Nymphaea odorata Alba - Welriekende waterlelie
Nymphaea odorata Alba - Welriekende waterlelie
Nymphaea odorata Alba - Welriekende waterlelie
Nymphaea odorata Odorata Alba
Welriekende waterlelie , Geurende waterlelie , Witte waterlelie , Waterlelie
Laat u verleiden door andere soortgelijke variëteiten die op voorraad zijn
Alles bekijken →6 maanden terugnamegarantie op deze plant.
Meer info
Beschrijving
Nymphaea 'Odorata Alba', de geurende waterlelie, is een robuuste, rijkbloeiende en winterharde waterplant die zeer geurige witte bloemen produceert. Het zijn bekerbloemen met een stervormig, halfgevuld uiterlijk, zuiver wit van kleur met een geel hart, die een geur verspreiden die aan amandel doet denken. Ze bloeien achtereenvolgens van juni tot september, tussen grote ronde bladeren met een wasachtige textuur en een prachtige, glanzende donkergroene kleur. Deze krachtige variëteit is geschikt voor waterpartijen van alle formaten, de wortelstok wordt geplant onder 30 cm tot 1 m water.
De Nymphaea 'Odorata Alba' wordt ook wel Nymphaea odorata genoemd. Het is een rhizomateuze vaste waterplant met bladverliezend loof uit de familie van de Nymphaeaceae, die van nature voorkomt van Midden-Amerika tot het zuiden van Canada. Deze geurende waterlelie ontwikkelt vanaf het voorjaar brede tapijten van drijvende bladeren die bij een volwassen plant wel 25 cm in diameter kunnen worden. Deze ronde bladeren, die bijna tot het midden diep ingesneden zijn, komen aanvankelijk bruinpaars van kleur op, verkleuren naar brons en worden uiteindelijk donkergroen. De onderkant is paarsrood. De plant bereikt een hoogte van 15 cm in bloei en zal zich minimaal 90 cm tot 1,50 m uitbreiden, afhankelijk van de beschikbare ruimte. De ruime bloei begint in juni en gaat door tot in september. De grote bloemen, met een diameter van 12 tot 15 cm, zijn solitair, drijvend of gedragen aan het uiteinde van een korte stengel boven het wateroppervlak. Ze openen zich 's ochtends en sluiten 's nachts. Hun geur is uitgesproken en ze trekken talrijke bestuivers aan. Na de bloei volgt de vorming van vruchten die veel zaden bevatten. De vrucht rijpt onder water en laat de drijvende zaden los, die uiteindelijk zinken en in het slib ontkiemen. Waterlelies zijn winterhard, op voorwaarde dat hun wortelstok in de winter niet bevriest. Zorg ervoor dat het water niet bevriest op de diepte waar ze zijn geplant.
Kies voor makkelijke, winterharde en rijkbloeiende variëteiten van waterlelies en vooral voor diegenen waarvan de grootte in verhouding staat tot uw vijver. Met hun perfect gevormde bloemen behoren waterlelies tot de mooiste vijverplanten. De meeste bloeien vele weken lang, tot in het vroege najaar. De waterlelie is een essentiële waterplant voor een goed evenwicht in een tuinvijver, omdat ze bijdraagt aan de zuurstofvoorziening van het water. Haar drijvende bladeren op het wateroppervlak bieden schaduw en beschutting aan uw vissen, die op hun beurt de planten beschermen tegen roofinsecten zoals bladluis.
De naam van het geslacht komt van het Griekse nymphaia, en van de Latijnse naam nymphaea wat "waterlelie" betekent. Ze zijn geïnspireerd door de nimfen uit de Griekse en Latijnse mythologie. Nymphaea draagt bloemen die soms overdag, soms 's nachts en soms geurend zijn.
{$dispatch("open-modal-content", "#customer-report");}, text: "Please login to report the error." })' class="flex justify-end items-center gap-1 mt-8 mb-12 text-sm cursor-pointer" > Een fout in de inhoud van deze pagina melden
Bloei
Blad
Groeiplaats
Botanisch
Nymphaea
odorata
Odorata Alba
Nymphaeaceae
Welriekende waterlelie , Geurende waterlelie , Witte waterlelie , Waterlelie
Nymphaea odorata var. alba, Nymphaea odorata
Noord-Amerika
Aanplant en verzorging
Winterharde waterlelies verdragen de winterkou als de vijverdiepte hun wortelstok beschermt tegen vorst. De wortelstok van de waterlelie 'Odorata Alba' moet van maart tot juni geplant worden op een diepte van 30 tot 80 cm (tot 1 m). Plant de wortelstokken van winterharde waterlelies in goede tuingrond, rijk aan klei of leem en vrij van stenen (gebruik nooit potgrond, die is te rijk en bevordert de groei van wier). Geef ze de zonnigste plek in de vijver. Houd minimaal 1 m afstand tussen elke wortelstok en plant ze verticaal in de grond tot aan de wortelhals. In het geval van een natuurlijke waterpartij (poel of plas), zorg ervoor dat het waterpeil redelijk stabiel blijft en dat het water niet te zuur of te kalkhoudend is (gewenste pH tussen 6,5 en 7,5).
Je kunt de wortelstokken planten in een mand van wilgentenen of een fijnmazig draadgaasmandje dat je op de gewenste plek laat zinken. Voor klassieke winterharde waterlelies is een pot met een diameter van 40 cm nodig (breder dan hoog). Als de bodem modderig is, volstaat het om een steen aan de wortelstok te bevestigen en het geheel op de gewenste plek te gooien. Laat de wortelstokken van Nymphaea nooit blootgesteld aan zon of lucht om uitdroging te voorkomen; plant ze direct na ontvangst of aankoop.
Als je vissen in je vijver hebt, is het beter om een goede laag grof grind op het oppervlak van de geplante pot te strooien om te voorkomen dat ze in de grond wroeten en het water vervuilen. De ontwikkeling van waterlelies is optimaal als ze geplant worden in bakken die geschikt zijn voor hun groei.
Waterlelies zijn veeisende planten: geef bij het planten en vervolgens elk jaar aan het begin van het groeiseizoen een uitgebalanceerde meststof met gecontroleerde afgifte voor de duur van de groeiperiode (bijvoorbeeld: Osmocote 10-11-18-2 met een werkingsduur van 5-6 maanden). Verwijder in de zomer de bladeren die in te groot aantal in het midden van de pol ontstaan en behoud alleen de meest krachtige. Verwijder ook de bladeren die geel of gevlekt zijn, evenals het "onkruid" dat vanuit het wateroppervlak opkomt.
Wanneer planten?
Voor welke locatie?
Behandelingen
Dit artikel heeft nog geen beoordeling ontvangen; deel uw ervaring als eerste
Vergelijkbare artikelen
Hebt u niet gevonden wat u zocht?
Winterhardheid is de laagste wintertemperatuur die een plant kan verdragen zonder ernstige schade op te lopen of zelfs te sterven. Deze winterhardheid wordt echter beïnvloed door de standplaats (beschutte plek, zoals een patio), bescherming (winterhoes) en grondsoort (winterhardheid wordt verbeterd door goed doorlatende grond).