5 fruitbomen voor kalkrijke bodem
Quels zijn de meest geschikte fruitbomen voor kalkrijke, droge en stenige bodems?
Inhoud
Concreet bevat kalkrijke bodem 15 tot 30 % calciumcarbonaat, oftewel krijt. Het is dus een bijzondere bodem met een witachtige en krijtachtige uitstraling. Hij is zeer licht en droog, vaak stenig of steenachtig, en soms zelfs stoffig. Het is vooral een doorlatende bodem die geen water of voedingsstoffen vasthoudt. Het is een bodem die zeer snel verschraalt en verbeterd moet worden door organische stoffen toe te voegen. Die leveren niet alleen voedingsstoffen, maar verbeteren ook de structuur. Voordat je een fruitboom in kalkrijke bodem plant, is het daarom van groot belang om een flinke hoeveelheid compost, potgrond of rundermest toe te voegen. Daarnaast levert het inzaaien van groenbemesters later organische stoffen, net als het aanbrengen van mulch.
Ook goed om te weten: in principe kunnen alle geënte fruitbomen zich aanpassen aan kalkrijke bodems, zolang de onderstam dat kan.
Over het algemeen zijn kalkrijke bodems perfect geschikt voor fruitbomen uit het zuiden, zoals abrikozenbomen, olijfbomen, amandelbomen, mirabellenbomen, vijgenbomen, de pistacheboom… maar ook hazelaars en walnotenbomen… Maar het is ook mogelijk om andere fruitbomen te planten en te kweken. Wij bieden een selectie van vijf soorten aan. Ze passen zich allemaal zeer goed aan kalkrijke bodems aan.
Duindoorn (Hippophae rhamnoides): stekelige vitamineboom
De duindoorn (Hippophae rhamnoides) is een kleine bladverliezende boom uit de Duindoornfamilie (Elaeagnaceae), die zelden hoger wordt dan 3 tot 4 m en ongeveer 1,50 m breed wordt. Deze inheemse boom groeit spontaan op arme, zanderige en kalkrijke bodems, in de bergen of aan zee. Dat betekent dat hij bijzonder weinig eisen stelt, groeikrachtig is en snel groeit, en goed bestand is tegen uiteenlopende klimaatomstandigheden. Hij is winterhard tot – 30 °C en bestand tegen droogte, zeewind, zoute bodems, wind, vervuiling… Daar staat tegenover dat hij absoluut volle zon nodig heeft.
De vruchten van de duindoorn
Het is een grote heester met langwerpig, grijsgroen blad en doornige takken. Dankzij zijn opgaande groeiwijze is hij ideaal om in een border of als haag te planten, onder andere als defensieve haag. De bloei vindt plaats tussen maart en april, aan de kale takken. Omdat de duindoorn een tweehuizige soort is, moet je in de buurt minstens een duo bestaande uit een mannelijke en een vrouwelijke plant planten. De bestuiving gebeurt door bestuivende insecten, vooral bijen, die worden aangetrokken door de zeer nectarrijke bloemen. Sommige variëteiten, zoals ‘Friesdorfer Orange’, zijn zelfbestuivend, maar de bestuiving is altijd beter met twee planten.
De vrouwelijke planten produceren van september tot december bijzonder decoratieve oranje bessen. Ze zijn niet alleen geliefd bij vogels in de winter, maar ook eetbaar. Bovendien zijn ze zeer rijk aan vitamine C, A, B, E, F en P en aan mineralen. De bessen staan ook bekend om hun antioxiderende eigenschappen. Je kunt ze vers eten of verwerken tot sap, gedroogd fruit, marmelade of jam.
Meer informatie :
De Chinese dadelboom (Ziziphus jujuba), de boom met Chinese dadels
De Chinese dadelboom (Ziziphus jujuba) is een boom uit de Rhamnaceae-familie die zowel productief als sierlijk is. Hoewel hij winterhard is tot – 15 °C, kan hij alleen in het zuiden van Frankrijk vruchten dragen, omdat hij lange, warme zomers nodig heeft. Het is een boom die het zeer goed doet op droge, arme, stenige en kalkrijke bodems, maar hij heeft volle zon en een goed beschutte standplaats nodig. Deze boom met een grillige, ronde groeiwijze en bladverliezend, leerachtig blad wordt 6 tot 10 m hoog en 3 tot 4 m breed. Het is beter om hem uit de buurt van woningen te planten, omdat hij een zeer wijdvertakt, diepgaand en krachtig wortelstelsel heeft.
De vruchten van de Chinese dadelboom
Het glanzend groene blad is fijn getand en voorzien van stekelige steunblaadjes. De onopvallende bloei vindt plaats in mei-juni. De bloemen vallen door hun groenachtige kleur nauwelijks op, maar ruiken heerlijk. Ze zijn vooral bijzonder rijk aan nectar en stuifmeel en trekken zwermen bestuivende insecten en andere bestuivers aan. Zij zorgen dan ook voor de bestuiving van de Chinese dadelboom.
De vruchten van de Chinese dadelboom zijn rode vruchten ter grootte en in de vorm van olijven, die tussen september en oktober rijpen. Het vruchtvlees is licht geleiachtig, tegelijk friszuur en zoet, en de vrucht kan vers worden gegeten. Je kunt hem ook overrijp en verschrompeld eten. Dan krijgt hij een dadelsmaak. De vrucht is zeer rijk aan vitamine A, C en B en heeft een sterke antioxidatieve werking.
Meer lezen: de Chinese dadelboom: planten, snoeien en onderhouden
De granaatappel (Punica granatum), de boom met oranje bloei en granaatappels
De granaatappelboom (Punica granatum) is een kleine boom uit de familie van de Punicaceae, die veel in het zuiden van het land wordt gekweekt. Het is een zelfbestuivende fruitboom met een vrij snelle groei, die 4 tot 5 m hoog en 2 tot 3 m breed kan worden. De vruchtzetting begint na 4 tot 5 jaar. De boom heeft een vrij dichte, bossige, vertakte en afgeronde groeiwijze.
Bloemen en vruchten van de granaatappelboom
Het is een boom met onmiskenbare sierwaarde. Al vanaf het uitlopen kleuren de jonge scheuten rood. Daarna wordt het blad glanzend groen, voordat het in het najaar verkleurt naar purper en oranje. Maar de bloei overtreft alles in schoonheid. Van juni tot juli, soms tot in augustus, openen zich grote oranjerode tot felrode bloemen op twee jaar oude twijgen. Daarna ontwikkelen deze bloemen zich van september tot november tot de beroemde granaatappels, met een diameter van 8 tot 10 cm. Ze zijn meestal rood of oranje gekleurd en hebben een taaie schil en sappig, zurig vruchtvlees.
POm vruchten te dragen heeft de granaatappelboom een lange, warme zomer nodig. Daarom is het klimaat in het zuiden van Frankrijk geschikt. Toch is de boom winterhard tot – 15 °C, zodat hij ook elders kan worden aangeplant (maar vruchtvorming is niet gegarandeerd). Plant hem beschut tegen wind en koude tocht. Kalkrijke bodems vormen geen enkel probleem, evenmin als zoute grond.
Meer lezen :
De moerbei (Morus), geen braamstruik
De moerbei (Morus) is een boom uit de Moerbeifamilie (Moraceae) die in drie soorten voorkomt: de zwarte moerbei (Morus nigra), de witte moerbei (Morus alba) en de rode moerbei (Morus rubra). Deze produceren vruchten die lijken op bramen, meestal zwart, maar ook wit, roze, paars of rood. Ze blijven allemaal middelgroot, want ze worden zelden hoger dan 10 m. De moerbei houdt van lichte, diepe grond en verdraagt geen vochtige of met water verzadigde bodem. Daarom is kalkrijke grond ideaal. Daarnaast hebben ze zon en warmte nodig. Hoewel ze winterhard zijn tot – 15 °C, blijven ze gevoelig voor late vorst in het voorjaar.
De vruchten van de moerbei
De moerbei is eenhuizig en draagt dus zowel mannelijke als vrouwelijke bloemen. Ze zijn groenachtig van kleur en bloeien van april tot mei. De vruchten worden geoogst van juni tot september. Ze bestaan uit talloze kleine, bolvormige en dicht opeengepakte steenvruchtjes. Ze zijn sappig en zeer zoet. Het hartvormige, bladverliezende blad kleurt in het najaar goudgeel, waardoor de boom bijzonder sierlijk is.
Meer informatie :
De gele kornoelje (Cornus mas) met zeer zoete vruchten, de kornoeljes
De gele kornoelje (Cornus mas) is een grote heester die 3 tot 4 m hoog en 2 m breed wordt. Zoals alle Cornus behoort hij tot de kornoeljefamilie. Het is een inheemse soort die winterhard en weinig veeleisend is. Hij groeit zeer goed op kalkrijke, droge en goed doorlatende, arme bodem, maar past zich ook aan gewonere bodems aan, zelfs aan licht zure. Daarnaast heeft hij een zonnige standplaats nodig. Hij is winterhard tot – 25 °C, dus hij kan eigenlijk overal groeien en vruchten dragen.
Wie zich afvraagt hoe een mannelijke boom vruchten kan produceren, moet weten dat de term “mannelijk” verwijst naar het hout, dat vroeger voor wapens werd gebruikt.
Bloemen en vruchten van de gele kornoelje
De gele kornoelje onderscheidt zich door zijn opgaande groeiwijze en vele twijgen met een schilferige schors. Vanaf het einde van de winter, tussen februari en maart, bedekken mooie gele bloemen de kale twijgen, die aan de bloei van de mimosa doen denken. Daarna verschijnt het glanzend groene blad. De bladeren zijn sterk generfd en vallen laat af zonder van kleur te veranderen. In september beginnen rode bessen ter grootte van een grote olijf te rijpen. Het vruchtvlees is tegelijk zuur, zoet en aromatisch. Deze vruchten worden goed rijp geoogst en vers of gedroogd gegeten, of verwerkt tot jam. De smaak doet denken aan die van frambozen, aalbessen en kersen.
Meer lezen :
- Abonneren
- Overzicht
Dit formulier wordt beschermd door reCAPTCHA: u kunt het privacybeleid en de gebruiksvoorwaarden raadplegen.
Opmerkingen