Aloe vera (zaad) - Medicinale aloë

De Aloe vera, ook wel echte aloë of geneeskrachtige aloë genoemd, is een beroemde plant vanwege zijn geneeskrachtige eigenschappen. De plant bestaat uit een rozet van smalle, puntige, grijsgroene, vlezige bladeren met getande randen. Deze niet volledig winterharde vaste plant siert zich in de winter of het voorjaar met bloemstengels met aren van bleekgele tot oranje bloemen, als de omstandigheden goed zijn. Als plant van droge gebieden en een mild klimaat, gedijt hij goed in rotsachtige grond of op grindrijke taluds. Het is essentieel om hem te kweken in goed doorlatende grond, in de volle zon of halfschaduw, of in potten die 's winters vorstvrij worden opgeborgen, behalve in onze allerzachtste wintergebieden.

De herkomst van de Aloe vera of Aloe barbadensis gaat verloren in de nevelen der tijd, omdat het een plant is die sinds de oudheid wordt geteeld, maar ook door het ontbreken van wilde populaties. Het lijkt aannemelijk dat deze beroemde vertegenwoordiger van de Asphodelaceae-familie afkomstig is van het Arabisch Schiereiland, dat ook het oorsprongsgebied is van een zeer nauw verwante soort die Aloe officinalis wordt genoemd. Genaturaliseerde Aloe vera's groeien in droge streken, op arme grond.

Het is een succulente vaste plant met korte stengels, wintergroene bladeren en ondiepe wortels die in pollen groeit van 40 tot 60 cm hoog en minimaal 40 cm breed, en die zelfs grote kolonies kan vormen. De afwisselende, in elkaar grijpende bladeren vormen mettertijd een rozet. Ze zijn smal en puntig, breder aan de basis, bleekgroen tot blauwgroen, met een getande, stekelige rand. De eindstandige bloeiwijze rijst op uit de rozet aan de zijkant en niet in het midden. Gedragen op een hoogte van 1 m, zijn de buisbloemen verenigd in een tros, ze zijn meestal bleekgeel, soms gevlekt met paars. De bloei vindt meestal plaats in de winter en het voorjaar.

In een gematigd klimaat, of aan beschutte kusten, kan de Aloe vera in de vollegrond worden gekweekt, omdat hij winterhard is tot ongeveer -5°C. Hij vormt mooie pollen, met een exotische uitstraling, in hellend of rotsachtig, goed doorlatend terrein, of zelfs in droogstaande stenen muren. Elders zet je hem in een pot die breder is dan hoog (hij vermeerdert zich zeer snel) om te genieten van zijn geneeskrachtige eigenschappen of zijn bijzondere charme.

Het aloë-sap zit in de pericyclische cellen en vloeit spontaan weg wanneer de bladeren worden gesneden. De aloë-gel daarentegen wordt gevormd door het slijm van de veelhoekige cellen in het centrale deel van het blad.

• Het aloë-sap. Traditioneel werd het sap geoogst door het spontaan uit de bladeren te laten vloeien, die aan de plant werden ingesneden. Na droging door verhitting maakt de gedroogde vorm van het sap het mogelijk poeders en tincturen te verkrijgen, die worden gebruikt in farmaceutische specialiteiten voor de spijsvertering.

• De aloë-gel. De handmatige oogst van aloë-gel vereist het in de lengte doorsnijden van de bladeren en het uitschrapen van het slijmerige centrale pulp. Om laxerende effecten te voorkomen, mag de gel geen wit, melkachtig sap bevatten. Deze verse pulp degradeert snel door oxidatie in de open lucht, wat het gebruik beperkt tot mensen die verse aloëbladeren bij de hand hebben. De gel is viskeus, transparant, geurloos en licht bitter van uiterlijk.