Courgette Ola Escaladora F1 BIO grimpante

De Courgette Ola Escaladora F1 bio is een klimmende courgette die ideaal is voor kleine ruimtes en goed georganiseerde moestuinen. In plaats van zich uit te spreiden in brede pollen, ontwikkelt ze lange stengels die klimmen langs een trellis, draadgaas of hekwerk. Ze bedekt zich met lange, cilindrische, donkergroene courgettes, glanzend, met stevig maar smeltend vruchtvlees en een zeer milde smaak. Dit vroege en rijke ras, goed aangepast aan de biologische teelt, geeft regelmatige oogsten van juni tot oktober. In een stadstuin, vierkante meterbak of grote moestuin op het platteland is deze klimmende courgette een uitstekende optie om veel te oogsten op een beperkte oppervlakte.

De Courgette Ola Escaladora F1 behoort tot de soort *Cucurbita pepo*, uit de familie van de Komkommerachtigen (Cucurbitaceae), waartoe pompoenen, potimarrons, patissons en courgettes behoren. Ze is oorspronkelijk afkomstig uit Mexico en, meer algemeen, Noord-Amerika, waar ze enkele millennia geleden gedomesticeerd werd voordat ze in de 16e eeuw in Europa werd geïntroduceerd. Het is een eenjarige, vorstgevoelige plant met een snelle groei, gekweekt voor haar eetbare vruchten.

Het ras Ola Escaladora F1 is een recente selectie, ontwikkeld in Nederland in veredelingsprogramma's die volledig volgens de principes van de biologische landbouw worden uitgevoerd. In vergelijking met klassieke courgettes met een bossige groeiwijze, onderscheidt ze zich door haar zeer lange stengels, die 4 tot 5 m kunnen bereiken wanneer ze worden geleid, waardoor de bodem vrijkomt. De plant heeft een krachtig kruipende groeiwijze. De voet is vrij compact en neemt 80 tot 100 cm breedte in, maar de stengels zijn dikke, hoekige, ruw behaarde lianen, voorzien van ranken die zich om hun steun wikkelen. Geleid langs een trellis, vormt het loof een gordijn van 2 tot 3 m hoogte. Met een zaai in april-mei in kweekpotjes, uitgeplant in opgewarmde grond, krijg je de eerste courgettes in juni, gevolgd door regelmatige oogsten tot in oktober, mits je de vruchten jong en vaak plukt. De bloemen, mannelijk en vrouwelijk gescheiden op dezelfde plant, zijn grote, felgele trompetten, zeer aantrekkelijk voor bijen, die vooral 's ochtends open gaan; de bestuiving wordt verzorgd door bijen en andere insecten.
De vruchten zijn cilindrisch, regelmatig van vorm, met een zeer donkergroene, gladde en glanzende schil; het gemiddelde gewicht van een courgette ligt tussen 200 en 300 g. Dit hybride F1-ras is niet zelfuitzaaiend: als je het zaad oogst, zal de nakomeling zeer variabel zijn.

De oogst: Oogst de courgettes zeer regelmatig, van juni tot oktober, zodra ze 15 tot 20 cm lang zijn, maximaal 25 cm. Snijd ze af met een scherp mes en laat een klein stukje steeltje zitten, bij voorkeur 's ochtends als het nog koel is. Hoe vaker je plukt, hoe meer de plant opnieuw bloeit en haar productie verlengt; als je de vruchten laat groeien, worden ze hol, verharden de zaden en raakt de plant uitgeput.

De bewaring: Courgettes zijn enkele dagen houdbaar in de groentelade van de koelkast, ongewassen, alleen afgeveegd, bij voorkeur in een papieren zak of theedoek om overtollig vocht te voorkomen. Voor een iets langere bewaring kun je ze 4 tot 7 dagen bewaren op een koele (10 tot 12 °C), droge en goed geventileerde plaats. Ze zijn ook uitstekend geschikt om in te vriezen: in plakjes of blokjes gesneden, licht geblancheerd, behouden ze een goede textuur voor soepen, roerbakschotels en ovenschotels in de winter.

De tuiniertip: Zorg bij het planten meteen voor een groot, goed losgemaakt plantgat, gevuld met verteerde compost, en leg daarna een dikke laag grondbedekking aan die de bodem vochtig houdt en onkruid beperkt. Geef altijd water aan de voet van de plant, zonder het loof nat te maken, vooral niet aan het eind van de dag, en denk eraan de stengels geleidelijk aan het steunwerk vast te binden zodat de vruchten goed hangen, wat misvorming en aanvallen van naaktslakken beperkt. Bij een gebrek aan bestuivers is een eenvoudige handeling 's ochtends, zoals het zachtjes aanraken van de open bloemen of het met de vinger overbrengen van stuifmeel van een mannelijke naar een vrouwelijke bloem, vaak voldoende om de vruchtzetting weer op gang te brengen.