Dianella tasmanica - Tasmaanse vlaslelie

Dianella tasmanica, de Tasmaanse lelie of Turkooisgras, is een vaste plant afkomstig uit de vochtige ondergroei van Zuidoost-Australië. Ze wordt gewaardeerd om haar wintergroene blad in glanzende linten, haar blauwpaarse bloei en haar decoratieve bessen in een zeer fel paarsblauw. Het is een mooie plant voor een gematigd klimaat, interessant voor schaduwrijke borders of frisse rotstuinen, zelfs aan de kust. In een koud klimaat kan ze gemakkelijk in pot worden gekweekt en vorstvrij overwinterd.

Dianella tasmanica, uit de familie Asphodelaceae (soms ingedeeld bij Phormiaceae), is een kruidachtige vaste plant met een uitlopervormende wortelstok. Haar bladeren, 80 cm tot 1 m lang en 1,5 tot 4 cm breed, zijn lintvormig, afgeplat, met fijn getande randen en hebben een diepgroene, glanzende kleur. Ze kunnen aan de basis licht rood getint zijn, vooral bij jonge scheuten. De plant heeft een opgaande groeiwijze en bereikt een hoogte tussen 70 cm en 1 m bij een breedte van 40 tot 75 cm, afhankelijk van de groeiomstandigheden. In een pot blijft ze compacter. In het voorjaar en de vroege zomer, in mei-juni, ontwikkelt het Turkooisgras hoge bloemstengels die boven het blad uitsteken. Deze stengels dragen losse trossen met kleine blauwpaarse bloemetjes van ongeveer 1,5 cm diameter. Elke bloem bestaat uit drie kelkbladen en drie kroonbladen die op elkaar lijken, met zes goed zichtbare gele meeldraden. De bloemen worden bestoven door insecten. Na de bloei verschijnen er ronde of licht ovale, blauwpaarse bessen van 1,2 tot 1,5 cm diameter. Deze bessen zijn giftig. Ze blijven lang aan de plant zitten. De dikke, vezelige wortelstokken maken het mogelijk deze plant te vermeerderen door scheuren in het voorjaar. Dit wortelstelsel is dicht, maar niet woekerend, en past zich goed aan de teelt in pot aan.

Dianella tasmanica is afkomstig uit de vochtige, frisse ondergroei van Zuidoost-Australië, met name in Tasmanië, Victoria en Nieuw-Zuid-Wales. Deze soort groeit van nature in boskloven, beschaduwde bosranden en licht hellende bosgebieden, op voedselrijke, humusrijke, goed doorlatende maar frisse bodems. Ze verdraagt ook kustomstandigheden. Winterhard tot ongeveer -8 °C. De plant kan haar blad gedeeltelijk verliezen, maar loopt in het voorjaar gemakkelijk weer uit.

Met haar grafische groeiwijze, glanzend blad en kleurrijke vruchten past de Tasmaanse lelie perfect in een exotisch geïnspireerde tuinscène. Ze wordt gewaardeerd langs een border, in een lichte ondergroei of in een frisse schaduwrijke rotstuin. Haar dichte blad contrasteert mooi met planten met een lossere groeiwijze zoals wintergroene varens, reuzenhosta's of slangenbaarden (Ophiopogon). Ze is ook decoratief in een pot op een beschaduwd terras.

Traditioneel gebruikten de Aboriginal-volkeren de bladeren van Dianella tasmanica om touwen en vlechtwerk van te maken. De bessen werden soms gebruikt om natuurlijke pigmenten te maken voor decoratie.