Pourpier d'hiver Claytone de Cuba BIO

De Winterpostelein, ook wel Claytonia genoemd, is een bladgroente die heel eenvoudig te telen is en perfect is om je wintersalades in de moestuin te variëren. Geteeld uit biologische zaden, vormt hij snel kleine polletjes met dik, knapperig en sappig blad in een helder groen. Je kunt hem blad voor blad oogsten of meerdere keren afsnijden om hem rauw in een mesclun te gebruiken of licht gekookt, net als spinazie. Zeer winterhard, hij biedt verse blaadjes in de tuin op momenten dat gewone sla schaars is.

De Claytonia perfoliata behoort tot de familie van de Montiaceae. Hij staat onder verschillende namen bekend: claytonia, winterpostelein, maar ook mijnwerkerssla, Indiase sla, Cubaanse spinazie of voorjaarsschoonheid. Zijn oorspronkelijke verspreidingsgebied beslaat het westen van Noord-Amerika en Midden-Amerika, van Brits-Columbia en de Pacifische kust van de Verenigde Staten tot Guatemala. Het is een soort van halfbeschaduwde, verse plekken op lichte of verstoorde grond. Het is een eenjarige plant, die zich in de tuin handhaaft door spontane uitzaai. De plant vormt een basale rozet van vlezige bladeren, ruit- of rondvormig, met een gaafrandig blad, gedragen door een langere of kortere bladsteel. Uit deze rozet ontwikkelen zich slanke, rechtopstaande stengels; aan hun top zijn twee tegenoverstaande bladeren vergroeid en omgeven ze de stengel, waardoor een stengelomvattend schijfje ontstaat waar in het midden de bloeiwijzen verschijnen. De pol wordt 15 tot 30 cm hoog en spreidt zich 20 tot 30 cm in diameter uit, de planten groeien snel aaneen tot een dicht tapijt. Het blad verdwijnt met de warmte en maakt plaats voor de volgende generatie uit de spontane zaailingen. De bloei vindt plaats in het voorjaar of de vroege zomer, afhankelijk van de zaai datum.

Om te variëren in de moestuin en op je bord, kun je winterpostelein gemakkelijk combineren met andere bladgroenten: veldsla, snijsla, rucola, spinazie of mengsels van jonge scheuten.

Zeer rijk aan vitamine C, winterpostelein werd door de inheemse Amerikanen gebruikt als voedsel- en medicinale plant, en later door de goudzoekers in Noord-Amerika om scheurbuik te bestrijden, wat hem zijn Engelse naam 'miner's lettuce' (mijnwerkerssla) opleverde.

Verzorging: Houd de grond vers door regelmatig water te geven, vooral bij droog weer. Als de zaailingen te dicht op elkaar staan, dun ze dan licht uit. Wanneer de polletjes winterpostelein ongeveer 8 tot 10 cm hoog zijn, knijp of knip je de toppen van de stengels uit om de groei van nieuwe, malse blaadjes te stimuleren.

Oogst: Meestal 6 tot 8 weken na het zaaien; pluk de malsere stengels of de buitenste bladeren, en vermijd te kort afknippen zodat het hart van de plant intact blijft en er meerdere keren geoogst kan worden. De jonge scheuten van winterpostelein zijn het lekkerst, zowel knapperig als bijna smeltend, en kunnen naar behoefte geplukt worden.

Bewaring: Winterpostelein is het lekkerst direct na de oogst, maar kan 2 tot 3 dagen in de koelkast bewaard worden, in de groentelade, verpakt in licht vochtig keukenpapier en in een doosje of zakje. De vlezige bladeren kunnen ook in azijn worden ingelegd en als specerij worden gebruikt, een beetje zoals kappertjes.

De tips van de tuinier: Zaai ter plaatse in rijen of breedwerpig, en dun uit zodat er ongeveer tien centimeter tussen elke plant staat. Geef regelmatig water om de grond vers te houden, vooral in het late voorjaar, om de zaadvorming uit te stellen. Laat aan het eind van het seizoen een paar planten bloeien en zaad zetten: ze zullen zichzelf uitzaaien en je het volgende jaar nieuwe winterposteleinplanten geven.