Galanthus woronowii - Glanzend sneeuwklokje

Hier is nog een andere Sneeuwklokje, de Galanthus woronowii of Voronovs sneeuwklokje, een naaste verwant van onze Galanthus nivalis. Zeldzaam geworden in zijn oorspronkelijke groeigebieden, maakt hij deel uit van de wilde flora van de vlakten en middelgebergten in Turkije, Georgië en het zuiden van Rusland. Deze kleine bolplant onderscheidt zich vooral van onze inheemse soort door de kleur van zijn blad, een veel helderder groen, glanzend en zonder een spoor van grijs. De kleine groene vlekjes die de uiteinden van zijn bloemblaadjes sieren, hebben ook een andere vorm. Het is een soort die net zo makkelijk te telen en te verwilderen is in de tuin. Denk eraan om hem voor december te planten, als hij in rust is. Hij zal u vanaf eind januari verblijden met zijn mooie witte klokjes en zal zich snel vermenigvuldigen, waarbij hij mooie pollen vormt die verdwijnen bij de eerste warmte. U kunt hem ook forceren in een pot, voor een bloei rond Kerstmis. Zet hem dicht bij het huis om hem van dichtbij te bewonderen. 

De Galanthus woronowii is een vaste, bolvormige kruidachtige plant uit de narcisfamilie (Amaryllidaceae). Hij vormt vanaf het einde van de winter een mooie pol van 15-20 cm hoog, bestaande uit lintvormige bladeren die aan de basis sterk zijn ingescheurd. Ze zijn vrij lichtgroen, zeer helder, glanzend en hebben een wasachtige textuur. Na verloop van tijd wijken ze sterk van de bloemsteel af en draaien ze licht, wat een kenmerk van deze soort is. De bladeren zijn ook naar voren gevouwen. In februari-maart, afhankelijk van het klimaat, produceert elke bol één of twee stengels. Elke stengel draagt een bloem van 3 cm breed, die naar buiten van de pol gericht is en naar de grond knikt. De bloemen bestaan uit een variabel aantal lange, luchtige, gebogen witte kelkbladen die een kleine witte centrale bloemkroon bedekken. Aan de buitenkant bevindt zich aan het uiteinde van de bloemblaadjes een groene U-vormige vlek (en geen V-vorm zoals bij de G. nivalis). De binnenkant is voor het onderste derde deel van het oppervlak groen gemarkeerd. De bloemen zijn licht geurend en dragen nectar. Het loof verkleurt geel en verdwijnt vervolgens in het late voorjaar. Sneeuwklokjes produceren zaden, maar ook veel broedbolletjes, waardoor ze zich in de loop der tijd kunnen uitbreiden. De verspreiding van het zaad gebeurt grotendeels door mieren.

Het Sneeuwklokje maakt deel uit van de wilde flora van ons land. Al sinds onheuglijke tijden door de mens getemd, heeft het een ongelooflijk aantrekkingskracht, zoals blijkt uit de vele legendes die eraan verbonden zijn; wordt er niet gezegd dat de lente synoniem is met de vernieuwing van het leven? Het sneeuwklokje, een klein bolletje vol leven, waarvan het klokje een druppel melk doet denken, is daar als het ware de belofte van... Hij doet het goed samen met Crocus chrysanthus, kerstrozen en sterhyacinten (Scilla). Hij zal zich thuis voelen in een frisse rotstuin, in gezelschap van kruipende zenegroen, de Anthyllis montana 'Rubra', en een makkelijk te kweken klein varentje genaamd Blechnum penna-marina; planten die de grond bedekken zonder de sneeuwklokjes te verstikken wanneer het blad is verdwenen. Het is ook een goede plant voor een lichte onderbeplanting van bomen, die zal bloeien vóór de gebroken hartjes en de helmbloemen (Corydalis). In een koel klimaat verdraagt hij zonnige standplaatsen goed, bijvoorbeeld aan een borderrand. Hij is ook zeer goed in een pot te kweken. Het Sneeuwklokje kan bijna overal in Nederland worden geplant, maar het blijkt niet bestand tegen lange, droge zomers die kenmerkend zijn voor een mediterraan klimaat.