Poncirus planten, verzorgen en de vruchten oogsten
Inhoud
Poncirus in het kort
- De Poncirus trifoliata is een winterharde citrusvrucht
- Hij wordt overal in Frankrijk in de volle grond en in de volle zon geteeld
- Hij biedt een prachtige witte, geurende bloei
- Zijn vruchten, de poncirussen, kunnen gekookt worden gegeten
- Omdat zijn takken doornen dragen, kan hij als doornhaag worden gebruikt.
Het woord van onze expert
De Poncirus trifoliata is de enige citrus die in de volle grond in alle regio’s van het land kan groeien. Deze bijzonderheid dankt hij aan zijn grote winterhardheid, want hij kan temperaturen tot – 20 °C verdragen. Toch kan hij ook in een pot worden geteeld en zonder problemen buiten overwinteren.
De belangrijkste troeven van deze loofverliezende heester zijn zijn delicate, witte, geurige en bijenlokkende voorjaarsbloei op kaal hout. Na de bloei verschijnen ronde vruchten die in de zomer groter worden. Aanvankelijk zijn de poncirusvruchten groen, maar geleidelijk kleuren ze geel. De Poncirus trifoliata valt ook op door zijn met doorns bedekte takken, waardoor hij in een doornhaag kan worden gebruikt.
Geef hem een zeer zonnige standplaats en vooral beschutting tegen koude wind. Hij gedijt in zure of neutrale, goed doorlatende bodem.
Plantkunde en beschrijving
Gegevenskaart plant
- Latijnse naam Poncirus trifoliata
- Familie Rutaceae
- Algemene naam wilde citroen, wilde citroen, driebladige citroen
- Bloei tussen maart en mei
- Height tot 4 meter
- Blootstelling aan zonlicht volle zon of lichte halfschaduw
- Bodemtype Goed doorlatend, neutraal tot zuur
- Winterhardheid tot - 20 °C
De Poncirus trifoliata is een grote heester uit de familie van de Rutaceae, waartoe alle citrusvruchten behoren en in het bijzonder de Citrus-soorten, die ons een compleet assortiment eetbare vruchten bieden, van sinaasappel tot grapefruit en citroen.
De soort komt oorspronkelijk uit Korea, Japan en Noord-China en zou in 1850 in Europa zijn geïntroduceerd. Het is overigens de botanische soort die daar het meest verspreid zou zijn. Zeldzamer zijn enkele cultivars: Poncirus trifoliata ‘Flying Dragon’, ook Hiryu genoemd, is herkenbaar aan zijn kronkelende takken, die hem een opvallende groeiwijze geven. Deze cultivar is minder goed bestand tegen kou dan de botanische soort en wordt gebruikt als onderstam om dwergcitrusbomen te verkrijgen die beter bestand zijn tegen wind. Poncirus trifoliata monstrosa is een Amerikaanse selectie die na een mutatie is ontstaan. De plant wordt niet hoger dan 2 meter en heeft eveneens gedraaide, kronkelende vertakkingen. Deze twee cultivars worden vanwege hun bijzondere vertakking steeds vaker in tuinen aangeplant als zeer sierlijke bomen.
Poncirus trifoliata ‘Rubidoux’ wordt voornamelijk gebruikt als onderstam voor andere citrusbomen, vanwege zijn winterhardheid en weerstand tegen ziekten.
Er bestaat nog een andere, veel zeldzamere soort, Poncirus polyandra, die oorspronkelijk uit Korea en Noord-China komt. Deze soort heeft bladverliezend tot halfwintergroen loof en vormt oranje vruchten.
Deze heester met een ronde, bossige groeiwijze groeit op één stam. Hij vormt een penwortel die diep de grond in groeit, waardoor hij goed bestand is tegen droogte en weinig eisen stelt aan zijn groeiomstandigheden. In het oorspronkelijke verspreidingsgebied kan hij 8 meter hoog worden, maar in Europa wordt hij zelden hoger dan 4 meter en even breed. In een pot blijft hij daarentegen veel kleiner.

De Poncirus trifoliata is een citrusboom die goed bestand is tegen kou
Deze bijzonder sierlijke heester uit de citrusfamilie heeft als bijzonder kenmerk dat hij in de volle grond kan groeien, zelfs ten noorden van de Loire. Hij is namelijk bestand tegen temperaturen tot – 15 °C en zelfs tot -20 °C als hij goed beschut tegen koude wind staat.
Hij vindt dan ook een plaats in veel tuinen, temeer omdat deze wilde citroen opvalt door een mooie witte bloei met een aangename, zachte geur. Tussen maart en mei, afhankelijk van het klimaat, is de Poncirus trifoliata bedekt met witte, komvormige bloemen met 5 grote bloembladen en 20 meeldraden. In het land van herkomst bloeit de Poncirus al vanaf het einde van de winter tot het begin van het voorjaar. Deze bloemen met vrijwel doorschijnende bloembladen hebben als bijzonder kenmerk dat ze op het kale hout verschijnen. Als de groeiomstandigheden goed zijn, is een tweede bloei aan het begin van het najaar niet ongewoon.

De witte bloemen van de Poncirus met 5 bloembladen verschijnen op het kale hout
De Poncirus trifoliata heeft bladverliezend of in een zacht klimaat halfwintergroen loof. De drietallige, ovale bladeren van 3 tot 4 cm lang verschijnen lichtgroen en worden in de zomer donkergroen en licht glanzend. In het najaar kleuren ze goudgeel. Net als de bloemen zijn de bladeren licht aromatisch.
De takken van de Poncirus trifoliata dragen lange, scherpe, haakvormige donkergroene doorns, die in de winter, wanneer de bladeren zijn gevallen, sierlijk en bijzonder zijn. Door deze doorns is de Poncirus een ideale heester voor een doornhaag. Plant hem echter niet op plaatsen waar kinderen of huisdieren vaak langskomen.
Na de bloei volgt vruchtvorming, die zich in de zomer langzaam ontwikkelt en in het najaar rijp wordt. Juist in deze periode is de Poncirus op zijn mooist: het loof kleurt goudgeel rond de kleine oranje vruchten. De vruchten, die poncirusvruchten worden genoemd, zijn bedekt met een fluweelzachte, donzige schil, die eerst groen en later geel tot oranje wordt.

De verschillende rijpheidsstadia van de vrucht, die de hele zomer lang rijpt
Ze zijn 3 tot 5 cm in doorsnee en verspreiden een heerlijke geur. Ze blijven nog lang aan de boom hangen, ruim nadat de bladeren zijn gevallen. Het is een betoverend schouwspel. De poncirusvruchten bevatten veel zaden. Rauwe poncirusvruchten zijn bijzonder zuur en bitter. Bovendien zijn ze door de aanwezigheid van poncirine niet eetbaar, omdat ze darmproblemen veroorzaken. Gekookt kunnen ze wel worden gegeten.
Belangrijkste variëteiten
Hoewel hij in Europa nog weinig wordt geteeld, is de Poncirus trifoliata de botanische soort. Hij wordt zo genoemd vanwege de vorm van zijn bladeren, die uit drie deelblaadjes bestaan.
Poncirus trifoliata - Wilde citroen
- Bloeitijd april, mei
- Uiteindelijke planthoogte 4 m
Er bestaat nog een andere variëteit, de Poncirus trifoliata ‘Flying Dragon’, die langzamer groeit en veel voor bonsai wordt gebruikt. Deze variëteit ontleent haar originaliteit aan haar gedraaide stengels. De Poncirus trifoliata ‘Zig Zag’ heeft dezelfde kenmerken als de botanische soort, maar met veel kronkeliger takken.
Planten
Waar planten?
Omdat het een citrusplant is, heeft Poncirus trifoliata zon nodig. Geef hem daarom een zeer zonnige standplaats, eventueel op een lichte plek in de halfschaduw in de meest zuidelijke regio’s, en indien mogelijk beschut tegen koude wind in gebieden met minder zachte winters. IJzige wind kan de bloemen namelijk beschadigen en de vruchtzetting in gevaar brengen.
Wat de bodem betreft, groeit Poncirus goed in neutrale tot licht zure, maar vooral goed gedraineerde grond. Verzadigde grond zou in de winter fataal zijn. De plant is wel gevoelig voor kalkrijke bodems en waardeert grond die verrijkt is met organische stof.
In een pot heeft Poncirus een zeer diepe bak nodig, die wordt gevuld met potgrond voor citrusplanten of mediterrane planten, gemengd met wat tuingrond. Vergeet niet om onder in de pot een flinke laag grind of kleikorrels aan te brengen voor een goede waterafvoer. Verpotten wordt elke 3 tot 4 jaar aanbevolen, afgewisseld met het verversen van de bovenste grondlaag.
Wanneer planten?
De beste periode om Poncirus te planten is het voorjaar, in maart of april, of eventueel in september-oktober in gebieden met een zachter klimaat.
Hoe planten?
- Graaf een plantgat van 80 cm in alle richtingen
- Verrijk de grond met goed verteerde mest of compost
- Plaats Poncirus trifoliata in het plantgat en zorg ervoor dat de wortelhals niet wordt bedekt
- Vul het plantgat weer op en druk de grond rond de voet van de plant aan
- Geef overvloedig water.
- Mulch de voet van de plant om de waterbehoefte te beperken
Als je Poncirus in een doornhaag wilt gebruiken, houd dan 1 tot 2 meter afstand tussen de planten.
Onderhoud
De wilde citroen is een gemakkelijke heester. Het jaar na het planten heeft hij regelmatig water nodig, vooral tijdens de groei en vruchtvorming in de zomer. Daarna kan er minder vaak water worden gegeven. Dankzij zijn diepe wortelstelsel is hij redelijk goed bestand tegen droogte.

De wilde citroen moet het jaar na het planten water krijgen. Daarna past hij zich aan en verdraagt hij droogte
Als je je Poncirus in een pot teelt, moet je regelmatig water geven. Je kunt het substraat tussen twee gietbeurten laten opdrogen. Een keer per maand meststof geven wordt aanbevolen.
Snoeien is niet verplicht en bovendien gevaarlijk vanwege de aanwezigheid van de stekels. Snoeien is alleen nodig om aan het einde van het voorjaar enkele dode takken te verwijderen. Het kan ook nodig zijn als je de Poncirus in een haag hebt geplant. Trek in dat geval dikke handschoenen aan.
De Poncirus heeft vrijwel nooit last van ziekten en plagen. Dat is een van de redenen waarom hij als onderstam wordt gebruikt! Heel soms kan hij worden aangetast door anthracnose en roetdauw, die wordt veroorzaakt door bladluizen. Ook mineervliegen en mediterrane fruitvliegen kunnen hem aantasten, maar dit komt zelden voor.
Vermeerderen
Vermeerderen door zaaien is vrij eenvoudig, maar je kunt ook stekken.
Het zaaien
Het zaaien van Poncirus is vrij eenvoudig en lukt goed, in tegenstelling tot bij andere citrusbomen. De verse zaden, die net uit de vruchten zijn gehaald, zaai je in het voorjaar in een mengsel van potgrond en zand. Bedek ze met een laagje grond van één centimeter. Laat ze voordat je ze zaait een nacht weken in lauwwarm water. Houd de zaaibakjes op een temperatuur van 20 tot 25 °C. De zaden ontkiemen na 2 tot 3 weken. Wanneer de kiemplanten drie bladeren hebben, verspenen je ze in kweekpotjes die je buiten kunt laten staan.
Je moet echter 7 tot 8 jaar wachten voordat de plant bloeit en vruchten draagt.
Stekken
- Neem in juli of augustus de top van een twijg van 15 tot 20 cm
- Verwijder de bladeren van de onderste helft van de twijg
- Plant de stek in een mengsel van stekgrond en zand
- Geef zonder overdaad water door te vernevelen. Het substraat moet vochtig zijn zonder doordrenkt te raken
- Houd je stekken op 22 °C in een kweekkasje, onder een stolp of plastic folie
Combineren
De Poncirus trifoliata komt solitair in een gazon of in het midden van een border, omringd door een lage buxushaag, goed tot zijn recht.
Als je hem in een doornhaag wilt gebruiken, kun je hem naast een witte Japanse sierkwee (Chaenomeles spéciosa), een Japanse berberis thunbergii, een Prunus spinosa met een mooie witte voorjaarsbloei en een duindoorn planten.

Plant voor een doornhaag de Poncirus trifoliata naast een prunus spinosa, een Japanse berberis en een Japanse sierkwee (Chaenomeles speciosa)
Wist je dat?
De vruchten van de wilde citroen lijken aan het begin van de vruchtvorming op kleine limoenen. Je kunt ze niet rauw eten, omdat ze erg onaangenaam smaken. De schil is zeer dik en het vruchtvlees zeer bitter. Je kunt ze wel verwerken tot marmelade of zeer zoete jam, maar je moet geduld hebben, want een poncire kan tot 50 zaden bevatten! Je kunt er ook wijn van maken.
In China geeft de poncire thee zijn aroma.
Meer lezen
Ontdek onze volledige collectie gewone citrusvruchten
Sommige citrusvruchten zijn bijzonder origineel: vingerlimoen, boeddha’s hand en andere combava’s
Alles wat je moet weten over het telen van citrusvruchten: Citroenbomen, sinaasappelbomen en andere citrusvruchten: telen in pot en in de tuin.
Alles over het overwinteren van citrusvruchten: Citrusvruchten: zo overwinter je ze en bescherm je ze in de winter tegen de kou.
- Abonneren
- Overzicht
Dit formulier wordt beschermd door reCAPTCHA: u kunt het privacybeleid en de gebruiksvoorwaarden raadplegen.
Opmerkingen