Witte mosterd BIO groenbemester - Sinapis alba

De Biologische Witte Mosterd is een van de meest veelzijdige groenbemesters voor de moestuin. Hij groeit zeer snel, komt snel op en vormt binnen enkele weken een dichte bedekking die de bodem beschermt, de onkruidgroei remt en de resterende stikstof vastlegt. Het is ook een belangrijke kruidenplant: de zaden worden gebruikt voor het maken van milde mosterd, de jonge bladeren kunnen salades pittig maken, en de gekiemde zaden passen in een gezonde, smaakvolle keuken.
In de tuin wordt hij vooral gebruikt als tussenteelt, vóór hongerige gewassen zoals tomaten, pompoenen, aardappelen of aardbeien, alleen of in een mengsel met vlinderbloemigen.

Sinapis alba, de witte mosterd, behoort tot de Kruisbloemenfamilie (Brassicaceae). Het is een eenjarige plant, oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Afrika, gematigd Europa en West-Azië, tot aan China; hij is wijdverspreid geraakt in akkers, braakliggende terreinen en bermen in gematigde streken.
De plant heeft een opgaande, vertakte groeiwijze, min of meer behaarde stengels en een penwortelstelsel dat verdichte grond breekt en diepere lagen verkent. De grondstandige bladeren zijn sterk ingesneden, in tegenstelling tot de bovenste, kleinere bladeren met afgeronde lobben. De bloeiwijzen in trossen dragen talrijke kleine gele bloemen, van het late voorjaar tot het vroege najaar, afhankelijk van de zaaitijd; ze zijn bijvriendelijk en worden bezocht door vele bestuivers.
De vruchten zijn bobbelige hauwen, ruw behaard, met kleine geelachtige zaden die rijk zijn aan glucosinolaten, met name sinalbine, wat zorgt voor hun pittige smaak, maar milder dan die van zwarte mosterd.
Deze zaden worden gebruikt voor de bereiding van tafelmosterd, oliën, pickles, maar ook als kiemzaad.
In de traditionele geneeskunde werd witte mosterd inwendig gebruikt, in kleine doses, als eetlustopwekkend en spijsverteringsbevorderend kruid, en uitwendig in de vorm van rubefacientia (pleisters) om pijnlijke plekken te “verwarmen”; deze toepassingen vallen echter onder de kruidengeneeskunde en vereisen professioneel advies.

In de tuin wordt witte mosterd gekweekt om zijn ecologische kwaliteiten. Hij wordt gezaaid van het voorjaar tot het begin van het najaar en vervolgens gemaaid vóór of bij het begin van de bloei om zaadvorming en ongewenste uitgroei te voorkomen. Fijngemaakt en ondergewerkt of eenvoudigweg als mulch achtergelaten, levert zijn biomassa organische stof, verbetert de bodemstructuur, bevordert de waterinfiltratie en geeft geleidelijk voedingsstoffen vrij.
Net als veel Kruisbloemigen die rijk zijn aan glucosinolaten, heeft witte mosterd een interessant biofumigatie-effect tegen bepaalde aaltjes en bodemschimmels, wanneer de vegetatie fijn wordt gemalen en snel wordt ondergewerkt.
Daarentegen plaatst men hem niet vlak vóór of na gewassen uit dezelfde familie (kolen, radijs, meiraapjes, koolzaad) om het risico op specifieke ziekten en plagen te beperken.

Historisch gezien komt deze witte mosterd al voor in het middeleeuwse capitularium De Villis als aanbevolen moes- en kruidenplant, en oude medische teksten vermelden hem vaak voor “mosterdpleisters” op de borst of pijnlijke gewrichten, wat laat zien hoe lang hij al in tuinen aanwezig is.

De biologische of "AB"-zaden zijn afkomstig van planten die zijn geteeld in de biologische landbouw (zonder gebruik van gewasbeschermingsmiddelen). Ze ondergaan geen enkele behandeling na de oogst. Deze zaden zijn geschikt voor de biologische groenteteelt.