Binnen de kornoeljefamilie zoek ik het kleine broertje.

We kennen de elegante bloei van Cornus kousa en florida, het gekleurde hout van Cornus alba en de schitterende boomkroon van Cornus controversa, maar in deze wereld van reuzen verschuilt zich ook de kleine, lilliputterachtige Cornus canadensis.

Ervaren tuiniers kennen deze kleine kornoelje al heel wat jaren, maar toch blijft hij vaak onopgemerkt en heeft hij moeite om een plaats te veroveren tussen zijn grote broers. Je hoeft inderdaad niet omhoog te kijken om van zijn uitbundige witte bloei te genieten, maar juist naar de grond.

De kruipende kornoelje, zoals Cornus canadensis in het Nederlands wordt genoemd, wordt ongeveer twintig centimeter hoog. Het is een halfheester die vaak bij de vaste planten wordt ingedeeld. Hij bloeit en draagt vruchten zoals de Japanse kornoelje, maar daar houdt de gelijkenis op: Cornus canadensis vormt geen hout, maar kruidachtige stengels die zich onder de grond met wortelopslag kunnen verspreiden, net als een Epimedium of een Pachysandra. Daarvoor moet de bodem wel vochtig en humusrijk zijn; anders breidt de plant zich minder snel uit.

De plant bloeit ongeveer van mei tot juli en vormt daarna kleine vruchten, zo groot als een kleine aardbei en snoepjesroze van kleur. Maar dat is nog niet alles: het appelgroene loof wordt plotseling mahonierood zodra de nachten koeler worden. En op de vraag of deze plant bij ons winterhard is, antwoord ik met een andere vraag: wordt het in Canada 's winters koud?

 

Michael