Echinacea purpurea Double Decker (zaad) - Rode zonnehoed

De Echinacea purpurea 'Double Decker' is een vaste plant die in het tweede jaar bloeit met een tweede bloem, enkel of dubbel, op haar hart. Het geheel vormt een verrassende silhouet van een bloem met een uitwaaierende bovenkant.

De Echinacea purpurea of rode zonnehoed is een vaste, kruidachtige plant die van nature voorkomt in Noord-Amerika. Je vindt hem in de grote, droge vlaktes van het oosten van de Verenigde Staten of in licht beboste gebieden. Zijn natuurlijke leefomgeving omvat zowel heidegronden als bewerkte terreinen. Deze grote composiet kenmerkt zich door brede bloemhoofdjes in lichtroze tot paars, soms wit, gedragen door lange, zeer stevige stengels in donkergroen tot purper die aan hun uiteinde vertakken. Meestal wordt hij tussen de 60 cm en 1,20 m hoog. Als de bloem onvolgroeid is, staan de lintbloemen van de kraag horizontaal, om later sterk naar binnen te krullen (naar beneden of naar de stengel toe). De kleuren van de bloem vervagen met de tijd. De centrale buisbloemen vormen een kegelvormige, stekelige bol vol ruwe, amberkleurige buisjes met een bruinrode punt, die prominenter en donkerder worden naarmate de bloem zich opent. Deze eigenaardigheid leverde hem de naam Echinacea op, wat komt van het Griekse 'Ekhinos' voor egel. De donkergroene bladeren zijn lancetvormig, behaard en worden zonder bladsteel (sessiel) aan de bovenkant van de stengel.

De variëteit 'Double Decker' is het uitzonderlijke en verbijsterende resultaat van opeenvolgende selecties vanuit een aanvankelijk wat vreemde maar duidelijk afwijkende bloem. Er is een grote variatie in kleuren bij dit cultivar van 1 meter hoogte, maar de bijzonderheid zit hem ergens anders. Het is namelijk een bloem met twee verdiepingen. De eer voor deze ontwikkeling gaat naar de Duitse hovenier Eugen Schleipfer. Met andere woorden, tijdens het tweede bloeijaar produceert de plant een normale bloei waarop een tweede, kleinere bloem rust, enkel of soms dubbel, als het ware geënt op het hart van de eerste. Het algemene silhouet van de bloeiwijze lijkt op een bloem met een uitwaaierend mutsje.

Natuurlijk geeft hij de voorkeur aan voedselrijke, zanderige en goed doorlatende bodems, maar de pH-waarde van de grond maakt hem niets uit. Hij houdt van zon en lichte halfschaduw. Hij is winterhard en kan lange periodes van droogte verdragen. De rode zonnehoed verwildert heel gemakkelijk. Je kunt hem dus samen met andere vaste planten in een bloemenweide gebruiken, waar hij spontaan zijn plek zal innemen. Combineer hem met de Echinacea 'Coconut Lime', phloxen, sieruien of bijvoorbeeld grote leverkruiden.

Zeer draagster van nectar en stuifmeel trekt zijn geur vlinders aan; door paarse bloemenzeeën in de buurt van fruitbomen te plaatsen, draag je ongetwijfeld bij aan de bestuiving van je fruitbomen. In de borderrand van een border, binnen bloemenweides of in rotstuinen zal deze prachtige margriet zich met het grootste gemak thuis voelen. Het terugzetten (kort snoeien) van uitgebloeide bloemen stimuleert nieuwe bloei. Je kunt echter een paar stengels en bloemhoofdjes in de winter laten staan: ze zijn zeer grafisch, maar vooral, de zaden zijn zeer in trek bij vogels, zoals hongerige putters en distelvinken. De bloemen maken indruk in boeketten binnen bloemstukken.

De verschillende soorten Echinacea, met name de *purpurea*, *pallida* en *angustifolia*, zijn wondermiddelen in de farmacopee van de Amerikaanse indianen. Ze staan bekend als immuunstimulerend en bevorderend voor het herstel van winterkwalen (verkoudheid, griep, luchtweginfecties). Alle cultivars hebben de eigenschappen van hun oorspronkelijke soort behouden.