keer rond begin september, als de weersomstandigheden gunstig zijn. Bij Vijgenbomen onderscheiden we:

- de eenmaaldragende rassen, die één, vrij rijke oogst per jaar geven, aan het begin van de herfst.

- de tweemaaldragende rassen, die twee keer per jaar vruchten dragen, met zogenaamde 'voorjaarsvijgen' begin zomer, die verschijnen op het hout van het voorgaande jaar, en herfstvijgen, die zich ontwikkelen op de twijgen van het lopende jaar.

Van alle Vijgenboomrassen, produceert de Vijgenboom Firoma overvloedig een eerste keer in juli "voorjaarsvijgen" van ongeveer 100 tot 120 g en vervolgens in september-oktober vijgen van 50 tot 80 g. Deze gespreide vruchtdracht zorgt voor een oogst van smakelijke vijgen gedurende het hele seizoen. De oogst gebeurt in meerdere keren, naargelang de vruchten rijp zijn. Het is een zelfbestuivend en parthenocarp ras, waardoor vruchten verkregen worden zonder bestuiving. Hij heeft geen andere vijgenbomen nodig en ook niet de tussenkomst van de vijgenwesp, het enige bestuivende insect voor de vijg, dat te vorstgevoelig is om in een koud klimaat te overleven.

Vol van zon kan de vijg vers gegeten worden, waarbij hij al zijn smaak en romigheid laat proeven. Hij zal ook verrassen en zoete gerechten opfleuren zoals taarten, clafoutis en compotes, en hartige gerechten in combinatie met geitenkaas, rauwe ham of foie gras, maar ook als begeleiding van gevogelte of wit vlees. De fijne, uitgesproken smaak van de vijg kan worden geaccentueerd met honing. Hij combineert ook heel goed met zoet fruit zoals rode vruchten (kers, aardbei, framboos, braam, bes, bosbes, ...) en druiven. Onder de fruitsoorten voor jam nemen vijgen een eerste plaats in met een delicate en rijke smaak, een heel zachte toets.

Rijk aan vezels, heeft de vijg laxerende eigenschappen en de pitjes bevorderen de spijsvertering. Hij is rijk aan mineralen, spoorelementen en vitamine B. Na de oogst is het, om de aroma's van de vijg niet aan te tasten, niet aan te raden ze in de koelkast te bewaren; de schil kan lijden onder vocht en condens.

De Vijgenboom wordt vaak beschouwd als een van de mooiste fruitbomen. Zijn opvallende blad geeft hem een sierwaarde en biedt een mooie schaduwplek, heel aangenaam tijdens de zomerhitte. Plant de Vijgenboom beschut tegen een muur die hem beschermt tegen de kou tijdens strenge winters, op een zuidelijke of zuidwestelijke standplaats, in gezelschap van de Granaatappelboom, de Witte moerbei en de Japanse wolmispel in de streken van de zuidelijke helft van ons land. In het noorden kan hij gecombineerd worden met de Kweepeer, de Akebia quinata en de Feijoa, die ook winterhard en exotisch zijn. Houd goed rekening met zijn afmetingen op volwassen leeftijd om de plantafstand te bepalen. Hoewel de wortels geen schade veroorzaken aan moderne constructies, kunnen ze wel schade toebrengen aan muren opgetrokken in droge steen of met magere mortel, op ouderwetse wijze.

Het is belangrijk om de juiste variëteit te kiezen afhankelijk van het klimaat, de grootte van de tuin en het beoogde gebruik van de vruchten.