Dahlia fimbriata Promise

Dahlia 'Promise' is een variëteit van het Fimbriata- of halfcactus-kanttype. De grote bloemen zijn gevuld met smalle, gevorkte kroonbladen die gedeeltelijk op zichzelf zijn opgerold. Ze hebben een mooie egale citroengele kleur die zeer helder is. De plant bloeit van juli tot oktober en levert uitstekende snijbloemen.

Het geslacht Dahlia behoort tot de plantkundige familie van de Composietenfamilie (Asteraceae). Dahlia ‘Promise’ is een knolgewas; het ontwikkelt ondergrondse knollen die reserves opslaan. In ons gematigd klimaat worden ze voor de winter opgegraven om ze tegen vorst te beschermen. Dit ras wordt gerekend tot de Fimbriata, of fijn ingesneden (ook wel 'halfcactus-kant' genoemd), gekenmerkt door bloemen waarvan de kroonbladen over hun lengte diep zijn ingesneden of gefranjerd. Het werd rond 1959 in Nederland geïntroduceerd en wordt vaak toegeschreven aan de veredelaar Bruidegom. 
Dahlia ‘Promise’ vormt een grote, opgaande pol en bereikt een hoogte van 1 m tot 1,20 m bij een breedte van 60 tot 80 cm, afhankelijk van de omstandigheden. De bloemen hebben een diameter tot 18 cm en zijn gevuld met fijn verdeelde, citroengele kroonbladen. Het blad is bladverliezend, middengroen van kleur en bestaat uit bladeren die verdeeld zijn in 3 tot 5 getande segmenten. De stevige stengels zorgen voor een goede structuur van de plant en dragen de grote bloeiwijzen. De bloeiperiode loopt van juli tot november, afhankelijk van de weersomstandigheden, mits uitgebloeide bloemen regelmatig worden weggehaald.

'Promise' past gemakkelijk in borders in combinatie met andere variëteiten van Dahlia's in oranje, wit, rood en paars. In de tuin of in boeketten kan hij gecombineerd worden met vaste blauwe riddersporen (Delphinium), zonnehoed 'Green Jewel' in appelgroen, zonnebloemen en pluimen van prachtriet (Miscanthus). Hij komt ook goed tot zijn recht op een tapijt van rode of blauwe dwergasters.

Als blikvanger in borders en pastoors­tuintjes gaan Dahlia's moeiteloos samen met de mooiste bloemen, maar worden ze ook gewaardeerd naast groenten. In Mexico werd dit knolgewas aanvankelijk gekweekt als wortelgewas voor consumptie. Maar door de matige smaakkwaliteiten werd het toegewezen aan de rol van sierplant. Sindsdien is de belangstelling voor hun prachtige uitbundigheid nooit meer weggeweest.