Tulipa Princesse Irene Parrot - Papegaaitulp

'Princesse Irène Parrot' is een prachtige tulp met klassieke lijnen, die verrast door haar vlammende kleuren. Haar bloem is oranje, met paarsrode vlammen. De kleurencombinatie is gedurfd, maar het geheel is smaakvol. De stengel is kort, stevig en heeft een zeer donkere, bruine kleur, wat een mooi contrast vormt met de kleurrijke bloem. Dit maakt haar een interessante keuze, zowel in de tuin als in potten en bloembakken. Vroege bloei.

De Tulp 'Princesse Irène Parrot' behoort tot de Leliefamilie (Liliaceae). Van horticulturele herkomst en wordt momenteel ingedeeld in de groep van 'Papegaaitulpen', waarvan het belangrijkste kenmerk is dat ze enorme bloemen hebben met gedraaide, opgezwollen, warrige en onregelmatig gefranjerde bloembladen. 'Princesse Irène parrot' is ook verkregen door mutatie (plotselinge verschijning van nieuwe eigenschappen die behouden blijven in volgende generaties). Ze wordt niet erg hoog (30 cm) en haar bloem is middelgroot. Haar vlammende kleurenpalet, geërfd van de zeer gewaardeerde soort de Tulp 'Prinses Irene', omvat oranje, groen en twee tinten rood en geel. De originele vorm van de papegaaitulp geeft een extra charme, waardoor deze tulp allesbehalve eentonig is, vooral wanneer haar bloemknoppen zich langzaam in een vaas openen, bijna ceremonieel. De bloei vindt plaats in maart-april, aan het begin van het tulpenseizoen.

Plant de bollen in het najaar, van september tot december, op 15 cm diepte en met 10 cm tussenruimte. De beplanting kan uitgevoerd worden in gewone tuingrond, licht zuur, neutraal of licht kalkhoudend, los, goed bewerkt en drainerend. Voeg nooit onverteerde mest of compost toe aan de plantgrond, dit kan de bollen laten rotten. De Tulp 'Princesse Irene Parrot' groeit goed in verse grond tot droge grond. Zet haar op een goede, zonnige of halfschaduw standplaats. Als de bloei voorbij is, is het beter om de vruchten te verwijderen om de plant niet uit te putten.

Rijkdom aan kleuren, verbluffende en bonte bloemen, geschikt voor zowel borders als om uw boeketten op te fleuren – de bekendheid van papegaaitulpen staat buiten kijf. In de 18e eeuw werden ze 'monsterachtig' genoemd; deze groep ontwikkelde zich sterk in de jaren 30, toen men ontdekte dat bestraling van bollen met röntgenstralen deze mutatie veroorzaakte. Inmiddels behoren ze tot de meest geplante variëteiten. Ze zijn ongeëvenaard om speelsheid in potten of zonnige tuinen te brengen. Vergeet niet om de hoogte en bloeiperiode mee te nemen bij het ontwerpen van uw borders, omdat deze parameters aanzienlijk kunnen variëren per cultivar. Het is verstandig om wat extra bollen te planten voor de snij, want ze maken geweldige snijbloemen die lang in de vaas staan.

Over botanische soorten: tulpensoorten komen voor in een groot deel van de Oude Wereld, van West-Europa tot China en Japan, via Oost-Europa, Klein-Azië en Centraal-Azië. Hun verspreidingsgebied omvat ook Noord-Afrika en het Indiase subcontinent. Het centrum van diversiteit van het geslacht ligt in de bergen van de Pamir en de Hindoe Kush en in de steppen van Kazachstan.

In Frankrijk komen diverse wilde soorten voor, waarvan veel bedreigd zijn. Het gaat ofwel om grote tulpen die als onkruid in cultuurland groeien, waarvan de bekendste de Tulipa agenensis is, ofwel om kleine tulpen die voorkomen in bosrijke gebieden of tussen rotsen in de bergen. In de cultuur worden ze "botanische tulpen" genoemd, en een van de meest voorkomende is de wilde tulp (Tulipa sylvestris), die vroeger vaak onder de bescherming van wijnstokken groeide en waarvan de ondersoort australis bekend staat als de zuidelijke tulp.