Tecophilaea cyanocrocus - Chileense krokus

De Chileense blauwe krokus, Tecophilaea cyanocrocus in het Latijn, was bijna verdwenen uit zijn geboortegrond in de Chileense Andes. Het slachtoffer van het succes van zijn geurige bloemen met een uniek blauw, dat een saffier van de mooiste kwaliteit doet verbleken, heeft dit schattige kleine bolgewas zijn overleven te danken aan gepassioneerde Britse liefhebbers. Zij hebben hem geduldig vermeerderd en laten acclimatiseren in alpenkassen, nadat hij in 2001 op miraculeuze wijze werd herontdekt. Dit kleine wonder is nu gered en wordt aangeboden aan liefhebbers over de hele wereld. Om hem succesvol te kweken, moet je onthouden waar hij vandaan komt en hem een zeer drainerende, zanderige en humusrijke bodem bieden, die droog is in de zomer en winter. Zijn vorstbestendigheid is ook verbonden aan de droogte van de grond.

De Chileense blauwe krokus is een plant uit de Tecophilaeaceae-familie, afkomstig uit de Cordillera bij Santiago, waar hij spontaan groeit op 3000 meter hoogte op steenachtige en droge hellingen, beschermd door een sneeuwbedekking in de winter. Deze botanische soort bloeit in ons gematigde klimaat in februari of maart, afhankelijk van het weer. Zijn bloemen, alleenstaand of vaker in paren, hebben de vorm van een kelk en worden gedragen door stengels van 10 tot 15 cm. Ze ontvouwen zich tot prachtige, stervormige tweekleurige bloemen met 6 ovale bloemblaadjes, wel 5 cm breed. Het hart van de bloem wordt gemarkeerd door een klein, bijna zwart zone en fijne witte streepjes. De bloemen produceren vrij gemakkelijk zaad, dat zich in een kleine driehoekige capsule bevindt. Deze zaden kiemen zonder problemen na een koude periode. Het blad is bladverliezend en bestaat uit 2 of 3 lineaire bladeren, 12 cm lang en 4 tot 5 mm breed, met een licht glanzend bronsgroene kleur. De 'bollen' zijn hier knollen. Een knol is, in de plantkunde, een ondergronds opslagorgaan dat eruitziet als een bol, maar gevormd wordt door een verdikte stengel, een bijna bolvormige wortelstok, omgeven door een vezelige bolrok. Net als bij veel krokussen, gaat deze Tecophilaea in rust in de zomer. In ons klimaat begint de groei weer in het najaar of in de winter.

De Chileense blauwe krokus gaat vooraf aan een reputatie als een wispelturige, moeilijk te kweken en vorstgevoelige plant. Volgens sommige bronnen kan hij toch temperaturen tot -10°C weerstaan, in droge grond. Buiten de mediterrane streken is het beter om hem in een pot te kweken, zodat hij beschermd kan worden tegen de zomerregens en de vochtige winterkou. Als alternatief kun je deze potten in het groeiseizoen direct in de grond plaatsen, ze in de zomer verwijderen en droog zetten, en in de winter vorstvrij bewaren. Combineer zijn onovertroffen blauwe bloemen met die van de goudgele krokus Crocus chrysanthus; ze zullen ongeveer tegelijkertijd opkomen tussen met zon beschenen stenen. Dit kleine bolgewas leent zich ook uitstekend voor beplanting in een buitenpot.